MTBBelg >>> MTBRoutes.be MTB Reisverhalen Rode Lintjes
MTB Reisverhalen
 MTB Reisverhalen
Algemeen  
   
 
België  
Engeland  
Frankrijk  
Duitsland  
Oostenrijk  
Italië  
Transalp  
 
Disclaimer  
Al de verslagen die op deze website staan, zijn eigendom van hun respectievelijke schrijvers. Dus niets mag gekopieerd worden zonder hun toestemming.


ATAC: Alternatieve Trans Alp Challenge 12-17 juni 2006

Met de mountainbike in 6 dagen over de Alpen.

 

Het is één van die dromen van een mountainbiker: ooit eens met de fiets de Alpen oversteken. Maar da’s rapper gezegd dan georganiseerd. Er is natuurlijk wel de TAC (TransAlp Challenge), maar dat is een zware competitie en daar heb ik als recreant geen zin in. Een paar jaar geleden las ik op internet lovende commentaren over de ATAC (Alternatieve Trans Alp Challenge): een recreatieve oversteek van de Alpen, georganiseerd door Vasasport uit Nederland (www.vasasport.nl). Niet lang nadat ik mij ingeschreven had, kreeg ik bericht uit Linter: ook Hans, een kennis van de Rode Lintjes (http://www.lexasoft.com/rood), had zich ingeschreven. Uiteindelijk bleken we de enige Belgen te zijn in een gezelschap van verder alleen maar Nederlanders.
Op zondag 11/6 rijden we met z’n tweeën in de auto de lange afstand naar Werfenweng, een dorpje bij Salzburg in Oostenrijk.

Elke avond: briefing

 

Nog dezelfde avond is er al een inrijritje voorzien. Eigenlijk is dat meteen een test om te zien of de fietsen wel in orde zijn.

Nadien krijgen we de eerste briefing.

 

De start van de ATAC

 

 

 

De volgende dag zal de grote groep in kleinere verdeeld worden, op grond van een lange klim. Drie gidsen rijden elk een verschillend tempo rijden tijdens deze klim, en afhankelijk van het tempo dat je kunt volgen, worden we ingedeeld bij ‘Sport’ , ‘Medium’ of ‘Basic’. Deze groepen starten en eindigen elke dag op dezelfde plaats, maar de sportgroep rijdt telkens de langste afstand en het meeste hoogtemeters tussen start en einde van de dag.

 

Dag 1: Werfenweng – Maria Alm

De eerste lange klimDe rit begint al meteen met een snelle afdaling over een ruw stenig pad. Als we beneden bij de rivier Salzach komen volgen we die gedurende enkele kilometers tot Bischopshofen. Vanaf daar stijgen we gestaag langs de beroemde springschans tot in het Gainfelddal. Na de lunch beginnen we aan de lange klim van bijna 1000 hoogtemeters naar Arthurhaus op 1527m. De ganse tijd hebben we zicht op de majestueuze Hochkönig. Op het einde van de dag komen Hans en ik terecht bij ‘Sport 2’. Dat betekent dat wij net als ‘Sport 1’ het sportieve parcours mogen volgen, maar Sport 1 bestaat uit koerskonijnen, en Sport 2 uit mensen die ook nog tijd willen nemen om te genieten van de bergen. In Maria Alm gaan de halve liters pils na deze eerste warme, zonnige dag vlot naar binnen.

 

Hoogteprofiel dag 1

 

Dag 2: Maria Alm - Mittersill (Hundsteindag)

Deze tweede dag heeft eigenlijk maar één hindernis, maar wat voor één: we krijgen we de eerste tweeduizender voor de wielen geschoven, de Hundstein, 2117m hoog.

de klim naar de Hundstein

 

De klim bestaat uit 1400 hoogtemeters, met enkele steile stukken erin. Dat is hard zwoegen, onder de weeral vrolijk schijnende zon aan een staalblauwe hemel. Als we boven de boomgrens komen zien we heel in de verte het Stazerhaus op de top, maar daar zijn we nog lang niet. Dit is een prachtige klim, niet in het minst door de schitterende uitzichten aan beide zijden van het pad.

Biken in de sneeuw

 

 

 

 

 

 

 

 

Het mountainbike boek

 

Als we de top naderen ligt er ook sneeuw, en dat maakt het plaatje nog mooier. Op het terras van het Stazerhaus genieten we van een Apfelstrudel en het prachtige uitzicht op de besneeuwde toppen van de Grosglockner en zijn maatjes. Binnen zet ik mijn naam in het boek, dat daar speciaal ligt voor mountainbikers die de Hundstein opgeraakt zijn.

 

 

 

 

Afdaling van de HundsteinUiteraard krijgen we daarna nog een fantastische afdaling naar het 1300 m lager gelegen Bruck. Bij Kaprun fietsen we een stukje op het WK mtb parcours van 2002 over de rug van de Maiskogel, waarbij we in het Pinzgaudal terecht komen. Hierna komt nog een erg makkelijk stuk langs de Tauernradweg. Maar na de Hundstein is het wel fijn om lekker los te kunnen fietsen.

 

door sneeuwvelden

 

 

 

 

snelle afdaling

 

 

 

 

 

 

 

 

Hoogteprofiel dag 2

 

Dag 3: Mittersill – St. Jakob (Felbertauerntunneldag)

Asfaltklim naar de FelbertauerntunnelVandaag moeten we over, of eigenlijk door de Hoge Tauern. Die kunnen we immers fietsend niet over, en daarom maakt de organisatie hier gebruik van de oude Felbertauerntunnel. Dit betekent een lange klim over een asfaltweg tot aan de tunnel, met als troost het prachtige uitzicht over de omliggende bergen. We mogen niet met de fietsen door de tunnel, daarom worden we met de ganse groep in het busje van Vasasport gepropt.

 

 

 

Singletrack in het Defereggental

 

Aan de andere kant begint de pret met een prachtige afdaling langs de Tauernbach, gevolgd door allerlei wandelpaadjes. Langzaam naderen we de ‘muur van Hopfgarten’, blijkbaar een berucht ding. En inderdaad, die muur blijkt een heel steile klim te zijn van enkele kilometer over een smal asfaltweggetje. In enkele bochten zijn stenen muren gemetst en dat voelt telkens als een oven aan: de zon weerkaatst op het asfalt èn de stenen muur, waardoor de hitte in je gezicht knalt. Jeezes, wat een lastige klim was dat. Kletsnat van het zweet en heftig aan de tuit van de bidon zuigend, wachten we boven tot iedereen aangekomen is.

 

 

Daarna krijgen we een heel mooi pad langs de Schwarzbach in het Defereggental. Via een steile afdaling langs een singletrack komen we in Zotten (jawel !), en vandaar is het nog even klimmen tot St. Jakob. De halve liters gaan al even vlot binnen als de vorige dagen.

 

 

 

 

Hoogteprofiel dag 3

 

Dag 4: St Jakob – Sand (Klammljochdag).

De prachtige klim naar de Klammljoch

 

Dit is samen met de ‘Hundsteindag’ één van de mooiste dagen van deze Transalp. We klimmen namelijk via prachtige bergpaden naar de 2300 meter hoge Klammljoch, temidden van een adembenemend bergdecor.

 

 

 

 

 

De douanier is op postOp 2288m – we fietsen/stappen dan al in de sneeuw – staan we voor een slagboom en een al lang niet meer gebruikt douanehuisje. We verlaten hier Oostenrijk en komen in Italië terecht. Na nog wat stappen door sneeuwvelden, komen we via een afdaling aan de Knuttenalm, een berghut waar we op aanraden van de organisator een ‘Knuttenalm macaroni’ vragen. Erg lekker, maar ook veel look.

Stappen door de sneeuw

In Riva di Tures maken de twee sportgroep een extra lus in het Parco Naturale Vedrette de Ries: een prachtige singletrack omhoog langs een bergbeek, en nadat we die zijn overgestoken via een brugje, langs de andere kant weer naar beneden. Hier ligt een stuk met diepe gleuven tussen de stenen, en daar wordt de ene snakebite na de andere gereden. Als toetje volgt nog een klim naar Ahornach gevolgd door een lange technische afdaling naar Sand.

Hoogteprofiel dag 4

Dag 5: Sand – St. Vigil (Kronplatzdag)

De klim naar de KronplatzDit is de eerste volledige Italiaanse etappe, en die brengt ons naar het mountainbike mekka St. Vigil. Hoogtepunt (letterlijk en figuurlijk) van deze dag is de Kronplatz. Tijdens de Giro worden hier discussies gevoerd over het laatste stukje onverhard dat de renners moeten fietsen naar de top, maar wij ‘doen’ het helemààl onverhard. Het grootste deel van de lange, steile klim gaat langs een ruwe grindweg in het bos. Veel is er dus niet te zien, je komt er jezelf tegen, meter na meter omhoog zwoegend 'op de kleine plateau', in een wolk van vliegen, tot op 2273m. De voorbije dagen zitten nu wel al in mijn kleren, en net als vele anderen moet ook ik een stukje tevoet om bij te komen. Kwam ik op de muur van Hopfgarten nog als eerste boven, hier ben ik de voorlaatste van de groep die puffend boven komt.

 

Short cut door een wei: lekker snelMaar de beloning mag er zijn: een hele mooie technische singletrack van enkele kilometers over de bergkam. Op weg naar St. Vigil volgt nog een aaneenschakeling van erg steile, technische singletrack afdalingen. Tot mijn genoegen blijk ik tot de weinigen te behoren die bijna alles ‘fietsend’ doorkomen, met een hardtail!

Afdaling

 

Hoogteprofiel dag 4

Dag 6: St. Vigil – Cortina d’Ampezzo (Aankomstdag)

Afdaling door AlpenweidenDe vermoeidheid laat zich nu wel duidelijk voelen. Maar op deze ‘Dolomietendag’ moeten we alweer naar 2000 m klimmen. We beginnen er al meteen aan met een steil pad langs een ski-helling. Mark, een Amsterdammer, vat dit pad samen als “Soowdemieters, wat een kloowtepad!”. Telkens als we denken dat we de ‘top’ gehaald hebben en een stukje afdalen, volgt er weer een nieuw stuk omhoog. Uiteindelijk geraken we toch boven, en dalen door Alpenweiden terug naar de weg door het Parco di Fanes Sennes e Braies.

De klim naar de Faneshütte

 

 

 

We houden het rustig op deze asfaltweg, want daarna komt de laatste zware hindernis van de ATAC: de klim naar de Faneshütte op 2101m. En weeral in die hitte. We rijden nu al 6 dagen naeen onder een brandende zon.
Als we over de top van de pas gaan, komen er dan toch dreigende onweerswolken opzetten.

De steile klim naar de top

 

 

 

 

 

 

Eindelijk, over de top

 

 

In de afdaling naar Cortina maken we nog een ommetje om een waterval te bekijken.

 

 

 

Doel bereikt.

 

 

Moe, maar uitermate voldaan bereiken we Cortina ’Ampezzo. Een bus met aanghangwagen voor de fietsen brengt ons nog dezelfde avond terug naar Werfenweng.

 

 

 

 

 

Hoogteprofiel dag 6

 

Cannondale hardtailIk heb deze ATAC gereden met m’n Cannondale hardtail
(full XT, Super Fatty headshock, v-brakes), op
Continental Explorer Protection banden (zijkanten met kevlar versterkt). Gedurende die 6 dagen heb ik één keer een lekke band gehad, verder geen enkel technisch mankement.

GPSMAP60CSx

De hoogteprofielen zijn gemaakt met mijn Garmin GPSmap60Cx. Ik heb ook de tracks opgenomen daarmee, maar uit respect voor het werk van Vasasport geef ik die niet vrij.

 

 

De ATAC is eigenlijk een prachtige tocht. Er is maar één mindere stuk: de asfaltklim naar en de doortocht door de Felbertauerntunnel, maar er is geen alternatief (eigenlijk wel, maar dat betekent uren stappen). De rest is genieten van grandioze mountainbike paden in een schitterend landschap.

De organisatie door Vasasport was voortreffelijk: dank aan Sidney Teeling en de gidsen van Vasasport.
Zij bieden nog een andere ATAC aan (ander traject) en een Transdolomiti. Imho stuk voor stuk aanraders.
Eveneens een dikke merci aan Rood Lintje Hans Bergé, voor het aangename gezelschap.

Guido

 

 

Je vindt andere bikeverhalen van mij op
http://www.lexasoft.com/reis/

 

 

 

 

 

Terug naar boven