Bekend als de mooiste van alle marathons en die titel is zeker niet gestolen ! De Dolomiti vroet zich vanuit het Zuid-Tiroolse Villa-Bassa (of Niederdorf, alles is hier Duits-Italiaans), 111 km lang door een pracht-decors, het HochPusterTal, een ideale mix van alpenweides, naaldbossen en uiteraard de prachtige lichtgrijze Dolomiet-rotsmassieven. Het is echt genieten, al moet je daarvoor wel 3000 hoogtemeters door je crankstel malen !

De Dolomiti start voor mij eigenlijk al wat vroeger. Ik verbleef namelijk al een week in het nabijgelegen Brunico voor een prachtige MTB-vakantie, georganiseerd door de bezielers van de LCMT (Low Countries Mountainbike Tour). In die voorbereidingsweek fietsten we reeds 350 km bij elkaar, goed voor een dagelijks ritje van om en bij de 60 km en 1500 hoogtemeters, langs klinkende namen als Tesselberg, Kronplatz, Furkelpazz, Rodenecker Alm, ed. Ook een wegrit stond op het programma en niet zomaar een ritje, maar wel een deel van de koninginne-etappe uit de Giro. 138 km lang met beklimmingen van de Passo di Gardena, Passo di Sella en Passo di Pordoi. Volgens onze gids ; ideaal om de kilometers voor de Dolomiti in de benen te krijgen !

Op zaterdag halen we reeds ons renners-pakket op, bestaande uit verschillende promotie-spullen, yoghurt, appels, sportdrank ... maar ook het nummerbord (met naam !) en de data-chip voor de tijdsregistratie. Het geschenk bij deze editie, een bike-rugzak, lijkt met niet echt interessant, maar bewijst toch meteen z'n nut om al die promo-prullen op te bergen.

Na een zenuwachtige nachtrust en -om diezelfde reden- meerdere toilet-passages, sluiten we om 7u30 aan bij de lange rij bikers, 2700 in totaal. Eerst starten de bekende namen, dan de licentiehouders en om 8u15 is het eindelijk de beurt aan ons, de "Hobbyfahrer".
De eerste klim van de dag begint reeds na ... 10 meter ! Een smal asfaltbaantje, gevolgd door een mooi bospad brengen ons na een 10 km klimmen naar het 800 m hoger gelegen Bella Vista. De steeds goed berijdbare klim, heeft uiteraard z'n gevolgen bij de eerste afdaling : de groep is nog te kompakt, dus opstopping. Een afdaling te voet is niet meteen plezant te noemen, temeer daar het een typisch Belgische is ; bezaaid met wel duizend wortels die door de regenval van voorbije nacht wel verradelijk glad liggen. Zelfs te voet is het soms uitkijken.
Na een nieuwe kortere maar wel pittige klim, wordt het deelnemersveld wat uiteengerokken en kunnen we eindelijk eens een afdaling "te bike" nemen. Kort maar hevig ! Zeer steil en glibberig, vooral op de houten bruggetjes is het opletten.

Na 14 km is de splitsing, hier beslis je welke afstand je wil doen. De korte "Baby-strecke" van 59 km, daalt hier verder af, maar ik ben uiteraard gekomen voor de volle 111, en begin dus aan de 7 km lange klim naar de SilvesterAlm. De klim is niet zo steil (5%) en verloopt geheel over een brede "schotterweg" (kiezelweg in Vlaanderen). Plots worden we via een nadar-afsluiting naar, en zelfs door, een koeiestal geleid : gewoon tussen de koeien en langs de "zeik-goot" !
De daaropvolgende afdaling is de mooiste van de dag, beginnend over gelijkaardige kiezelwegen om later via heel steile bospaden met vele haarspeldbochtjes (waar trouwens in elk bochtje (!) een rode-kruis medewerker staat ; zegt dat genoeg ?) te dalen naar San Candido, voor de eerste bevoorrading.

Wat mij vooral opvalt is het hoge aantal bikers met technische problemen en het eigenaardige afdalingsgedrag van de Italianen ; ze vliegen als bezeten over hun "schotterwegen", maar slaan compleet dicht bij de minste wortel-passage.
Tijd voor de volgende en zeer lastige klim : 7 km om 600 hoogtemeters te winnen. De lastigheid zit hem vooral in de afwisseling van zeer steile stukken en dan weer dalende stukken, steeds het opnieuw opspannen van de spieren eist hier duidelijk z'n tol ; hier staan al de eerste bikers "geparkeerd". Een heel technische afdaling over een single-track met veel drops, brengt ons in Sexten, halfweg.

De klim naar de Haunoldlift is zo steil dat iedereen hier enkele honderden meters te voet moet. Dat te voet klimmen doet uiteraard pijn in de kuiten en de afstand begint nu ook stilaan door te wegen. Bij de bevoorrading op de top, neem ik dan ook, voor het eerst vandaag, even de tijd om te stoppen en wat cake tussen de kiezen te steken. Een supersnelle afdaling, kronkelend onder de ski-lift, brengt ons opnieuw in San Candido. Van hieruit volgen 20 km vals-plat. In België zou zoiets een ramp zijn, hier voel je niet eens dat je wel degelijk aan het klimmen bent. We rijden door het dal en volgen lange tijd een uitgedroogde rivierbedding waar door de grote keien wel wat stuurmanskunst nodig is. Toch een verademing dit min of meer vlakke stuk en eindelijk wat tijd om te genieten van de prachtige omgeving ; we passeren de Toblachersee, de Dürensee en de beroemde "Drei Zinnen".

Bij het verlaten van de rivierbedding begint de laatste klim naar het hoogste punt van de Dolomiti ; de Platzwiese op 2100 m. Met reeds 85 km op de teller, is deze 8 km lange klim aan gemiddeld 10 % niet van de poes ! De klim lijkt wel oneindig en ik moet toch tweemaal een "adempauze" inlassen. Het besef dat dit de laatste klim van de dag is, en de vele aanmoedigingen van de toeschouwers maken veel goed. Hier wordt meteen het nut van die naam-borden bewezen : "Dai, dai, Geert" of "Forza Geert" klinken een stuk aangenamer dan "Allé 2576", zeker als het uit de mond van een Italiaanse schone komt !

Eindelijk het spandoek van de top ! Nog een laatste blik op het indrukwekkende zicht over de kale rots-toppen, en dan meteen de afdaling in richting Niederdorf. 18 km dalen over zeer snelle kiezel- en asfaltwegen zijn natuurlijk een droom, zij het niet dat daar nog 2 korte klimmetjes in verwerkt liggen ! Vanuit volle afdaling doet zo een plotse klim enorm veel pjn, bewijze de biker die zich net voor mij met een enorm gebrul gewoon op z'n zij in het gras laat vallen, met een kramp van linkerteen tot rechteroor !

De woorden "...und daar kommt Geert Biesmans aus Belgien ins Ziel...", klinken mij na 6u54 als engelenzang in de oren : tijd voor kippevel !

Conclusie : De Dolomiti is een prachtige, lange maar wel doenbare marathon. Met mijn Cristalp van vorig jaar in het geheugen (7u16 over 76 km), had ik nu een tijd van 9u voor ogen. Die 6u54 is dus fantastisch en te danken aan een goede voorbereiding en om het in Ludo Diercksens-taal te zeggen : "ik had vandag super-benen" !