MTBBelg >>> MTBRoutes.be MTB Reisverhalen Rode Lintjes
MTB Reisverhalen
 MTB Reisverhalen - Grande Traversée du Jura met O2-bikers door Guido Vandroemme
Algemeen  
Grande Traversée du Jura - Frankrijk - september 2001  
België  
Engeland  
Frankrijk  
Duitsland  
Oostenrijk  
Italië  
Transalp  
 
Disclaimer  
Al de verslagen die op deze website staan, zijn eigendom van hun respectievelijke schrijvers. Dus niets mag gekopieerd worden zonder hun toestemming.


   Inleiding
Grande Traversée du Jura (GTJ)
Deze speciaal voor mountainbikers uitgepijlde tocht in lijn, die het Juragebergte van noord naar zuid doorloopt, bedraagt 370 km. Er zijn 7 etappes voorzien, maar het kan ook in vijf of in tien. En van die vijf reden we er drie, georganiseerd door de mensen van het magazine O2-bikers.
Jammer genoeg moest ik de 800 km naar ginder alleen rijden, want ik had geen compagnon gevonden.
Soit, voor wat hoort wat. Als ik ginder aankom is het al donker, het regent en er hangt mist. Maar in de gite is het warm en gezellig. Bijna iedereen (de meesten zijn Walen) is er al, en er heerst een vrolijke stemming. Maar we kruipen vroeg in de slaapzak, want de gids vertelt ons dat het heus een zwaar parcours is.
   Dag 1
's Morgens regent het en het is erg fris. Gelukkig ben ik daar wel op voorzien. Er wordt wat getreuzeld: blijkbaar is men er niet erg happig op om de knusse gite te ruilen voor een rit in de regen. We duiken meteen de bossen in, waar het wat op en neer gaat. Pontarlier ligt in een dal, en daarom zit in dat eerste stuk een lange afdaling (de modder vliegt ons rond de oren), maar vervolgens worden we getrakteerd met een steile technische klim om uit dat dal weg te geraken. Het pad is stenig: een soort kalksteen met wit-geel-oranje tinten. Door de regen zijn de stenen glibberig, waardoor de achterband steeds weer slipt. En éenmaal je voet aan de grond zet is het nog nauwelijks mogelijk om opnieuw te starten. Stappen maar. Met een viertal geraken we los van het peloton met de gids. De GTJ is echter zo goed bepijld dat we vlot zonder kaart het parcours kunnen volgen. Slechts af en toe moeten we wat zoeken naar een pijl. We krijgen halverwege een bevoorrading, maar daar blijven we niet lang, want stilstaan betekent koud krijgen. Bovendien komt daarna een afdaling over de weg, waarbij m'n tanden zelfs gaan klapperen van de kou. Daar is de volgende beestige klim echter al, en al rap hebben we weer warm. Wanneer we met z'n vieren aankomen aan de overnachtingsplaats in Jougne, bemodderd van kop tot teen, komt zowaar de zon van tussen de wolken piepen. Gelukkig maar, want iedereen probeert z'n spullen droog te krijgen voor de volgende dag.
   Dag 2

De volgende morgen is het nog zwaar bewolkt, maar het regent niet. Oef. Het parcours blijft natuurlijk wel modderig. Alhoewel, dat valt best mee: de ondergrond is er hard, zelfs in de weiden waar we regelmatig doorrijden. We rijden naar de skiliftin Métabief. In de winter is dit een ski-oord, maar in de zomer is de V.T.T. hier koning. Vanop de stoeltjeslift kunnen we de permanente afdalingspiste en de duo-slalom piste zien. Bovenop de Mont d'Or, waar het de bedoeling was om te genieten van een wijds panorama, zien we alleen dichte mist. Het is er bovendien flink koud zodat we maar gauw het pad langs de steile kliffen naar het plateau afrijden. Het parcours is opnieuw zeer technisch, het is geen kwestie van vlug rijden, maar van wel of niet rijden. Met mijn techniek valt het blijkbaar wel mee, want opnieuw zit ik bij de kopgroep. 's Middags komen we via een mooie afdaling bij de Source du Doubs, een prachtig stukje natuurwonder (en dus ook een toeristische attractie): de bron is meteen al een riviertje dat uit een hol in de bergwand stroomt. Hier nemen we de tijd om wat foto's te nemen en de fietsen wat af te spoelen in het watervalletje of in de rivier .

In de glibberige afdaling ontwrichtte iemand zijn sleutelbeen aan de schouder en wordt hier opgehaald door de volgwagen. Vanaf deze bron is het terrein wat minder technisch, en kunnen we op de lange, maar niet steile hellingen over grindpaden goed snelheid halen. De aankomst is moeilijk: de berghut 'Le Gaillard' waar we overnachten ligt midden in het uitgestrekte woud van Risoux en in de verre omtrek is verder niets van bewoning. Door de talrijke paden is verkeerd rijden erg gemakkelijk, maar gelukkig ontmoeten we een wandelaar die ons haarfijn uitlegt hoe we bij de hut komen, zodat we niet op de gids hoeven te wachten. Dat heeft ook als voordeel dat we als eersten gebruik kunnen maken van de - enige- douche. Gelukkig kunnen we ook hier de modder van de fietsen spoelen (Jura-kuisenhut.jpg).
's Avonds proeven we de lokale Jurawijn en likeur van Gentiaanwortels (…). Van slapen komt niet veel in huis: we liggen als sardienen tegen elkaar op de zolder van de berghut. Naast de geur van natte kleren en schoenen, moeten we ook nog de warmte (zolder) en het koor van snurkers ondergaan.

   Dag 3

Gelukkig is het de volgende morgen stralend mooi weer zodat we 'licht' gekleed de fiets op kunnen. Het eerste stuk gaat op en neer in het woud langs goed berijdbare paden, waardoor we kunnen warm rijden. Maar na het ski-oord 'Les Rousses' komt weer een zeer technisch stuk. Dit is trouwens een trainingsparcours voor jonge mountainbikers, en die zouden naar verluid dit ganse stuk rijden zonder voet aan de grond te zetten. Ons is dat in elk geval niet gelukt. Langs enkele opeenvolgende klimmen komen we op een pas, waar we door de onmetelijke bergweiden fietsen, tussen de koeien (en wat die laten vallen). Speciaal voor de bikers heeft men op het ganse traject van de GTJ bij weide-afsluitingen een soort bruggetjes gebouwd die wel het vee maar niet de bikers tegenhouden: als je het durft én kunt (glibberig!) rij je zonder af te stappen van de ene wei naar de andere. Door het mooie weer kunnen we nu wel genieten van de mooie panorama's en daar nemen we dan ook de tijd voor. De laatste kilometers rijden we met enkele bikers nog flink door, en komen ruim voor de anderen aan in La Pesse. Daar kunnen we een douche nemen en de fiets afspuiten. Met twee busjes worden we met z'n allen bikes incluis teruggebracht naar de gite waar de auto's geparkeerd staan. Om 19.00 uur vat ik de 800 km naar huis aan… Dat wordt een 'blue monday' op het werk …

   Epiloog

De Grande Traversée du Jura is een ronduit prachig MTB avontuur, maar de tocht is veeleisend, zowel voor de biker als voor de fiets. Je moet over een goede conditie beschikken, én wat technische bagage hebben, maar ook een degelijke fiets met stevige banden (en reserve-onderdelen) is hier een must. Na de eerste dag moesten een aantal bikers al op zoek naar nieuwe remblokjes! Vanwege de technische moeilijkheidsgraad is het wellicht ook niet raadzaam om de tocht alleen af te leggen, en moet je voor vervoer van je bagage zorgen, want een zware rugzak zou te gevaarlijk zijn, meer dan een goed zittende Camelback mag je hier niet meehebben. Dit is echter zo'n mooie tocht dat ik plannen heb om 'm eens volledig te rijden. Moet kunnen.

Inlichtingen over de deze tocht kun je vinden in nummer 67 van O2-bikers, of: www.massifdujura.com/etapesjura en email: etapes.jura.randonnee@aricia.fr

Guido Vandroemme