's Morgens op de parking is het een blij weerzien met bekenden van de vorige deelnames, ik ontmoet er Adri Haine en Geert Biesmans. De goede sfeer zit er al meteen in, en we hebben nog niet eens gefietst. Het is nog wat nevelig, maar er is goed weer voorspeld: korte broek en truitje zonder mouwen! Het landschap daar is zeer mooi, echt iets voor bikers en wandelaars. We komen verdacht veel racefietsen tegen. En jawel: op deze dag wordt hier ook Limburgs' Mooiste gereden, de Amstel Gold Race voor wielertoeristen.

Het is al bij al een 'gemakkelijke' rit, er zitten grote stukken plat in, zoals langs het Albertkanaal. Zelf heb ik de maanden voor de LCMT vooral met de koersfiets gereden en dat wreekt zich op het einde door krampen. Ik moet me weer aanpassen aan het voortdurende wisselen van tempo, het klimmen en dalen over de heuveltjes. En het groepje waar ik bij ben rijdt zo'n 2 km/h sneller dan mijn eigen tempo en dat wreekt zich op de lange duur ook wel.

's Avonds gaan we nog een pint pakken in Valkenburg. Het lijkt daar wel een mierennest van toeristen, en bovendien smaakt het bier naar ... niks eigenlijk. We zaten daarom nogal vroeg in bed.

Dat belooft de zwaarste rit van de LCMT te worden. De helling waarmee we gisteren eindigden, beginnen we nu mee: 4 km aan zowat 50 km/u, zonder een trap te doen! Tussen 20 en 45 km krijgen we het zwaarste stuk van de LCMT voorgeschoteld. Het is afzien op de vele lange steile hellingen. Gelukkig zijn er ook twee heel leuke technische afdalingen. Als ik aan de eerste kom zie ik wel 10 bikers te voet naar beneden stappen op de stenen. Maar dat is mijn dada: ik roep van boven dat ik 'm wil rijden. Sportief als ze zijn gaan die mannen opzij en kan ik het ganse stuk naar beneden bonken zonder één keer voet aan de grond te zetten. Ik hoor nog net 'den diejen is getikt', maar dit is wat ik graag doe en blijkbaar goed kan!

Modder en de zon doen hun vernielende werk, en mijn ketting begint te kraken en te sucken dat het geen naam meer heeft. Op de tweede bevoorrading (die trouwens op dit zware parcours voor veel bikers véél te ver na de eerste kwam) wordt ik zowaar geholpen door een ex-ex-deelnemer van de MTB list: Wouter Degrave (blij dat je er weer bij bent, Wouter). Hij leent me z'n oliebusje, en de ketting gedraagt zich weer zoals het moet. Op twee plaatsen rijden we door losliggende takken en stokken en dat resulteert in enkele afgescheurde derailleurs door opwippende takken die zich in de wielen boren.

Ook de 2de in de totaalstand van de chrono's moet eraan geloven. Maar geen nood: even een fietsje van het thuisfront laten overkomen tegen de volgende morgen, moet kunnen nietwaar.

Gelukkig vertrouw ik op het cartografisch inzicht van rood lintje Geert Biesmans: die is al rap gestopt en besluit na enig zoeken op de kaart dat we beter de andere kant opgaan.

Het parcours bestaat vandaag voor het grootste gedeelte uit dat van de Transardennaise en (naar mijn persoonlijke mening) het mooiste stuk ervan: het stuk voor en na St. Hubert. Na het centrum komt daar een kanjer van een beklimming en daar begint ook de chrono. Die eindigt met de beruchte slijkerige klim naar de open plek in het bos. Daarna komt nog de Fournaux St. Michel met spectaculaire afdalingen en keiharde beklimmingen in het woud van Nassogne. Er zitten ook flink wat technische stukjes in: voor elk wat wils.

Na de laatste bevoorrading heeft men er gelukkig voor gezorgd dat we op de weg kunnen uitbollen tot aan de wielerpiste in Rochefort. Daar rijden we nog onze ererondjes en vallen dan in de armen van vrouwlief.