MTBBelg >>> MTBRoutes.be MTB Reisverhalen Rode Lintjes
MTB Reisverhalen
 MTB Reisverhalen - LCMT 2002 - Guido Vandroemme
Algemeen  
LCMT 2002  
Verslag door Guido Vandroemme
België  
Engeland  
Frankrijk  
Duitsland  
Oostenrijk  
Italië  
Transalp  
 
Disclaimer  
Al de verslagen die op deze website staan, zijn eigendom van hun respectievelijke schrijvers. Dus niets mag gekopieerd worden zonder hun toestemming.


Dit is het verhaal van de LCMT 2002 van Guido Vandroemme, één van de eerste rode lintjes.

   Dag 1: Zonhoven-Valkenburg, 96 km

's Morgens op de parking is het een blij weerzien met bekenden van de vorige deelnames, ik ontmoet er Adri Haine en Geert Biesmans. De goede sfeer zit er al meteen in, en we hebben nog niet eens gefietst. Het is nog wat nevelig, maar er is goed weer voorspeld: korte broek en truitje zonder mouwen! Het landschap daar is zeer mooi, echt iets voor bikers en wandelaars. We komen verdacht veel racefietsen tegen. En jawel: op deze dag wordt hier ook Limburgs' Mooiste gereden, de Amstel Gold Race voor wielertoeristen.

Het is al bij al een 'gemakkelijke' rit, er zitten grote stukken plat in, zoals langs het Albertkanaal. Zelf heb ik de maanden voor de LCMT vooral met de koersfiets gereden en dat wreekt zich op het einde door krampen. Ik moet me weer aanpassen aan het voortdurende wisselen van tempo, het klimmen en dalen over de heuveltjes. En het groepje waar ik bij ben rijdt zo'n 2 km/h sneller dan mijn eigen tempo en dat wreekt zich op de lange duur ook wel.

's Avonds gaan we nog een pint pakken in Valkenburg. Het lijkt daar wel een mierennest van toeristen, en bovendien smaakt het bier naar ... niks eigenlijk. We zaten daarom nogal vroeg in bed.


   Dag 2: Valkenburg-Luik, 80km

De flikken in Nederland vinden het leuk om bikers op de bon te zwieren en doen dat 's morgens met overgave! Al gauw na de start rijden we de Cauberg en de Keutenberg over (Amstel Gold). Niet lang daarna passeren we Gulpen, waar de LCMT startte in 2000. Daar liggen enkele pittige hellingen, die ik mij nog goed herinner. Opeens begint mijn fiets te dokkeren, lek. Een lange nagel heeft zich in het loopvlak van de band geboord en steekt er naast de velg meer dan een cm weer uit. Als't maar dat is.

Schaelsberg:

Er komt een lange afdaling in het bos: vele gladde stenen steken uit de vochtige grond. Mijn voorwiel begint verdacht heen en weer te dansen en ik kan de bocht niet meer halen, dan maar rechtdoor het decor in, zonder erg, maar achter mij hoor ik verdachte geluiden. Jawel, m'n maat gaat hals over kop tegen de keien. Meer dan wat blauwe plekken en schrammen zijn het gelukkig niet. Maar dan merk ik wat bij mij de oorzaak is van dat dansen van het voorwiel: ik had vergeten de vering van mijn headshock weer 'aan' te zetten.

De chrono is weer erg leuk, bijna alles bergop. Maar mij niet gezien, ik blijf recreant, en rij alles op m'n eigen dieseltempo, zonder het snot in de ogen te moeten rijden. Er was gewaarschuw voor een klim van wel 4 km op het einde. Wanneer een biker aangeeft dat we daar aangekomen zijn geef ik nog eens goed gas, want ik heb nog wat over. Maar na die klim komt er nog een moeilijke afdaling en nog wat heuvelachtig terrein, en pas enkele kilometers verder komt die verrekte laatste helling. Tegen dan is het vet van de soep, en moet ik heel rustig naar boven rijden om krampen te vermijden. Volgt dan nog de ellende van een bustransfer naar een hotel dat eigenlijk meer de allures van een kippehok had, maar in de Colmar kunnen we ons wel eens goed schransen.

   Dag 3: Luik-Houffalize, 91 km

Dat belooft de zwaarste rit van de LCMT te worden. De helling waarmee we gisteren eindigden, beginnen we nu mee: 4 km aan zowat 50 km/u, zonder een trap te doen! Tussen 20 en 45 km krijgen we het zwaarste stuk van de LCMT voorgeschoteld. Het is afzien op de vele lange steile hellingen. Gelukkig zijn er ook twee heel leuke technische afdalingen. Als ik aan de eerste kom zie ik wel 10 bikers te voet naar beneden stappen op de stenen. Maar dat is mijn dada: ik roep van boven dat ik 'm wil rijden. Sportief als ze zijn gaan die mannen opzij en kan ik het ganse stuk naar beneden bonken zonder één keer voet aan de grond te zetten. Ik hoor nog net 'den diejen is getikt', maar dit is wat ik graag doe en blijkbaar goed kan!

Modder en de zon doen hun vernielende werk, en mijn ketting begint te kraken en te sucken dat het geen naam meer heeft. Op de tweede bevoorrading (die trouwens op dit zware parcours voor veel bikers véél te ver na de eerste kwam) wordt ik zowaar geholpen door een ex-ex-deelnemer van de MTB list: Wouter Degrave (blij dat je er weer bij bent, Wouter). Hij leent me z'n oliebusje, en de ketting gedraagt zich weer zoals het moet. Op twee plaatsen rijden we door losliggende takken en stokken en dat resulteert in enkele afgescheurde derailleurs door opwippende takken die zich in de wielen boren.

Ook de 2de in de totaalstand van de chrono's moet eraan geloven. Maar geen nood: even een fietsje van het thuisfront laten overkomen tegen de volgende morgen, moet kunnen nietwaar.

   Dag 4: Houffalize-Rochefort, 89 km

Het achterwerk is al redelijk geteisterd, maar het valt nog wel mee. Na wat warm rijden op de parking van het hotel is de pijn al heel wat minder. Volgens de Kurt (organisator) zullen er vandaag geen problemen zijn met de bepijling: alles is op de grond aangegeven. 't Kan verkeren: al na één kilometer rijdt het merendeel grandioos verkeerd: sommigen rijden meer dan 5km ver eer ze door hebben dat ze niet goed zitten.

Gelukkig vertrouw ik op het cartografisch inzicht van rood lintje Geert Biesmans: die is al rap gestopt en besluit na enig zoeken op de kaart dat we beter de andere kant opgaan.

Het parcours bestaat vandaag voor het grootste gedeelte uit dat van de Transardennaise en (naar mijn persoonlijke mening) het mooiste stuk ervan: het stuk voor en na St. Hubert. Na het centrum komt daar een kanjer van een beklimming en daar begint ook de chrono. Die eindigt met de beruchte slijkerige klim naar de open plek in het bos. Daarna komt nog de Fournaux St. Michel met spectaculaire afdalingen en keiharde beklimmingen in het woud van Nassogne. Er zitten ook flink wat technische stukjes in: voor elk wat wils.

Na de laatste bevoorrading heeft men er gelukkig voor gezorgd dat we op de weg kunnen uitbollen tot aan de wielerpiste in Rochefort. Daar rijden we nog onze ererondjes en vallen dan in de armen van vrouwlief.


   Conclusie

Persoonlijk vond ik het een heel geslaagde LCMT: heel pittig, vooral de derde en vierde rit, maar niet té zwaar. Alhoewel, je moet toch wel goede bikerpapieren hebben om zoiets te rijden. De bepijling was nog niet ideaal, maar toch al stukken beter dan de vorige jaren. Die bustransfers na een aankomt zijn absoluut te vermijden, dat is telkens weer ellende.

Het weer was tegen de verwachtingen in opperbest. Het eten was meestal goed, maar ik denk dat ze de hoteliers en koks toch best vooraf duidelijk maken dat bikers na een dag in veld en bos toch méér nodig hebben dan een portie-voor-gepensioneerden.

Maar vooral: ik heb op sportief vlak enorm genoten, en kwam terecht in een toffen bende, waarmee we stevig gefietst hebben, maar ook lekker gezwansd bij een schuimende Leffe..

Guido

   Sfeerbeelden