MTBBelg >>> MTBRoutes.be MTB Reisverhalen Rode Lintjes
MTB Reisverhalen
 MTB Reisverhalen - Het transalp avontuur van het Ren & Stimpy team (Gunther Desmedt & Reinhard Desmedt)
Algemeen  
Never give up - Transalp 2001  
België  
Engeland  
Frankrijk  
Duitsland  
Oostenrijk  
Italië  
Transalp  
 
Disclaimer  
Al de verslagen die op deze website staan, zijn eigendom van hun respectievelijke schrijvers. Dus niets mag gekopieerd worden zonder hun toestemming.


Transalp 2001 - "Never give up" Edition
21 - 28 juli 2001

   Inleiding

Maanden voorbereiding, duizenden kilometers op de weg, verschillende MTB-wedstrijden en raids zitten in de benen. Nu moet het gaan gebeuren: Transalp 2001. We staan aan de start, midden in het pak van 700 deelnemers, 350 teams van 2 personen. Het is een "gevecht" om startrecht te krijgen, 4800 aanvragen voor deze 4de editie, de eerste 700 aanvragen worden toegelaten tot de langste en zwaarste MTB-wedstrijd van Europa. Dit jaar krijgen we 668 kilometer en 22.051 hoogtemeters onder de wielen geschoven, het zal geen makkie worden! Ikzelf en mijn broer Reinhard kregen startnummer 137 en als teamnaam kozen we "Ren & Stimpy", we zullen er nog mee kunnen lachen tijdens de week.

Gisterenmorgen om 5 uur vertrokken. Om 15.00 uur stonden we al in het druilige Mittenwald, enkele kilometers van de Oostenrijkse grens en tevens niet ver van Garmisch Partenkirchen waar het fameuze 4 schansentornooi door gaat. De hemel is donker gekleurd, directe weersverbetering zit er niet in. We stappen het gemeentehuis binnen om de laatste formaliteiten te regelen en halen onze Adidas sportzak af, een kanjer van een sporttas en alles moet hier in voor deze week. Daarna rijden we we naar de legerkazerne waar we de fietsen kunnen plaatsen en overnachten. Acht dagen op de grond slapen, het zal geen lachertje worden. Die avond zelf zak ik nog even door mijn rug, 's morgens bij het opstaan is de pijn hevig en kan met moeite op mijn fiets kruipen, dat beloofd.

   Zaterdag 21 juli 2001

Zo, we staan dus midden in het pak van deelnemers, 373 teams (8 dames-teams, 46 mixed-teams, 75 master-teams en 243 heren teams), de oudste deelnemer 69 jaar, de jongste 19 jaar, rijders uit België, Canada, Denemarken, Duitsland, Frankrijk, Engeland, Griekenland, Nederland (jawel, die waren er ook weer!), Italië, Liechtenstein, Noorwegen, Oostenrijk, Polen, Zweden, Zwitserland, Slovenië, Spanje, Tjechië, Hongarije en de USA. Zelfs 2 tandem teams.
Tussen die teams 14 Belgische, 1 mixed team met Belgisch kampioene Hilde Quintens, 2 master teams, de rest mannen-teams. De teams die gaan voor de overwinning worden uitgebreid geinterviewd door de Mike, Transalp-DJ van dienst. Het motto van deze Transalp : "Never give
up". Ze zullen het de ganse week blijven herhalen. De start is om 12 uur vandaag. Het is miezerig. Iedereen staat met regenkledij aan. Hoe dichter het startuur komt, hoe meer de zon door de wolken breekt en verschillende mensen beginnen met een striptease. 30 minutes to go volgens Mike. Hij laat een paar leuke deuntjes uit de boxen knallen en zorgt ervoor dat de hartslag met nog een aantal slagen stijgt ... een mens in nog niet zenuwachtig genoeg. 20 minutes to go, 10 minutes to go ... 1 minute to go en als laatste plaatje : Highway to Hell van AC/DC, we kunnen er even mee lachen, we weten tenslotte nog niet wat ons te wachten
staat.

1 second to go ... we worden weggeschoten door het centrum van Mittenwald, duizenden mensen staan iedereen aan te moedigen. De aanloop van deze 85.14 km lange trip is vlak door het bos, daarna een stukje weg en dan de eerste klim van deze week, er zullen er nog heel wat volgen. 1984 hoogtemeters vandaag, dit is een tochtje om de spieren op te warmen. Op het menu 2 hellingen vandaag, beiden zijn heel goed berijdbaar. De eerste afdaling is zwaar in het begin, vervolgens supersnel, net als de 2de, we meten snelheden van 60 à 65 km per uur op gravel-baantjes naar beneden. De rug doet enkel bij het klimmen serieus pijn. De aankomst in Reith, midden in het kleine centrum van dit Oostenrijks bergdorpje, loopt bergop, dat kruipt in de benen na kilometers afdalen. We finishen als 141 ste in een tijd van 5:05.31 De eersten zijn een paar uur eerder aangekomen, de snelste tijd: 3:19.24. Overnachten kan in de lokale school, terug matje en slaapzak. Zoals iedere avond: pasta party!

   Zondag 22 juli 2001

's Morgens, 5.30 uur, de eersten beginnen zich al klaar te maken. Het zal een dagelijks ritueel worden zo vroeg opstaan. Ontbijten kan vanaf 6 uur. De start wordt telkens om 8 uur gegeven. Vandaag een zware etappe, de langste: 118.29 kilometer en 3.624 hoogtemeters. Deze rit brengt ons dan ook direct naar Italië. De eerste kilometers na de start is het wat op en neer en dan een heel steile klim op asfalt, het laatste stuk is off-road en moeten we de fietsen duwen. De afdaling gaat terug supersnel en is veel te snel voorbij. Daarna een goeie 20 km vlak op de weg om dan aan de volgende col te beginnen. Bijna 30 km klimmen! Het is bloedheet en tijdens deze klim doet mijn rug een paar keer serieus pijn. Afstappen en rusten is het enige wat helpt maar de weg is nog lang. Wanneer we na een lange lijdensweg het einde halen is er gelukkig een bevoorrading maar dan moet de hel nog echt beginnen: 2 uur de fiets duwen en dragen op de rug om de top van de
Pfitscherjoch te bereiken. Het is hard labeur, sommige wandelaars kunnen hun ogen niet geloven. Dit is extreem en doet de rug zeker geen goed.
Tijdens de afdaling naar Wiesen vergeet men al gauw de ongemakken van daarnet. We finishen terug als 141 ste in Sterzing-Vipiteno in een tijd van 9:13.12. Mike zegt met plezier de naam van ons team : Ren und Stimpy! De eersten deden er slechts 5:18.33 over, straffe mannen!

   Maandag 23 juli 2001

Maandag, 3de dag, de rit loopt over een afstand van 86.10 km en "slechts" 2.318 hoogtemeters van Sterzing naar Brixen. Heel wat minder kilometers dan gisteren, misschien kunnen we de benen wat laten rusten. Dat was verkeerd gedacht. Direct na de start bergop, langs de weg die we gisteren afgedaald hebben, zo zien we het es van de andere kant. Wanneer we het bos in duiken staat er ons een onmenselijke klim te wachten. De benen zitten nog kapot van gisteren, niet genoeg geslapen, slecht gerecupereerd, terug pijnlijke onderrug. St. Thibaut in de Ardennen is peanuts vergeleken met dit, 1.000 hoogtemeters overwinnen op een achttal kilometers. Het lukt niet goed. Er zitten verschillende stukken van +18 % in. Enige redmiddel: afstappen en fiets duwen. Ik ben gelukkig niet de enige. Reinhard gaat het beter af, die kan bijna het volledige stuk rijden en wacht af en toe op me. Tot het voor iedereen niet meer berijdbaar is en duwen de boodschap is. Het laatste stuk is het terug de fiets op de rug en een 3-tal sneeuwvelden oversteken. Boven op de Pfundererjoch, 2.568 meter, is het heel mooi maar voor we op onze fiets kunnen kruipen is het eerste 250 hoogtemeters afdalen in de sneeuw. Daarna opnieuw supersnelle afdalingen op gravel en asfalt met topsnelheden boven de 70 km per uur. Jammergenoeg moeten ze op het einde nog altijd een helling zoeken die we dan nog het liefst via de moeilijkste kant mogen beklimmen. Zulke korte klimmetjes doen pijn in de benen. Onze tijd: 6:30.53, (1sten: 3:22.37) jammergenoeg slechts de 182ste plaats. Door de slechte recuperatie hebben heel wat teams ons voorgestoken, maar ...
never give up!

   Dinsdag 24 juli 2001

Brixen - St. Vigil, 4de dag, 61.71 kilometer, 2629 hoogtemeters. We gaan het kalm aan doen zodat we de ganse week goed kunnen doorkomen. 2 klims vandaag die gelijkmatig en goed berijdbaar zijn. Vandaag gaat het goed met de benen en dat merken we ook aan onze plaats. Ren und Stimpy halen vandaag de 131ste plaats en dit in een tijd van 5:33.49 (1sten: 3:20.59). We zijn tevreden.

   Woensdag 25 juli 2001

De 5de dag, aangekondigd als de zwaarste etappe uit deze 8-daagse. 4 serieuze klims, 78.61 kilometer en terug 3.220 hoogtemeters. Deze rit brengt ons naar Alleghe. Alle cols zijn eigelijk goed berijdbaar en nergens geen noemenswaardige problemen ondervonden. De afdaling van de Rifugio
Fertazza naar Alleghe is de zwaarste die ik ooit gedaan heb. Amaai mijn armen! Afdalen langs de flanken van de berg, van bergdorpje naar dorpje, korte stukjes asfalt afgewisseld met steile afdalingen in het bos. Ik houd mijn zonnebril aan, daarmee zie ik "gelukkig/jammergenoeg" niet alles. De armen en polsen doen pijn. Het laatste stuk afdaling is een trap van kinderkopjes, mooi aangelegd, steil naar beneden. Rechts een natuursteenmuurtje, links houten afsluiting met op het einde een huis dat wat uitspringt en het pad een stuk smaller maak. Dit moet een makkie worden. Na slechts enkele meters schieten mijn voeten uit de pedalen en verlies de totale kontrole over mijn fiets. De afsluiting en het huis komen onmenselijk snel dichtbij en kan deze op 10 centimeter ontwijken. Ik brul het uit, mijn broer staat een beetje raar te kijken. Criminele afdaling. De laatste 100 meters langs het meer zijn een plezier. In de spurt moet ik toch terug mijn meerdere erkennen in Stimpy. Onze tijd: 7:39.12, 139ste plaats (1sten: 4:30.39) Een heel zware dag die we gelukkig goed doorgekomen zijn. Nu zijn we reeds over de helft, het finisher T-shirt halen moet lukken!

   Donderdag 26 juli 2001

Dag 6, Alleghe - Imer, 2.480 hoogtemeters, 74.30 kilometer. 1 minute to go ... Highway to Hell ... geeuwen ... het dagelijkse ritueel. We beginnen met een afdaling op het asfalt en dan de eerste klim van de dag. Tussen verschillende bergdorpjes door naar Focella San Tomaso en dan op het asfalt naar Passo Valles, schoon klimmeke. Vervolgens nog een off-road klim en tijdens de afdaling naar Imer breekt jammergenoeg een onweer los, het is verfrissend en heb helemaal geen zin om een regenjasje aan te trekken. Tegen hoge snelheid op het gladde wegdek naar Imer, op tijd in de remmen gaan is de boodschap. Onze tijd : 5:28.08, 128ste plaats (1sten: 3:19.19)

   Vrijdag 27 juli 2001

Deze nacht een heel zwaar onweer geweest, bakken regen uit de hemel, donder, bliksem, ... oordopjes hielpen niet. Toch is de zon terug van de partij aan de start. De voorlaatste dag, van Imer naar Folgaria, 113.4 kilometer, 3.541 hoogtemeters te overwinnen, Mike staat te roepen dat we moeten doseren en voldoende drank meenemen, het zou een warme etappe worden. De eerste
klim naar Gobbera is asfalt, maar ook op het asfalt is het doortrappen, hier geven ze niets weg. De klim naar Passa Cinque Croci is steil en lang. Op het einde de fiets duwen is de boodschap. De afdaling opnieuw steil en zwaar, de vermoeidheid kruipt in de vingers van al dat remmen. Aan de
bevoorrading nemen we voldoende drank mee om een goeie 30 kilometer door een verzengende vallei te rijden, het is bloedheet en vals-plat is lastig rijden. Aan kilometerpaal 82 begint de Kaiserjögerweg, een asfalt klim met verschillende stukken van 9%, op het einde terug 14%. Het laatste stuk is in het bos en daar staat ie dan : de man met de hamer. Ik krijg een klop en
zal die niet gauw meer te boven komen. Eten is de boodschap hoewel het dan reeds te laat is. Energiegels, powerbars, ... ik slik veel te veel. De laatse 20 kilometers zijn van die echte Ardennen-klimmetjes, kort maar steil. Het lukt niet meer. Gelukkig is het laatste stuk afsfalt downhill.
Enkel de laatste 80 meter is het terug omhoog, dat doet pijn. Compleet leeg pak ik die halve liter alcoholvrije Erdinger aan en giet die binnen. Een uur later beginnen de problemen. Mijn maag kan die koolhydraatbom van gels en powerbars niet verwerken en moet overgeven. 's Avonds krijg ik amper een kwart van een pizza binnen en lig 's nachts te zweten in mijn slaapzaak.
Dit is geen goed teken voor de laatste dag. Ahja, onze tijd : 7:48.08, 116de plaats (1sten: 4:58.40) Jammergenoeg in de laatste 20 kilometer nog wat plaatsen verloren.

   Zaterdag 28 juli 2001

's Morgens slaag ik er toch in om 2 potjes yoghurt en 1 pistolet naar binnen te werken. Vandaag de laatste dag. Ik voel me compleet total loss maar de finish is in zicht. Desnoods te voet. Maar ze geven hier niets weg, ook niet op de laatste dag. Vandaag 68.42 kilometer en 2.256 hoogtemeters. De eerste twee colletjes lukken nog aardig maar dan is de energie uit mijn ontbijt opgebruikt, nu begint de lijdensweg ... de klim naar Passo Bordala. Het lukt niet, zelfs te voet haal ik geen snelheid meer. Reinhard begint dan maar te duwen, ik moet gewoon meetrappen. Op de steilste stukken ga ik te voet, Reinhard duwt de 2 fietsen. Nog snel even een rescue-motor tegenhouden om een pilleke te vragen. Ik kan geen eten en drinken binnenhouden. Ondertussen tikken de seconden weg. Aan de laatste kontrolepost rust ik toch een 10-tal minuten en probeer zoveel mogelijk water te drinken. De daarop volgende afdalingen zijn zwaar met verschillende stukken tussen -15% en -22%. Ik heb geen kracht meer in de armen en zelfs op de makkelijke stukken is het veiliger om te voet te gaan.
De laatste kilometers zijn asfalt. We willen binnen de 8 uur binnen zijn. Reinhard trekt kop, ik hoef maar in zijn wiel te zitten, het gaat snel, heel snel, ik pers de laatste krachten uit mijn benen, nog een maximale hartslag van 138, niet echt meer gezond. Na 8:03.25 halen de finish in Riva, 182ste
vandaag. De laatste dag is een hel geweest maar ziek of niet ziek, die fles champagne trekken we toch open, die verdienen we. Nog 654 andere bikers hebben de volle 8 dagen gereden.
Even twijfelen we of we nu al dan niet een Finisher T-shirt zullen krijgen maar enkele uren later weten we het zeker. We staan op het podium en krijgen ons T-shirt. Transalp 2001 is achter de rug. Uiteindelijk finishen we als 135ste team (totale tijd: 55:22.20) in de mannen-klasse en zijn we best tevreden. De laatste dag een 15-tal plaatsen in het algemeen klassement verloren maar we waren in de eerste plaats gekomen om de Transalp uit te rijden, het klassement was bijkomstig.

   Epiloog

Het was mooi, prachtig weer, toffe sfeer, steile hellingen, zware afdalingen, goeie bevoorradingen (5.000 appelen, 8.000 bananen, 15.000 power bars en gels, 18.000 liter Hydro Plus), lekker pasta, maar ze geven niets weg. Voor iedere hoogtemeter en kilometer moet getrapt worden. Gelukkig geen technische pech gehad, zelfs geen enkele lekke band (die binnenbanden die we een week hebben meegesleurd staan te koop !)Binnen een aantal jaar wil ik wel nog eens terug maar er bestaan nog zoveel mooie MTB-raids. Volgend jaar ? La Transmaurienne? Cristalp? ...

Dank aan Sabine om me 6 maanden te steunen in al die voorbereiding, mijn broer om het 11 dagen met mij uit te houden, familie, vrienden, collega's ... en AC/DC!