MTBBelg >>> MTBRoutes.be MTB Reisverhalen Rode Lintjes
MTB Reisverhalen
 MTB Reisverhalen - Het Transalp avontuur van de ploegen Dance with the Devil 1 & 2 - Etappe 2
Algemeen  
Never give up - Transalp 2001  
België  
Engeland  
Frankrijk  
Duitsland  
Oostenrijk  
Italië  
Transalp  
 
Disclaimer  
Al de verslagen die op deze website staan, zijn eigendom van hun respectievelijke schrijvers. Dus niets mag gekopieerd worden zonder hun toestemming.


Zondag 22/07/2001

6.00 h

Ik heb gisteren mijn gsm-alarm op 6.00 h gezet, tuut tuut tuut, opstaan.
Vandaag wordt de langste etappe gereden, men zegt dat het niet de zwaarste is maar 118 km op de MTB is toch geen doordeweekse afstand, temeer daar er zo maar even 3624 m positief hoogteverschil moet worden overwonnen - stel je voor 2 x de Mont Ventoux, maar dan niet over asfalt, althans niet alles, nee hoor, SCHOTTER, SCHOTTER EN NOG EENS SCHOTTER.
We nemen vluchtig het roadbook door en zien dat er twee zware klimmen op het programma staan met als hoogste punt de Pfitscherjoch met zijn top op meer dan 2200 m boven zeeniveau.
Verder lezen we dat er tweemaal dient geklommen te worden met fiets op rug of aan hand om respectievelijk 200 hm en 400 hm te overwinnen.

7.00 h

Bikes uit het Bikecamp gehaald, naar toilet gegaan in vakantieoord waar de matrassenlager is geïnstalleerd.

8.00 h

Voor een tweede maal wordt de start gegeven terwijl Highway to Hell tegen 110 db uit de boxen schalt.
Van Reith af krijgen we direct een steile passage voorgeschoteld door een bos, na ongeveer één kilometer, file in het bos, een brug van ongeveer 20-30 meter lang waar men maar één per één kan passeren houdt de volledige meute op. Minimum 10 minuten dien ik te wachten vooraleer ik aan de beurt ben, als ik achteromkijk stel ik vast dat ik geen van de andere 3 zie. Gezien ik de slechtste klimmer van de 4 ben en we nog minimum 3 uur klimmen voor de boeg hebben besluit ik tegen kruissnelheid verder te rijden. Na een 10 tal km wordt ik zoals ik dacht door mijn vrienden ingehaald, die het blijkbaar niet zo leuk vonden dat ik niet heb gewacht aan de brug, ze hebben waarschijnlijk gelijk, erg sportief is dit niet maar zoals gezegd, ik ben de slechtse klimmer en ook de oudste (45) van de vier dus het leek mij de meest logische beslissing.
Ik heb trouwens goed opgelet dat er geen controlepunt was gezien men eigenlijk niet meer dan 2 minuten van elkaar verwijderd mag zijn.
De weg wordt steiler en steiler wanneer we de Steinbergjoch naderen, tegen beter weten in heb ik mijn 46/36/26 kettingbladen vooraan laten staan, terwijl de meesten vooraan 22 als kleinste trappen, het ging altijd in de Ardennen dus zal het in de Alpen ook wel gaan dacht ik.
Hier krijg ik vrij vlug spijt van, ondanks mijn 34 achteraan, blijkt dat ik veel sneller uit het zadel moet dan mijn teammaten.

Onze konditie wordt zwaar op de proef gesteld als we de laatste km te voet met de fiets soms op de rug moeten klimmen.
Aangezien ieder dit in zijn eigen tempo doet zie ik meter voor meter mijn maten uit het gezichtsveld verdwijnen - loontje komt om zijn boontje.
Uiteindelijk bereiken we de Joch op 1900 meter en kan de afdaling aanvangen naar 500 m.
Gert wacht op me voor de Controlestelle (controlepunt waar ook de bevoorrading telkens is gevestigd), gezamenlijk rijden we verder na ons voorzien te hebben van de nodige voeding en drank.
Voor de eerste maal eet ik een Powergel, jongens ik dacht dat ik met de Powerbar het slechtste had gegeten dat men kan bereiden, doch dit slaat alle records, dit is eerder lijm dan eten.

Bij km 40 krijgen we gelukkig een vlakke passage voorgeschoteld van ongeveer 20 km over asfalt waar we een beetje kunnen bijkomen.

Een tweede zware beklimming naar 2250 m na 90 km biken, laat ons elk spiervezeltje voelen dat we bezitten, dit zijn er veel meer dan ik kon vermoeden.
Op de stenen is het balanceren als een balletdanseres met onze schoenen, die eerder voor Race dan wel voor bergwandelingen geschikt zijn. Als ik thuis kom zal blijken dat de zolen volledig versleten zijn, dus, 1 Transalp = 1 paar schoenen.
Met arendsogen zoek ik het meest geschikte en minst moeilijke pad op, eerst beginnen we verschrikkelijk te zweten, hoe hoger we komen het kouder het worden, op +/- 1500 m moeten we onze jeantexjassen die we van Transport Hendrickx uit Wiekvorst gesponsord gekregen hebben aandoen.
We houden onze jassen aan tijdens de afdaling die eerst via een moeilijk pad verloopt en later veranderd in asfalt, enkele km voor de aankomst worden we nog door een bos gestuurd dat ons doet denken aan onze bikepaden in België.

18.30 h

Na 10h24min op de fiets bereiken we Reith, het was hard maar we hebben de langste etappe alvast tot een goed einde gebracht. Bij de aankomst blijkt dat we een uur straftijd krijgen omdat we bij een controle meer dan 2 minuten uit mekaar waren - dom, dom, oliedom, maar ja een uurtje meer of minder...einde gebracht.

19.00 h

Het begint stilletjes te regenen,we eten onze dagelijkse pasta, we wassen ons in een plaatselijke tennisclub, kuisen onze bikes, binden ze vast met sloten aan de Camper en zetten ons tentje op vooraleer we in het stadje (Wiesen bij Reith) gaan eten, pizza !!!, de regen is opgehouden en de temperatuur stijgt met minimum 10 graden, het is vochtig en wordt broeierig warm, jongens wat een klimaat !!! en dat op minder dat één uur tijd…

20.30 h

In restaurant na een halve pizza gegeten te hebben krijg ik de spreekwoordelijke klop van de hamer, ik moet dringend buiten in de frisse lucht, het koudzweet breekt mij uit, mijn oren beginnen te suizen, het is alsof ik op enkele minuten tijd enkele duizend meter met een vliegtuig daal, mijn trommelvliezen laten ploppen om de beide kanten op gelijke druk te brengen helpt blijkbaar niet, na een half uurtje in de buitenlucht gaat het iets beter, oef…

21.30 h

Tijdens de wandeling van het restaurant naar de Camper terug slagen mijn benen langs alle kanten in kramp, als ik uit de ene kramp probeer te komen verkrampt door die stretching wel ergens een andere spier, mijn vingers trekken in rare bochten, ik moet ze telkens met de andere hand weer op hun plaats duwen.
Ik concludeer dat dit alles symptomen zijn van uitdroging en als ik erover nadenk besef ik inderdaad dat ik na de rit reeds minimum 3 liter heb gedronken en van enige drang naar plassen is geen sprake is, integendeel mijn dorst is bijna niet te lessen, het zal duren tot morgenvroeg vooraleer ik de eerste maal kan plassen.
Morgen meer drinken, niet vergeten, herhaal ik duizend keer in mezelf.

22.00 h

Gelukkig wordt de etappe van morgen aangekondigd als een rustdag, ja jongens, een rustdag van 68 km met meer dan 2300 hm, we zullen maar doen alsof we het geloven zeker…
Een positief punt is wel dat er maar 1 zware beklimming te verwerken is en nog wat spielerei op het laatste. Jaja.
Tijdens de briefing weet Uli Stanciu van Bike-Magazine te zeggen dat de Pfunderjoch, het hoogste punt waar we morgen over moeten besneeuwd is… als men bedreven is kan men zoals een skieër naast zijn bike naar omlaagroetsjen weet hij te zeggen.
We zullen zien…

Ik wrijf mijn door-10-uren-biken-geteisterd achterwerk in met zalf (neo-cutygenol of zoiets) die ik van de Apotheek heb meegekregen, hopelijk heelt dit tegen morgen…

Steendood val ik bijna onmiddellijk in slaap, ik heb onder mijn knieën een opgerold matje gestoken zodat mij benen iets hoger liggen - voor de recuperatie weet je...