6.00 h

Carl komt mij wakkermaken, vrij goed geslapen, niet te veel kou gehad, allez vooruit met de geit.

We ontbijten in de Camper, Simon heeft gisteren heerlijke Italiaanse charcuterie gekocht, we starten met een eitje.

Wat me tijdens de eerste dagen vooral opvalt is het gebrek aan tijd, als je om 6.00 h opstaat is het verbazend hoezeer je je moet spoeden om op tijd aan de start te komen.
Meestal is er wel iets te doen aan de fiets dat je wegens vermoeidheid uitgesteld hebt of heb je 's nachts beslist andere banden te steken.
Voor de start is het bezoek aan de toiletten aangeraden als je wil voorkomen in de bossen met je kont bloot te gaan zitten.
Je moet toch een half uurtje je eten laten verteren, dus rond 7.30 h uur moet je gegeten hebben.
Als je dan zoals ik een sloddervos bent die alle vijf minuten iets kwijt is, kan je nagaan dat het soms stressen is.

Daarbij komt dat bij een rit zoals gisteren je rond 6.00 h arriveert dus veel tijd 's avonds heb je ook niet.

8.00 h

Het vertrek wordt gegeven in Sterzing, we hebben overnacht in Wiesen waar ook de aankomst was, dit is ongeveer 3 km verder.
We rijden met de fiets naar het vertrek, aangezien we in dezelfde richting vertrekken zullen we voorbij de Camper rijden, Simon staat paraat om te supporteren.

Het eerste deel van de rit is zacht hellend bergop en valt zeer goed mee

Na een vijftiental km begint een eindeloze beklimming met een hoogteverschil van 1600 m door een woud eerst nog op het kleinste verzet, doch snel ontdek ik dat te voet even snel gaat en minder vermoeiend is, wat dit gaat geven voor de benen morgen weet ik nog niet.

Ik heb met Gert die harder en liever op eigen tempo bergop gaat afgesproken dat we elkaar treffen op de volgende "Controlstelle" dus alleen en op eigen tempo verder.

Mijn kleinste versnelling hapert verschrikkelijk, het bovenste tandwieltje van de XT-achterderrailleur raakt de 34 kroon, waardoor rijden in de kleinste versnelling gepaard gaat met een constant geratel, dit moet vanavond opgelost worden - blijkbaar een compatibiliteitsprobleem tussen een trek STP en een XT-derailleur, achteraf blijkt dat de lengte van de ketting hierbij een grote rol speelt, deze dient tot op de schakel juist te zijn.

Tegen 4 a 5 km per uur vorderen we om de 1600 m te overbruggen hebben we bijna 3 uur nodig op het laatste is het inderdaad meer klimmen dan stappen, ergens boven de boomgrens na 60 % van de klim begint het koud te worden en besluit ik mijn jeantexvest aan te doen, en dan verder, ik ontdoe me van mijn Camelbak (een rugzak met een drankzak van +/- 2 liter) en kleed me tegen de temperatuur die rond de 5 of 10 graden moet zijn.

De koeien versperren soms de weg zodat we eromheen dienen te klauteren.

Verdomme verdomme verdomme, mijn Camelbak met GSM, geld en dergelijke toch wel niet vergeten zeker, ik zet mijn bike tegen de bergkant en begin met de moed in de schoenen af te dalen tot het punt waar ik mijn jas heb aangedaan, een tweetal km terug, de afdaling gaat vrij goed, iedereen vraagt wat er aan de hand is, ik durf nauwelijks te antwoorden.
De klim terug - zonder fiets - valt redelijk mee en na een tijdverlies van ongeveer een half uur ben ik terug op de plaats aangekomen waar mijn fiets op mij ligt te wachten.

Het stappen begint zwaarder en zwaarder te worden, de weg wordt steiler en steiler, stappen gaat stilletjes over in klimmen over rotsen, meermaals dient de fiets op de rug te worden genomen, mijn fiets die deze morgen nog rond de 10.5 kg woog, gaat momenteel stilletje van 15 over 20 naar 30 kg, dit gevoel heb ik althans.
Alles doet pijn en voelt stijf aan, voeten, benen….
Verdomme hoe kan dit nog goed komen, als dit zo doorgaat kan ik morgen niet meer stappen.

Na een halfuur verder stappen belanden we in plekken natte sneeuw, eindelijk na 3 uur afzien als de beesten bereiken we de top en dient er nog +/- 1 km afgedaald te worden in kniehoge sneeuw.
Het eerste deel moet met behulp van een koord worden afgedaald, ene hand koord, andere hand fiets en glijden maar.

Ik probeer lateraal "just for fun" een beetje te rijden in de sneeuw doch dit lukt me niet goed, in de door mijn voorgangers gemaakte sporen stropt alles en rechtdoor naar beneden in de sporen is veel te stijl.

Achteraf weet men ons te zeggen dat de eersten vooraleer er sporen waren naar beneden gereden zijn ????

Ik heb de eerste dagen met semislicks, banden met weinig profiel, gereden, deze banden waren gesponsord door een Firma uit Kalmthout, en dit voor ons gevieren.
Tot vandaag hebben de Michelins het uitstekend gedaan, echter na de sneeuw komt een hele passage over nat gras, afgewisseld met vettig slijk, hiervoor zijn deze banden totaal niet geschikt, ik ga dan ook enkele keren onderuit op de afdaling, aangezien ik mijn jas nog aanheb echter zonder veel erg. Ik houd er enkel wat blauwe plekken aan over. Misschien toch denken aan een bandenwissel…

De grootste hindernis is echter voorbij - rustdag, ja dag Jan.

Na de afdaling waar Gert ongeveer in de helft op mij wacht krijgen we nog enkele nijdige klimmetjes te verwerken met een totaal hoogteverschil van een 300 of 400 meter,

15.00 h

We halen zonder al te veel kleerscheuren de aankomst en zijn blij dat we een beetje tijd hebben deze namiddag.
De aankomst in Brixen, een prachtig stadje btw, is ongelofelijk, precies de Tour de France met dranghekkens, joelende massa, alles inbegrepen.

Sven en Carl wachten op ons op een terrasje en we drinken een frisse pint.
Ik ga een XTR-achterderrailleur bestellen bij Bicycles, een Duitse firma die de wedstrijd volgt en steeds paraat staat met materiaal - na een bezoekje aan de bankcontact kan ik hem direct meenemen.

Aangezien we deze middag een beetje tijd hebben checken we eens degelijk onze bikes en reinigen ze aan de voorziene bike-wash-plaatsen.
Ik laat mijn fiets ook even degelijk afstellen bij de vertegenwoordiging van Scott, die aanwezig zijn met 3 mecaniekers.

's Avonds zoeken we een gezellig restaurant op waar we nog enkele Belgische collega-bikers ontmoeten die de TAC voor de tweede maal rijden (2 jaar terug hebben ze voor de eerste keer meegedaan).
Blijkt dat na de eerste maal ook zij dachten van dit nooit meer te doen, maar de miserie en de pijn wordt blijkbaar sneller vergeten dan de euforische momenten.
Ik eet een lekkere Italiaanse biefstuk, zo een die je hier niet meer kan kopen wegens te strenge controles, ik krijg hem niet volledig op en Simon eet de laatste helft smakelijk op.

21.30 h

Ik zet mijn tentje op achter de Camper en om 21.30 h kruip ik in bed, nog even een telefoontje naar huis om goede nacht te wensen en slapen maar.