6.00 h

Ik sta op, heb ongeveer 6 tot 6.5 uur geslapen, de discomuziek in op de ijspiste is blijven doorgaan tot 11.00 h 11.30 h.
Ik kleed mij aan en ga mijn koerskledij halen die ik de vorige avond op de goaltje heb gehangen, verdorie, nog kletsnat, er zit niets anders op dan de kledij nat aan te doen, een het begin ijskoud, maar na enkele minuten is men dat gewoon, na een kwartier is het truitje zelfs droog enkel door de lichaamstemperatuur.
De etappe van vandaag is aangekondigd als de technisch en lichamelijk moeilijkste etappe, en gaat over 4 cols met extreme stijgingspercentages, steile downhills enz…

Er wordt gezegd dat wie vanavond aankomt ook de aankomst in Riva zal bereiken.

8.00 h

De etappe start met een 20-km lange klim over paden, we weten dus op voorhand dat we voor de volgende 3 tot 4 uur tegen een snelheid van 4 tot 7 km/uur zullen fietsen, stappen, klimmen ….
Niettegenstaande we weer kilometers te voet dienen af te leggen bereiken we de top, dit is al één col overwonnen, het ging redelijk, hartslag blijft echter ondermaats.
We hebben weinig tijd voor de schitterende panorama's, ik verplicht mij toch enkele foto's te maken wetende dat ik dit maar één maal zal doen, ik wil me dit blijven herinneren.

Er volgen nog 3 beklimmingen, elke beklimming worden mijn benen zwaarder, en doet mijn achterwerk meer pijn, op de laatste en voorlaatste klim kan ik geen kilometer meer in het zadel blijven zitten, tot bloedens toe is mijn kont geteisterd door het aanhoudende gewrijf tegen het zadel tijdens het klimmen, de pot uierzalf die ik voor de start gekocht heb zal in hoeveelheid amper volstaan voor de acht etappen doch is niet voldoende op de verwondingen te voorkomen.

Ik moet regelmatig denken aan de bemoedigende woorden van Geert en Magali, ze helpen werkelijkheid, vooral het feit dat Geert mij zegde dat ik met iets uniek bezig ben, dat nog maar weinig mensen voor mij hebben meegemaakt, geven mij de moed om verder te doen en af te maken waar ik aan begonnen ben.

Mijn schoenen, die nieuw waren bij de start, zijn reeds half versleten, in- en uitstappen uit de klikpedalen wordt moeilijker en moeilijker wegens vervorming van de metalen delen door het geklauter over rotsen en steenpaden.

Bij een afdaling waar mijn gedachten weer ergens anders zijn dan bij de race mis ik een pad en ga tegen 40 km per uur over mijn stuur, gelukkig op een deel met veel gras, de weinige stenen verwonden echter mijn linkerscheenbeen tot op het been dat door de wonde fluorescerend oplicht.
Mijn rechterschouder, elleboog en knie zijn geschaafd, de knie zwelt angstaanjagend snel.
Boven op de voorlaatste beklimming zie ik moto's van het rode kruis doch de jongens zelf zijn niet te zien, om geen kostbare tijd te verspelen besluiten we verder te rijden zonder verzorging.
Na de voorlaatste afdaling is een controlstelle waar men een EHBO-kist heeft zodat mijn wonden daar ontsmet kunnen worden en verzorgd.

Eindelijk zijn alle hoogtemeters overwonnen, 3220 in totaal vandaag, na een steile bergaf met passages tot een daalpercentage van 29% bereiken we na een 10-tal uren de aankomstlijn, blij dat we het gehaald hebben.

In de douche blijk ik niet de enige gewonde te zijn, deze etappe heeft zijn tol geëist.
Vandaag is ook de oudste deelnemer uit de race gegaan wegens een valpartij, 69 jaar wat een prestatie, het betreft een kranige graatmagere man van 180 cm die momenteel de marathon nog in 2.30 h schijnt te lopen - niet te geloven (althans dit herinner ik me dat iemand dit heeft gezegd - moet ik eens nazien want dit is bijna niet mogelijk).