Wanneer ik de bike van mijn vrouw uit de garage haal merk ik dat er speling zit op de voorvork ... als ik vraag hoe dat komt weet ze me fijntjes te vertellen dat ze gisteren in de weide een smak heeft gemaakt ... Gelukkig is de fietsmecanicien in de buurt en na wat sleutelen aan de headset is alles opnieuw in orde.

We vertrekken rustig op de weg over het fietspad dat naast de drukke weg loopt die door de Zugspitzarena loopt. We rijden van Lermoos naar Bichlbach, eerst langs het fietspad en wat later op een landweg. Ondertussen heeft de zon de mist verdreven en het is aangenaam warm. De windstoppers verdwijnen dan ook in de rugzak.

In het dorpje Bichlbach houden we even halt want er zijn enkele achterblijvers die het (nochtans lichte) tempo al niet meer kunnen volgen. Dat beloofd voor straks op de klim naar de Bichlbacher Alm.

De klim gaat over een "Schotterweg" en is toch vrij steil. Het percentage varieert tussen 9% en 19% als maximale stijgingsgraad. We moeten stijgen van 980m naar 1650m hoogte. Dat worden dus zo'n goeie 700hm klimmen. In het begin gaat het nog niet echt heel steil omhoog:

Onderweg zijn er natuurlijk prachtige uitzichten.

Wanneer we op 1300m hoogte aankomen wordt er even gerust. Ik wacht hier ook even op mijn vrouw en ze is zeer blij dat ze vandaag niet als laatste naar boven moet rijden.

	De klim is lang en af en toe toch wel heel steil met stukjes boven de 15%. Iedereen kom zichzelf hier wel ergens tegen. Naarmate we boven de 1500m geraken krijg ik zelf last van wat duizeligheid. Een powerbar en een paar minuten rust brengen wat soelaas. Wanneer we op 1600m hoogte zitten gaat het pad nog even terug omlaag. Hier wordt er nogmaals gerust en gewacht op de achterblijvers. Maar zelfs de minder goden slagen erin om boven te geraken. Een klein klimmetje brengt ons naar de Bichlbacher Alm op 1650m hoogte. Iedereen is blij te kunnen rusten en een stukje te eten. De hoogtemeters die we gisteren reden hebben zich bij de meeste deelnemers duidelijk laten voelen. We hebben er nu 700hm opzitten.

Na het middagmaal dalen we terug af. De gids zegt al lachend: "das gibt zwei mochligheiten" ... en de meesten weten dan wel hoe laat het is ... de eerste mogelijkheid is om verder via de "Schotterweg" opnieuw af te dalen. Dit is de gemakkelijke optie. De tweede mogelijkheid is "ein schwierige single trail" (die zo ongeveer recht van de berg naar beneden loopt). Mijn vrouw kiest voor de gemakkelijke afdaling. Ikzelf kies voor de singletrack tesamen met 3 anderen uit de groep. De afdaling is bij momenten zeer steil (tot wel 38%) en regelmatig moeten we stukjes te voet omdat het pad bijna niet berijdbaar is of te steil is. De gids (die per se zijn technisch kunnen wil bewijzen) maakt een zeer pijnlijke val en gaat overkop op een groot rotsblok. Gelukkig zonder te veel schade maar hij is toch duidelijk groggy.

Naarmate we verder afdalen wordt het gemakkelijker.

Het laatste stukje rijden we vlak doorheen de weiden waar we de rest van de groep opwachten die via de "Schotterweg" afdaalden.

We zitten nu terug op zo'n 1000m hoogte en hebben hebben de 700hm die we geklommen hadden opnieuw gedaald. We steken opnieuw de drukke weg naar Lermoos over. Het laatste stukje van de tocht gaat nog op en neer over een mooie singletrack door het naaldwoud. Er komen toch nog zo'n 180hm bij want het is constant stijgen en dalen.

De afstand bedroeg (slechts) 37km. Er werden 980hm gemaakt. Gemiddelde stijging: 8%. Maximale stijging: 19%, maximale daling: 38%. De temperatuur varieerde tussen 13 en 25 graden. Al bij al een leuke tocht alhoewel de klim naar Bichlbacher Alm een beetje saai kan genoemd worden omdat het een vrij eentonige klim is steeds over dezelfde "Schotterweg". De afdaling terug naar Lermoos (althans voor de 4 dapperen die voor de singletrack kozen) was wel absoluut de moeite.

Dag 4, zaterdag 7 september

Zoals gewoonlijk begint de ochtend mistig maar de nevel wordt al snel opgelost door de opkomende zon. Vandaag doen we niet mee aan de begeleide tocht maar  besluiten we opnieuw een tocht te rijden waarvan er een beschrijving aanwezig is in de bike-map van het hotel. De tocht heet "Von Ehrwald zum Fernsteinsee". De tocht staat beschreven als: 32km, 910hm en "Schwere Tourt" met veel technische paden. Het vertrekpunt van de tocht ligt in Ehrwald wat zo'n 5km verwijderd is van de plaats waar we verblijven. We vertrekken rustig en rijden door de vallei van Lermoos naar het dorpje Ehrwald. De zon is ondertussen al begonnen aan haar opwarmingsronde.

Eenmaal aangekomen in Ehrwald moeten we toch een beetje zoeken vooraleer we het beginpunt van de tocht vinden. De tocht start aan een bank, de "Maria Regina Bank" en deze blijkt midden in het woud te liggen (we vragen ons af waarom iemand een bank ergens midden in het woud bouwt). Het woud is een beetje vreemd want tussen de bomen groeit er overal gras (behalve daar waar de bikers rijden natuurlijk). Het lijkt wel een golfterrein met bomen.

Het begint onmiddellijk daarna te klimmen en we krijgen al direct zo'n 200hm voor de wielen geschoven. We rijden op de "Schotterweg" die Panorama-weg heet en passeren de "Sommer Rodelbahn" waar een stoeltjeslift je naar de Marienberg (1789hm) brengt. Ook hier lopen de alpenkoeien vrijelijk in de weide en onder luid geloei worden we aangemoedigd ...

	Even verder krijgen we een korte maar niet zo steile afdaling en we rijden tot aan de Weissensee (een van de vele bergmeren). De natuur is hier prachtig. Direct na de Weissensee is het opnieuw stevig klimmen geblazen, eerst op een "Schotterweg" die later overgaat in een smal pad bezaaid met boomwortels en stenen. Op een aantal plaatsen gaat de klim zeer steil tot 20% stijgingsgraad.

De klim is niet eenvoudig maar eenmaal boven heb je een prachtig uitzicht op het dal van de Fernstein. We zijn aangekomen op de "Via Claudia Augusta", ooit een Romeinse heirbaan die van de Adriatische zee tot de Donau loopt overde Alpen. We hebben er nu reeds zo'n 450hm opzitten.

Er volgt nu een steile, rotsige en met boomwortels bezaaide afdaling. Het steilste stuk gaat 38% naar beneden ... en we moeten dan ook noodgedwongen stukjes te voet afdalen (zelfs met de zadelpen volledig in het frame geschoven zijn er stukken waar we gewoonweg niet meer durven fietsen). Zelfs op de plaatsen waar we durven fietsen is het uiterst geconcentreerd rijden.

De afdaling gaat verder over een "Schotterweg". Hier kunnen we we verder op de fiets maar het blijft bijzonder technisch rijden want er liggen serieus wat grote stenen en boomwortels op het pad.

We dalen af tot aan de Fernsteinsee. Dit is een prachtig bergmeer dat mede door de aanwezigheid van een mooi kasteeltje (Schloss Fernstein) bijzonder veel toeristen trekt. Een groep duikers uit Frankrijk komt uit het bergmeer naar boven. We vragen ons af wat er hier precies onder water te zien is. Het water is zo helder dat we de bodem gemakkelijk kunnen zien en in zoverre dat wij kunnen oordelen zijn er enkel zand en stenen onder water. Maar ja, duiken is een hobby he, net als MTBen :-). Hier besluiten we dan maar te stoppen om iets te eten. In het enige (grote) restaurant worden ettelijke busladingen Duitse toeristen aangevoerd ... maar de spaghetti en het slaatje smaakten heerlijk en we hebben de nodige koolhydraten binnen om verder te rijden.

We vervolgen doorheen de poort van Schloss Fernstein, onmiddellijk gevolgd door een zeer steile klim op een singletrack. Het gaat hier bij momenten eveneens tegen 20% naar boven en we zwoegen om boven te geraken. Met veel moeite en de de ketting op de kleine plaat fietsen we naar boven. Onderweg moeten we toch enkele malen stoppen want de helling blijft varieren tussen de 15 en de 20%. Als cadeau krijg je wel fantastische uitzichten op de Fernsteinsee.

Naarmate we verder klimmen wordt het pad minder steil maar wel smaller en technischer. We rijden vlak langs een duizelingwekkende afgrond. Af en toe is er zelfs een bruggetje gebouwd om het pad te doen vervolgen. Hier hebben we op sommige plaatsen voor de eerste keer een beetje hoogtevrees ...

Er wordt verder geklommen tot zo'n 750hm en het pad wordt alweer steiler en bijzonder technisch. Af en toe moet er dan ook stevig worden geduwd want fietsen is hier gewoonweg onmogelijk omdat het te steil omhoog gaat ...

We steken de drukke weg over naar Ehrwald (het is zaterdag en de autos gaan in een trage en lange file naar boven; iedereen wil blijkbaar zoveel mogelijk van het goede weer genieten). De beklimming wordt heel wat vriendelijker en gaat gestaag over een Schotterweg waarop we in de verte de toppen van de Zugspitz opnieuw kunnen bewonderen.

Nadat we de weg zijn overgestoken volgt een technische steile afdaling naar Blindsee. Ook hier is het niet eenvoudig om te fietsen en en zijn een aantal serieuze drops op het pad (gemaakt om het de wandelaars makkelijk te maken). De voorvork krijgt het dan ook zwaar te verduren.

De afdaling vervolgt vlak naast de Blindsee. Het pad is smal en er vlak naast is een steile afgrond die direct in het water eindigt. Dit moet zowat het allermooiste stukje zijn dat we gedurende deze gehele vakantie fietsten. Gedurende zo'n 7km vervolg je dit pad vlak naast het bergmeer. Het gaat op en af en een aantal passages zijn opnieuw zeer technisch met grote uitstekende boomwortels en stenen. We rijden zeer behoedzaam want er moeten nog zo'n 200hm geklopt worden en we hebben geen zin om een snakebite op te lopen.

We stijgen opnieuw naar de drukke weg tussen de dorpjes Biberwier en Ehrwald. Plots horen we in de verte donderwolken en een hevig onweer kondigt zich aan (het weerbericht had hiervoor gewaarschuwd in de late namiddag). Het weer wordt bijzonder dreigend en op een paar minuten tijd gaat het van stralende zon over in gietende regen ... gelukkig zijn we net op de asfaltweg die naar beneden naar het dorpje Ehrwald loopt. Zo hard we kunnen fietsen we op de weg naar beneden en proberen de regen voor te blijven. Het gaat tegen 45km/u naar beneden en nog net op tijd arriveren we tesamen met de eerste regendruppels in Ehrwald waar we een supermarkt annex koffieshop binnenvluchten tesamen met enkele andere bikers ... De lucht is donkergrijs en de regen valt met bakken uit de hemel ... we moeten een half uurtje schuilen maar daarna begint het gelukkig snel op te klaren. In de verte zien we nog hoe het onweer zich verder verplaatst ... voorbij het dorpje Lermoos waar we verblijven.

We rijden de laatste kilometers over een kletsnatte asfalt terug naar Lermoos.

De afstand van deze tocht bedroeg 40km en we hebben 960hm gereden. Gemiddelde stijging: 8%. Gemiddelde daling: 9%. Maximale stijging: 20%. Maximale daling: 36%. Dit was een technisch zeer zware tocht alhoewel de afstand niet echt groot was. Van al de tochten die we tot nu toe reden in de Zugspitzarena was dit wel absoluut de allermooiste qua natuurschoon.