Vannacht heeft het (weeral eens) geregend. Opnieuw begint de dag met stralende zon (het wordt ondertussen een cliche). Vandaag gaan we opnieuw mee met een begeleide tocht. Er zijn slechts 5 deelnemers waaronder 3 vrouwen. We vragen om een "rustige" tocht met niet al te veel hoogtemeters want iedereen heeft de laatste dagen toch serieuze inspanning geleverd. Zoals gebruikelijk vertrekken we rustig over de weg en al snel moeten de armstukken en windstoppers in de rugzak verdwijnen want de zon schijnt genadeloos hard. De verharde weg gaat over in een Schotterweg en we klimen rustig naar Gartner Alm. Dit is een berghut op 1400m hoogte.

We krijgen zo'n 450hm voor de wielen geschoven tegen een gematigd stijgingspercentage. Onderweg heb je een prachtig uitzocht op de Zugspitztoppen en het dal van de Zugspitzarena.

We klimmen tegen een traag tempo naar boven en na 450hm komen we aan bij de Gartner Alm. Hier heb je een mooi uitzicht op Gartner Wand, een steile bergwand waarlangs drie jaar geleden een lawine naar beneden kwam en de berghut met de grond gelijk maakte. De hut is ondertussen heropgebouwd en staat nu 50m verder dan zijn oorspronkelijke plaats. Dit zou de hut moeten beschermen tegen toekomstige lawines. Aan de andere kant zien we de Daniel (2340m hoogte).
We rusten een half uurtje uit bij de Gartner Alm ... Na de pauze dalen we van dezelfde Schotterweg als waarlangs we geklommen zijn terug af.

Af en toe moeten we van de bikes af om te voet door een poortje te gaan dat bedoeld is om het vee in de alpenweide te houden.

	Wanneer we wat verder gedaald zijn rijden we langs een mooie singletrack. Hier is het toch wel opletten geblazen want op de plaatsen door het woud waar de zon niet schijnt is het verraderlijk glad op de stenen. Eenmaal we terug bijna in het dal zitten rijden we richting Biberwier via een grindpad dat gestaag daalt. We komen in het dal van de Zugspitzarena en hebben een prachtig uitzicht op alle toppen errondheen. Wat verder rijden we langs de Rodelbahn en klimmen doorheen het bos op de Marienberg. Halverwege dalen we terug naar het dorpje Ehrwald. We hebben er nu zo'n 750hm opziten.

Het pad wordt opnieuw vlakker en we rijden door een mooi stukje naaldwoud vlak bij Ehrwald. De gids toont ons nog een steile wand waarlangs er in de winter skiers naar beneden (durven) komen.

We beeindigen de begeleide tocht na zo'n 35km en kaarten nog wat na aan het hotel. Iedereen is tevreden dat het een rustige rit is geworden met niet al te veel hoogtemeters. Mijn vrouw en ik besluiten nog wat te fietsen in het dal van de Zugspitzarena. Via rustige paden rijden we terug naar Ehrwald waar een Tiroler Volksfest plaatsvindt. De belangrijkste attractie is hier het scheren van de schapen. De beesten zien er na de scheerbeurt wat verhakkeld uit.

Er is veel volk en natuurlijk mag de Tiroler hoempapa muziek, de bradwursten en het bier niet ontbreken ... We laten ons (gemakkelijk) verleiden tot een bradwurst en een grote pint ... hierna wordt er natuurlijk niet (zoveel) meer gebiked ... maar de calorieen moeten ook opnieuw worden aangevuld.

Tegen een uur of vier rijden we op een gezapig tempo terug naar het hotel ... zoals gebruikelijk in de late namiddag wordt de lucht ietswat dreigender.

Aan het einde van deze rustige rit telden we 45km en en toch wel 875hm. Sterkste stijging: 19%. Sterkste daling: 22%. Gemiddelde stijging: 8%.

Klaar voor het vertrek ...

Het is opnieuw een stralende dag (s'morgens al 23 graden) - de laatste dag van deze vakantie - en we rijden de begeleide tocht. We gaan eerst een 18km doorheen het dal langs de dorpjes Lahn-Wengle-Bichlbach tot aan Heiterwang. Van daaruit gaat het vlak verder tot de Heitwangersee. Het is een verademing om zulk een lang stuk op het vlakke te rijden na al de hoogtemeters en we halen makkelijk een gemiddelde van boven de 27km/u op dit stuk. Ook in het dal is het mooi fietsen op kleine asfaltfietspaden en stukken grindpad (hier vind je dus kilometers paden waar je gemakkelijk met heel de familie kan fietsen).

Aan de Heiterwangersee draaien we terug richting Lermoos en rijden opnieuw over de "Via Claudia Augusta" (de Romeinse heirbaan). Het pad gaat heel rustig omhoog en omlaag. De groep bestaat nog uit 3 vrouwen en 3 mannen (inclusief gids) en bij een kleine steile afdaling besluiten alle drie vrouwen maar te voet af te dalen.

Alhoewel we de indruk hebben dat we constant op het vlakke hebben gereden zitten we toch al snel aan zo'n 450hm. We beginnen nu aan de klim naar de Tuftl Alm die een stijgingspercentage kent tussen 7% en 22%. De klim is niet zo moeilijk en gaat over een "Schotterweg". Onderweg heb je prachtige uitzichten op het dal.

	Af en toe houden we halt want de vrouwen geraken steeds ietsjes achterop. Zwoegend klimmen ze naar boven ... ondertussen zitten de heren uit te rusten en te wachten ... Het klimt gestaag verder (we moeten immers van 950m tot zo'n 1500m). Af en toe zijn er een paar haardspeldbochten op het pad. Na 550 extra hm komt eindelijk de Tuftl Alm in zicht. Hier staat een kapelletje en wat koeien midden in de Alpenweide. Iedereen (maar vooral de drie vrouwen) is content om te kunnen rusten en eten. We zitten nu op 1500m hoogte en hebben er al zo'n 800hm opzitten.

Na de lange middagpauze gaat het kort over een singletrack door de weide en we hebben een mooi uitzicht op de Zugspitz. Wat verder komen we terug op het pad en klimmen nog een beetje hoger.

Daarna vogt een steile afdaling over een "Schotterweg" en stukken asfalt helemaal tot in het dal.

We moeten constant met de remmen toe naar beneden rijden om niet te veel vaart te krijgen want er zijn een paar verraderlijke haarspeldbochten in de afdaling. Mijn schijfremmen worden gloeiend heet en op een gegeven moment heb ik totaal geem remkracht meer in de voorste rem. Inwendig gevloek want ik vrees dat de olie uit de leiding is gelopen ... ik slaag met moeite op enkel de achterrem te stoppen want het gaat nog steeds zeer steil naar beneden (22%) ...  maar zie geen enkel lek ... na even met de remhendel te hebben gepompt is alles plots weer in orde ... de remmen zijn waarschijnlijk wat overhit geraakt ... Eenmaal beneden keert de groep terug naar Lermoos. Omdat het nog maar 14:30 is en het onze laatste dag is besluiten mijn vrouw en ik nog verder te rijden. Aan de rand van Ehrwald gaan we terug hogerop en rijden naar het Diana-Thorle Zugspitzhotel via de weg. We slaan linksaf verder omhoog door het woud.

Het pad gaat opnieuw over in een kleine vlakke asfaltweg. Hier zijn een aantal houten voederhuisjes gebouwd voor de dieren.

Opnieuw gaat de asfaltweg over in een grindpad en het klimt alweer hoger. We hebben er nu zo'n 1250hm opzitten. We rijden door het woud en volgen de weg naar de kabelbaan die je naar de Zugspitztoppen brengt. Nadat we het hoogste punt in het woud hebben bereikt volgt er een kilometerslange niet steile afdaling terug naar Ehrwald. Eerst gaat het over een grindpad dat langzaam overgaat in een singletrack in de weide. We kunnen nog een laatste foto nemen met de Zugspitz op de achtergrond.

Eenmaal terug in het dorpje Ehrwald rijden we nog zo'n 5km terug naar Lermoos over het vlakke. Aan het eind van deze tocht telden we 55km en 1250hm en hiermee zijn  we absoluut tevreden op deze laatste dag. Gemiddelde stijging: 9%. Maximale stijging: 19%. Maximale daling: 22%. Een mooie afsluiter van een prachtige MTB week!

Morgen keren we - jammer genoeg - terug huiswaarts voor de laatste resterende dagen verlof ... als het weer in Belgie nu nog wat meewil kunnen gaan we nog enkele mooie bike-dagen tegemoet. Met de training die we hier hebben opgedaan moeten we in onze contreien kunnen vlammen :-)

Nog een pittig detail: Georg (de gids die altijd de zwaarste groep begeleidt) rijdt in het zomerseizoen 6 dagen per week aan gemiddelde van 80km en 2000hm per dag. Hij schat dat hij op jaarbasis zo'n 200000 (jawel, twee honderd duizend) hoogtemeters maakt.Tja, daar kunnen wij alleen maar onze hoed voor afnemen.
In het winter-seizoen is hij ski-leraar. Ik kan me nauwelijks een mooier beroep indenken ...

Met de afgerond 10000 hoogtemeters die ik in de eerste twee weken van september heb gereden (Spa, Theux, Wissant en hier in de Alpen) ben ik dan ook best heel tevreden.

Eindwoord

Fietswinkels

Internet

Conclusie

De begeleide tochten zijn een absolute aanrader. Alhoewel je in een groepje rijdt waarvan je de deelnemers en het niveau niet echt van tevoren kent is dit toch een zeer interessante formule omdat de gids je op plaatsen brengt waar je normaliter nooit zelf had kunnen/durven komen en die je op een stafkaart nooit als dusdanig had herkend. De tochten duren een hele dag (van ongeveer 9:30 tot 15:30) en er wordt s'middags gestopt aan een restaurantje of berghut waar je kan eten.

Een ABSOLUTE aanrader ... de enige mogelijke spelbreker kan hier enkel het weer zijn ... maar zelfs wanneer het geregend heeft zijn heel veel paden quasi volledig droog.