Dit gebied is ideaal om te mountain biken met meer dan 4000km aan MTB paden. Hoogtemeters zijn er natuurlijk in overvloed. Tussen de bergketens is er een hoogvlakte waarin 8 bergmeren liggen. Er zijn een (zeer beperkt!) aantal bewegwijzerde paden gecatalogeerd als blauw (makkelijk), rood (medium), zwart (moeilijk).

In het dal (waar de dorpjes liggen) is het vlak en kan er eventueel met het hele gezin gefietst worden. Hier zijn ook een aantal mooie fietsroutes op de weg (info bij de toeristische dienst van de verschillende dorpjes).

De afstand Brussel-Zugspitzarena bedraagt ongeveer 820km. Wij reden 8:30 met de wagen om er te geraken met niet al te druk verkeer. Je rijdt het best via Brussel-Aachen-Koln-Ludwigshafen-Stuttgart-Ulm-Fussen-Reutte-Lermoos. Dit is allemaal autoweg tot net voor de Oostenrijkse grens. Vanaf de Oostenrijkse grens gaat het over kleinere wegen verder (nog zo'n 50 km). Het voordeel van deze route is dat je aan de Oostenrijkse grens geen tolgeld hoeft te betalen (wat op andere grensovergangen wel het geval is).

De Zugspitzarena bestaat uit een aantal dorpjes: Heiterwang, Ehrwald, Lermoos, Bichlbach, Biberwier, Lahn-Wengle. De dorpjes liggen slechts een aantal kilometer van elkaar verwijderd.

Naast mountain biken kan je natuurlijk ook wandelen. Er zijn meer dan 90 wandelwegen en bergroutes.

De meeste kabelbanen en bussen in de Zugspitsarena nemen ook bikes mee en op een aantal (stoeltjes)skiliften kan je eveneens bikes meenemen (info in de toeristische dienst in elk dorp van de Zugspitzarena).

Je kan in de toeristische dienst een kaart kopen met de voornaamste paden en wandelroutes. Deze kaart is echter niet gedetailleerd genoeg als je er echt op uit bent om in het wilde weg te rijden.

Verblijf

Wij verbleven in Sporthotel Loisach (http://www.sporthotel-loisach.at/) gelegen in het centrum van het dorp Lermoos. Lermoos ligt aan de voet van het skigebied Grubigstein op 1004 meter hoogte (verbazingwekkend gaf mijn Ciclosport ALTI 414 hoogtemeter 1006hm aan toen we het dorpje binnenreden; een heel nauwkeurige meting dus).

Het hotel waar we verbleven richt zich (in de zomer) specifiek op mountain biking en mag zich dan ook terecht bij de "Best Bike Hotels" rekenen. Je kan een mountain bike "all in" formule boeken: 7 overnachtingen half pension, 4 begeleide tochten, elke dag een energiepakketje (powerbar, sportdrank), beschrijvingen en kaarten van tochten. Het hotel beschikt over een binnen/buitenzwembad, fitnessruimte, sauna. Als je na het biken terug in het hotel aankomt kan je telkens genieten van een sportbuffet om het caloriegehalte opnieuw op peil te brengen.

Aan de receptie van het hotel kan je een informatiemap raadplegen waarin een aantal tochten zijn uitgewerkt op individuele fiches waarvan je een copietje kan laten maken. De patron legt je ook precies uit waar de tochten beginnen en hoe je naar het startpunt moet geraken.

Er is een grote (gesloten) garage waar de bikes kunnen worden gesteld, een afspuitstand met hogedrukreiniger, een werkbank en materiaal om aan je fiets te sleutelen mocht dit nodig zijn. In de garage is een wasmachine/droogkast om eventueel vuile bike kleding te wassen alsook een droogrek voor schoenen. Het hotel beschikt over een fietsmecanicien die eventueel herstellingen kan uitvoeren.

In de Zugspitzarena zijn ook andere hotels die zulk een "Best Bike Hotel" label hebben en die allemaal een gelijkaardig aantal faciliteiten bieden voor bikers.

In de garage stonden heel wat full suspensions en een aantal Duitse Downhill Bikes met voor ons onbekende merknamen (Focus, Diana, Steppenwolf, ...).

Vanuit onze hotelkamer hadden we een eerste mooi maar bewolkt uitzicht op de toppen van de Zugspitzarena. De dreigende wolken maakten ons wat ongerust over het weer ... maar dat bleek totaal onterecht!

s'Winters kan je hier (natuurlijk) skien. Het is het skigebied in Oostenrijk dat het dichtst bij Belgie gelegen is.

Bikeguiding

De organisatie Bikeguiding (vlak naast hotel Loisach in Lermoos) organiseert begeleide tochten (www.bikeguiding.at) Er zijn 3 moeilijkheidsgraden. Als richtlijn wordt door hen gegeven:

makkelijk: 30km, 400hm
medium: 45km, 800hm
moeilijk: 70km, 2000hm

Normaliter kost een begeleide toer 30 euro (in onze boeking waren er 4 begeleide tochten inbegrepen). De tochten worden elke dag van de week (behalve woensdag) georganiseerd. Wanneer je een arrangement boekt in een van de "Best Bike Hotels" dan zijn er meestal een of meerder van deze begeleide tochten inbegrepen.

Dag 1, woensdag 4 september

Op woensdag worden er geen begeleide tochten georganizeerd. Voor deze eerste dag zijn we dus op onszelf aangewezen. We copieren de bladzijden van een tocht uit de map die in het hotel ter beschikking ligt van de bikers: "Von Griesen um den Daniel", 46km, 750hm. Er staat een zeer summier plannetje op de bladeren en een wegbeschrijving op basis van afgelegde afstand. Een uittrekseltje:

km 14,1: Nachdem der Forstweg etwas vom Seeufer wegfuhrte am ersten Wegedreieck rechts auf den bald schmaleren Waldweg abzweigen.

Bij het vertrek moeten we eerst een stukje over de drukke weg tussen Lermoos en Ehrwald. Leuk fietsen is het hier niet want we rijden over een 2-vaksbaan waar de autos 70km/u mogen. Na een kilometer of drie kunnen we gelukkig de weg verlaten en rijden op een grindpad in het bos. Hier en daar vind je wegwijzertjes maar zoals later zal blijken is er zeker geen uniforme bewegwijzering aanwezig. Soms staat er een pijltje dat de richting van een dorpje aangeeft, soms staat er een pijltje naar een restaurant ... en heel af en toe vinden we een plaatje dat een MTB route aangeeft.

Na enkele honderden meters in het bos komen we al snel een eerste obstakel tegen. Volgens het zeer summiere plannetje dat met de wegbeschrijving komt moeten we het riviertje over ... maar er is geen brug (enkel wat verhakkelde boomstammen) en aan de overkant houdt het pad gewoon op ...

Op dat moment stopt er juist een boswachter die ons aangeeft dat we mis zitten en aan de andere kant van de weg tussen Ehrwald en de Duitse grens moeten rijden. We volgen zijn raad dan maar op en inderdaad na een kilometer of 10 komen we aan de "Zollamt", een veredelde hut die de grenspost vormt tussen het Oostenrijkse Tirol en het Duitse Bayeren. Even verder komen we aan een tweede grenspost Griesen en slaan af op een mooie grindweg door het bos. Tot nu toe was het vlak maar uiteindelijk krijgen we toch de eerste hoogtemeters voor de wielen geschoven. We klimmen rustig op een helling met een gemiddelde van 8% naar het bergmeer Plansee. Onderweg moeten we aan de verschillende splitsingen toch even stoppen om de wegbeschrijving (in het Duits) te controleren.

Tot hiertoe geen enkele technische moeilijkheid in het parcours. Alles loopt over brede grindwegen en Schotterwegen (paden met grote stenen). Aan het bergmeer Plansee houden we even halt om wat fotos te maken. We hebben nu zo'n 16km afgelegd en een kleine 200hm.

De weg vervolgt een tijdje langs het meer. Hier is er ook een camping en een aantal restaurants. Plots gaat het rechts van het meer steil omhoog op een mooi pad dat in feite bedoeld is als wandelpad. De wandelaars die we er tegenkomen schrikken dan ook om hier bikers te zien.

Af en toe is het pad beschadigd door kleine rotsblokken die naar beneden zijn gekomen tijdens de recente overvloedige regenval in Oostenrijk. Je waant je dan soms ook op een trial parcours en soms zien we ons verplicht een klein stukje te voet te klouteren over de rotsblokken.
Voorbij het hotel Seespitz (waar we een kleinigheid eten) dalen we terug af naar het meer en rijden er vlak naast. We steken de brug over. Het vee loopt hier vrij rond en maakt een hels lawaai want elk dier heeft een dikke koeiebel aangebonden gekregen (hiermee kan men de dieren gemakkelijk terugvinden).

De weg vervolgt vlak maar het is hier weer typisch een "Schotter" weg. Heel af en toe moeten we een poortje openen (die poortjes beletten dat het vee naar naburige weiden loopt).

Even verder slaan we af op de Panorama-weg. Deze loopt eerst wat door de weide en aan het einde zien we eindelijk weer een pad omhoog om wat hoogtemeters te fietsen. Tot nu toe hebben we zo'n 30km afgelegd  maar we zitten nog geen meter hoger dan het bergmeer Planzee. Ik vraag mij dan ook af hoe die tocht aan de aangekondigde 750hm gaat geraken ... het pad begint sterk omhoog en we hopen op enkele mooie hoogtemeters ...

Maar ... wat verder zitten we alweer op het vlakke. Hier geraken we de weg kwijt want de beschrijving is niet altijd ondubbelzinnig. We fietsen zelfs door de weiden temidden de koeien. Vooral de jonge kalfjes willen ons volgen. De ietwat oudere koeien kijken al lang niet meer op van bikers. We vinden verder opnieuw aansluiting op een pad aan een reeks wegwijzers.

Gelukkig gaat het pad vanaf hier opnieuw omhoog. We volgen een niet al te steile maar lange klim op de Panorama-weg net voorbij het dorpje Lahn en hebben er 450hm erop zitten. Af en toe rijden we letterlijk naast de koeien ... als je de dieren niet laat schrikken heb je niets te vrezen (buiten een verdwaasde blik van het koebeest).

Aan de volgende wegwijzer wordt het ons stilaan duidelijk dat we nooit aan de aangekondigde 750hm gaan geraken want we zien dat het pad finaal afdaalt naar Lermoos. We zitten nu op een hoogte van 1050m.

We kijken op de kaart en besluiten dan maar om een bijkomende lus te maken en te klimmen naar Bichlbacher Alm. Het eerste stukje van deze klim gaat op asfalt aan een gemiddelde van 15%. In de verte zien we Lermoos nog liggen met op de achtergrond de toppen van de Zugspitzarena.

Na het stukje asfalt klimmen we verder tot 1500m hoogte tegen een gemiddelde van 8%. De klim is technisch gemakkelijk want steeds gaat het over een breed grindpad. Eenmaal op 1500m hoogte begint het zachtjes te regenen en we besluiten dan maar opnieuw af te dalen en terug te keren naar het hotel.

We vervolgen de Panorama-weg en worden nog geconfronteerd met een korte maar zeer steile afdaling op trappen die duidelijk geplaatst is om het de wandelaars gemakkelijk te maken. Hier komen we ook nog een aantal andere bikers tegen die eveneens in ons hotel logeren en samen rijden we de laatste kilometers van de tocht. Moe maar voldaan komen we terug aan bij het hotel.

Eenmaal terug in het hotel staat er een namiddag buffet klaar voor alle bikers. Hier kunnen we ons tegoed doen aan fruit, musli, een smakelijke chocolade taart (kwestie van het suikerpeil wat op te trekken) en een overheerlijke Hefeweisen bier. Achteraf volgende nog een verkwikkende massage en een magneetveldbehandeling; deze waren inbegrepen in het arrrangement.

Op de teller stonden 55km en 900hm. Max stijging: 20%. Max daling: 28%. Een mooie tocht over droge paden die allemaal gemakkelijk te berijden zijn. Deze tocht was, op enkele zeer kleine stukjes na, niet technisch. Niettegenstaande de afstand en de hoogtemeters voelden we dit zeker niet aan als een zware tocht. Vermoedelijk komt dit door het vele stoppen om de wegbeschrijving te controleren waardoor je telkens toch wat recuperatie hebt.

Dag 2, donderdag 5 september

Het heeft vanacht geregend maar de dag kondigt zich prachtig aan met stralende zon. De weersvoorspelling is hier net zo goed als die van Frank Deboosere :-)

Vandaag kiezen we voor een begeleide tocht. We vertrekken aan het hotel met een groep van 10 personen waaronder 3 vrouwen. Bijna alle bikers zijn Duitsers. Bij de inschrijving is het enige wat de gids moet weten hoeveel hoogtemeters je kan rijden. We vragen hoeveel het er gaan worden en hij zegt: "bwah ... iets van een 800hm" voor het gemiddelde niveau en we besluiten met deze groep mee te gaan. We rijden eerst een kilometer of 15 op de weg en via verharde boswegen langs de rivier Loisach tot aan net voor het dorpje Grainau.

Het is vlak en de groep houdt een vrij strak tempo aan. Het is moelijk te beoordelen van welk niveau de andere bikers zijn want de gehele groep rijdt in een lange sliert. Je merkt aan het tempo dat de weg zachtjes naar beneden gaat want we halen gemakkelijk 30km/u. Na een kilometer of 15 zijn we zo'n goeie 200 meter gedaald en zitten we nog (slechts) op een hoogte van 800m. De gids wijst in de verte de top aan waar we naartoe moeten rijden en hij zegt erbij ... het is een lange klim ... het pad vertrekt links omhoog ...

We zijn vertrokken voor een klim van jawel ... 800hm, en moeten dus stijgen tot 1600m hoogte. De klim is lang maar gaat over gemakkelijk bereidbare paden. Nu wordt het heel wat duidelijker wat de verschillende bikers in hun mars hebben. Ik ben content van vooraan in een groepje van 4 te kunnen meerijden met de gids. Mijn vrouwtje bengelt ergens achteraan maar rijdt rustig op haar eigen tempo naar boven.

Na zo'n goeie 400hm houden we halt aan een bronnetje. Ondertussen is de zon volop beginnen schijnen en alhoewel we op 1200m hoogte zitten is het vrij warm.
We klimmen gestaag verder tot 1400m hoogte. Heel af en toe is de beklimming ietwat technischer omdat er grotere stenen op het pad liggen. Maar meestal gaat het over brede wegen constant omhoog.

Op 1400m hoogte aangekomen kunnen we enkele mooie fotos maken van het bergmeer Eibsee en de bergen errond.

De gids besluit wat van het pad af te wijken. We rijden door een stukje woud wat even verder overgaat in een heel steile en met rotsen bezaaide klim. Het parcours is hier zodanig steil dat iedereen van de fiets moet en de hoogte te voet moet overbruggen. Het is hier dat we het steilste stuk van 32% tegenkomen. Hier is het prachtig biken ... of zeg maar wandelen :-) We krijgen uitzicht op het Duitse Garmisch-Partenkirchen.

Op 1460 meter hoogte komen we aan de Hochthortlehutte waar we besluiten te eten. Er is opnieuw een prachtig uitzicht op de Zugspitz toppen. De gids weet nog "ein schwierige single trail" maar daarvoor moeten we eerst nog klimmen tot net boven 1600m. De vrouwen uit de groep besluiten te blijven zitten op het terras en verder uit te rusten. De (veel te stoere) mannen kiezen allemaal om mee te klimmen op de singletrack ... klimmen zei u ... het pad (of wat er voor moet doorgaan) is quasi niet te berijden ... laat staan te beklimmen ... dit lijkt opnieuw meer op een trial parcours en regelmatig moeten we dan ook te voet verder. Als we er dan toch in slagen om af en toe te rijden moeten we bijzonder geconcentreerd zijn want er liggen grote stukken rotsen en het pad is bijzonder glad door de regen van de voorbije nacht. Maar dit is echt PRACHTIG biken en moet zowat de mooiste maar ook moeilijkste track zijn die ik ooit heb bereden (nou ja, "bereden" is wel een groot woord maar kom). Het ultieme MTB plezier dus ... ik laat de fotos voor zich spreken (links):

We bereiken een maximale hoogte van 1610 meter. Vanaf dan volgt er een technisch moeilijke en steile afdaling die eerst over het rotspad loopt en later eindigt in een stukje weide (de fotos bedriegen een beetje de steilte). De drie achtergebleven vrouwen sluiten wat verder aan. Wat verder moet de helft van de groep verstek laten gaan en te voet afdalen omdat het zo steil naar beneden gaat. Ik slaag er zelf in met heel veel moeite om naar beneden te rijden maar moet hiervoor mijn allerbeste technisch kunnen uit de hoed toveren.

Een stuk lager wordt de afdaling gemakkelijker. We wijken weer van het pad af en dalen verder temidden van de varens.

	Er wordt nog even gestopt op 1000 meter hoogte temidden van een weide (we hebben nu meer dan 600hm gedaald). Hier is er ook alweer een prachtig uitzicht op de Zugspitzarena. Aan het einde van deze tocht verpozen we nog even met de andere bikers en met de gids. Iedereen is verbaasd over het totaal aantal hoogtemeters. Het zijn er 300 meer geworden dan de gids bij de aanvang had aangegeven.

Op de teller stonden 45km en 1100hm.We hebben gefietst tot op meer dan 1600m hoogte. Gemiddelde stijging: 8%. Maximale stijging maar liefst 32%. Maximale daling 27%. Een absoluut fantastische tocht over paden en tracks die je zelf nooit had gevonden (of had durven nemen). Voor mij persoonlijk een tocht met een aantal heel moeilijke technische stukken en dito afdalingen maar absoluut een van de allermooiste tochten die ik in 2002 al heb gereden!

Nog een bijzonder technisch detail: er reden drie Scott full suspensions mee die aan het einde van de tocht letterlijk bedolven waren onder de modder. Zowel de achterdemper alsook de draaipunten van de suspension en het frame hingen vol modder en vuiligheid. Alle andere fietsen waren slechts matig bevuild. De constructie van de Scott full suspensions is blijkbaar heel moddergevoelig. Een ander technisch detail over die Scott full suspensions: het viel me echt op hoe erg die fietsen pompen. Bij elke pedaalbeweging moet er op die fietsen ontzettend veel energie verloren gaan.