MTBBelg >>> MTBRoutes.be MTB Reisverhalen Rode Lintjes
MTB Reisverhalen
 MTB Reisverhalen - De Lakeland Epic
Algemeen  
Lakeland Epic  
België  
Engeland  
Frankrijk  
Duitsland  
Oostenrijk  
Italië  
Transalp  
 
Disclaimer  
Al de verslagen die op deze website staan, zijn eigendom van hun respectievelijke schrijvers. Dus niets mag gekopieerd worden zonder hun toestemming.


De Lakeland Epic

   Een 5-daagse mtb toer door The Lake District

Reacties welkom bij Guido


The Lake District in het Noordwesten van Engeland is met zijn 227.919 ha het grootste van de 10 bestaande Nationale Parken in Engeland en Wales. De status van Nationaal Park zorgt ervoor dat er strenge regels gelden voor het behoud van de natuur, maar ook dat via paden het volledige park toegankelijk is voor recreatief gebruik zoals wandelen, paardrijden, en fietsen. Ook privé-eigenaars zijn verplicht de paden die over hun eigendom lopen, open te stellen voor het publiek.

Het landschap wordt bepaald door de Cumbrian Mountains, die tot de oudste bergen in de wereld behoren en daardoor eigenlijk meer forse heuvels zijn, met daartussen een groot aantal meren. Heel wat mensen beweren stellig dat The Lake District het mooiste stuk natuur van Groot-Britannië is.

Op zoek naar informatie over de Coast to Coast, een beroemde wandel- of fietstocht van Whiteheaven aan de westkust van Noord-Engeland naar Sunderland aan de Oostkust, kwam ik terecht op de website van CycleActive, een organisatie die wereldwijd mountainbike vakanties organiseert.
Ik raakte gecharmeerd door hun voorstelling van een nieuwe 5-daagse toer in Noord-Engeland: The Lakeland Epic, en niet veel later schreef ik mij in.

De toer start op zondagavond in een guesthouse in Penrith met een eerste briefing door de gids. Hij weet ons te vertellen dat het weerbericht er niet al te best uitziet: “gales and showers” (harde wind en buien), en dat we sowieso toch elke dag natte voeten zullen hebben. Toch moeten we niet bang zijn voor overdreven moddertoestanden: hij belooft ons dat zelfs bij constant regenweer het grootste deel van de paden goed berijdbaar blijft. We krijgen de raad om een lange broek, of minstens kniebeschermers te dragen tegen de kou, ondanks de voorspelling van 15°C, en voldoende warme kledij mee te hebben in de dagrugzak.

   Dag 1: Penrith - Ambleside

De volgende morgen rijden we met z’n achten, het maximum aantal deelnemers, en de gids Penrith uit, richting heuvels. De hemel is zwaarbewokt en er waait inderdaad een erg strakke wind.

Al gauw komen we terecht in de uitgestrekte grasvlakten die de aanloop vormen naar de Cumbrian Mountains. Met de wind op kop is het zwaar werken om de grassige hellingen op te rijden. Maar we blijven vooralsnog op het middenste tandwiel want “who gets first to the granny ring (= kleinste tandwiel) buys a drink for the group”. In de verte doemen de eerste bergen op, maar eerst rijden we door Moor Divok. Voor wie de Belgische weiden met afsluitingen errond gewoon is, komt een dergelijk landschap ongelooflijk over: nergens in de verste verte is een woning, hek of afsluiting te zien. Alles is er puur en onbezoedeld, en er is geen mens te zien. De bewoonde wereld lijkt hier veraf.

 

De heuvels worden nu steiler, we rijden Barton Fell op, en we komen tenslotte bij het eerste
meer: Ulswater.
Het landschap is zo intens mooi dat je bijna vergeet om naar het pad te kijken. We rijden van het meer weg door de heuvels met de voor mij vreemde, maar voor de streek typische ‘bracon fields’ (varens).

 

 

 

Tenslotte komen we terecht in Boredale, een oud U-vormig gletsjerdal. We volgen een grassig pad langs de flank, dat steeds rotsiger en steiler wordt, en naar de enige uitweg aan die kant van dit dal leidt: een steile, met ruwe stenen bezaaide helling, die een beetje aan de Pas de Lona doet denken. Hier moet iedereen vroeg of laat van de fiets.

 

Het harde labeur levert wel een adembenemend zicht op het dal op, maar boven op de pas (ca 1500m) blaast de wind ons bijna van de sokken. Gelukkig is het geen koude wind, maar even later striemt een regenbui ons in het gezicht.






De lange en snelle afdaling is een mengsel van nat gras, glibberige stenen, en plassen. Wanneer de voorzichtige afdalers de ‘speed deamons’ hebben bijgehaald nemen we een korte pauze aan Brothers Water, een klein meertje.

Via een kronkelend smal asfaltweggeltje klimt iedereen op eigen tempo naar de Kirkstone Pass. Ook hier waait het verschrikkelijk hard, en omdat we ondertussen natgeregend zijn zoekt iedereen die de top bereikt meteen beschutting achter een telefoonhokje. De afdaling brengt ons aan Windermere, een smal, maar zeer lang uitgerekt meer.
Het eind van de dagtocht is in zicht, maar de vuurproef van de dag komt nog: Jenkin Crag (kloof): een steile, rotsige afdaling, die er door de regen glibberig bijligt. Slechts enkelen wagen zich op twee wielen naar beneden, met dan toch een valpartij en en een kniewonde als resultaat.

 

In de B&B in Ambleside worden we door de eigenaar – zelf een biker - opgewacht met warme thee en koffie, Carrot Pie en Flapjacks (zelfgebakken zoete koekjes). De warme douche is meer dan welkom.

's Avonds gaan we met z’n allen de stad in om in ‘The Priest Hole’ een Lamb Shack te verorberen, met Sticky Toffee Pudding als dessert. Een slaapliedje is daarna niet nodig.

 

   Dag 2: Ambleside - Seathwaite

De volgende dag verlaten we Ambleside via een klim naar Loughrigg Terrace. In de zomer is dit één van de drukst belopen wandelregio’s van de streek, maar nu zien we slechts hier en daar een wandelaar. Al gauw bereiken we Rydal Water. Door de voorbije regenval is het meer gestegen en daardoor is een stuk van het pad ondergelopen. De gids toont ons de weg over de rotsen, maar Julian wil niet van het pad afwijken, en rijdt zonder verpinken onder luide aanmoedigingen door het water naar de overkant.Grasmere
Vlak daarna passeren we Grasmere. De uitzichten zijn weergaloos. Vandaag zijn er erg veel korte technische klimmen en afdalingen, wie wat kan en/of durft kan zijn mtb hart ophalen want het alternatief is veel stappen. Liam, de gids, toont dat hij enige trial ervaring heeft en leert ons en passant enkele kneepjes van het vak. Een lang pad (of is het een rivierbedding?) met enorm veel losliggende stenen vormt een uitdaging: wie kan dit tot het einde fietsen?
Uiteindelijk moet ook gids Liam, nochtans op technisch vlak duidelijk een buitenbeentje, voet aan de grond zetten.

Opnieuw is een stuk van het pad ondergelopen door een buiten zijn oevers getreden rivier, maar dat gebeurt hier vaak en daarom is een verhoogd pad aangelegd.


Het zware en vochtige parcours eist zijn tol aan het materiaal: al na anderhalve dag zijn de remblokjes van Julians schijfremmen versleten. Hij heeft geen reserves bij zich, en moet het voor de rest van de rit zonder voorrem stellen. Er lijkt geen eind te komen aan de stenige hellingen, de spieren beginnen te protesteren tegen zoveel mtb geweld.

drystone wallsWe rijden vele kilometers langs de voor The Lake District typische ‘drystone walls’. Deze zijn zonder cement gebouwd volgens een speciale stapeltechniek, en vormen een wezenlijk onderdeel van het landschap.

les in afdalen voor JudithOp één van de vele stenige afdalingen krijgt Judith, de enige vrouw in het gezelschap, door Liam instructie in de kunst van het afdalen. Haar techniek gaat er tijdens deze tocht zienderogen op vooruit.

 

crossing a fordVandaag blijkt waarom de gids zeker was dat we elke dag natte voeten zouden hebben: we rijden talloze keren door ‘fords’, waadplaatsen door snelstromende riviertjes en beken. Omdat het ook vandaag regenachtig weer is, zijn we blij om ’s middags in ‘The Black Bull’ een bord warme soep te kunnen eten, gevolgd door enkele koppen hete thee. Broughton MoorAls we weer wat warm hebben, beginnen we de namiddag met een stevige tarmac klim naar de Torver Commons, en zoals steeds wordt de inspanning beloond met een prachtig plaatje. We dringen Broughton Moor binnen, een wildernis waar we zonder gids wellicht nog steeds zouden ronddwalen…

bracon fields

Opnieuw doorkruisen we één van die onwerkelijk aandoende ‘bracon fields’. De vermoeidheid begint door te wegen, maar toch krijgen we nog een klim over de Dunnerdale Fells en de Seathwaite Fells voorgeschoteld.

Op de klim naar deze laatste pas krijg ik ei zo na een kramp in de dij. Er lijkt geen einde te komen aan dit woeste landschap, dat ondanks onze vermoeidheid en de regenbuien indrukwekkend mooi blijft.

gemene afdaling

 

 

 

afdalingNa deze laatste pas wacht ons als slot een zeer gemene afdaling: steil en met zeer veel scherpe stenen. We nemen nu toch niet meer zoveel risico’s, want door de vermoeidheid worden meer en meer fouten gemaakt.
Uiteindelijk bereiken we de Seathwaite Lodge,
een B&B in the middle of nowhere.
We hebben ‘slechts’ 40 km gefietst,
maar iedereen is bekaf.

 

   Dag 3: Seathwaite – Ennerdale Brigde

stappend bergop’s Morgens begint de gids met een minder leuke mededeling: om uit het dal weg te komen moeten we een helling op die niet te fietsen is. Gedurende ruim een half uur zwoegen we met de fiets op de rug naar boven. De harde wind van de dagen voordien is verdwenen, de regenbuien zijn vervangen door een onophoudelijke drizzle (miezerige regen), die het landschap in een mistige sluier hult.
Het lijkt vandaag wel ‘klauter- en ploeterdag’ te zijn. We moeten door de Birker Moor over een pad dat nauwelijks als zodanig te herkennen valt: een wirwar van rotsen en zompige poelen, waar we afwisselend stukjes fietsen en te voet strompelen.

 

 

 

 

We zijn maar wat blij als we uiteindelijk de koude en mistige Moor verlaten en weer kunnen fietsen. We deden bijna drie uur over slechts een vijftal kilometer!

Maar de volgende kilometers gaan snel over een smal maar verhard kronkelweggetje. Nog steeds in de miezerige regen rijden we door een uitgestrekt boslandschap dat sterk aan de Belgische Ardennen doet denken. Aan een afgelegen boerderij worden we lastig gevallen door een meute Border Collies. Die zien wellicht niet dikwijls zo’n rare schapen, en proberen ons via luid geblaf en schijnaanvallen van hun territorium te verdrijven. Als we een hek voorbij de boerderij over klauteren zijn ze tevreden en laten ons verder met rust.

rivier EskEskdale Green De volgende hindernis is een zeer lange grassige klim naar Eskdale Green, startend vanaf de River Esk in het dal. Zwaar hijgend zit er niks anders op dan naar de ‘granny ring’ over te schakelen om de top te halen.

 

 

 

tussen drystone wallsOp de hoogvlakte rijden we over een modderige, met keien bezaaide wegel tussen twee drystone walls.

door een rivierAls we plots voor een snelstromende rivier staan kijken we de gids vragend aan, maar die stapt bedaard het water in. Wij volgen…


Na een lange afdaling komen we op de weg naar Ennerdale Bridge, maar dit is dan wel een klim van 3 à 4 kilometer. Iedereen rijdt zijn eigen tempo, doch even voor het dorp wordt gewacht zodat we allemaal samen aan het Shephard’s Arms Hotel aankomen. Zowat iedereen monteert ’s avonds nieuwe remblokjes, want de slijtage op dit onderdeel is opvallend hoog…

   Dag 4: Ennerdale Bridge – Stonethwaite

ikkeEindelijk is droog weer voorspeld. Na een opwarmertje langs de weg beginnen we de eerste klim van de dag: met zicht op Ennerdale Water zwoegen we langs de flank van een grassige heuvel naar de Loweswater Fell.

 

 

 

hoogvlaktezicht op MosedaleOp de hoogvlakte is het weer genieten van het prachtige landschap. Aan de andere kant van de pas wacht ons een fenomenaal weids uitzicht op Mosedale. De afdaling is technisch niet zo moeilijk, maar het gras is wel oorzaak van een aantal uitschuivers. Daarna volgt een vreemd stuk: we rijden door wat een weiland met taai gras lijkt, maar het blijkt een soort reusachtige spons te zijn. Het taaie gras biedt net genoeg stevigheid om niet in het water eronder te zinken, maar we moeten dan wel blijven fietsen, want wie voet aan de grond zet staat tot over de enkels in vies bruin water.

singletrack door Mosedale


De singletrack door Mosedale is één van de mooiste stukjes van de ganse Lakeland Epic.Buttermere

 

Via een stukje ‘woodland’ komen we op de weg die ons langs Crummock Water naar het Buttermere meer brengt.

 

 

bergwandAan het einde van dit dal doemt een bergwand op, en de gids stelt ons voor de keuze: een één uur durende klim te voet met de fiets op de rug naar de Honister Pass of een weggetje rond de berg fietsen. Macho’s als we zijn kiezen we voor het harde labeur, Judith besluit rond de berg te fietsen en ons aan de andere kant op te wachten. stappen

We proberen zo lang mogelijk op de fiets te blijven, maar al gauw lukt dat niet meer. Vastberaden beginnen we aan de lange weg naar boven. Deze klim te voet doet me nu toch wel heel sterk aan een andere maar gelijkaardige wandeling in Zwitserland denken.

 

een prachtig uitzicht als troost

Als troost krijgen we een prachtig uitzicht over de vallei achter ons aangeboden.

 

 

 

 

de top

 

Na inderdaad iets meer dan een uur bereiken we de top van de pas, waar zich een leisteengroeve bevindt.

De afdaling is steil en snel, maar niet moeilijk, want de vrachtwagens met leisteen gebruiken deze weg. Beneden, aan het bezoekerscentrum van de Honister Slate Mine vinden we Judith terug.

 

 

Allerdale RambleWe zijn erg moe van de voorbije klauterpartij maar Liam stuurt ons weer de fiets op, want er komt nog moois: de technische singletrack door Allerdale Ramble is weer van een ongekende pracht, en resulteert in een al even technische afdaling door de Castle Crag, die ons in Borrowdale brengt, het schilderachtige dal waar de Langstrath Country Inn ons een warme maaltijd en een bed voor de nacht verzorgt.

 

 

Vandaag zagen we de zon en dat blijkt hier een fenomeen te zijn, getuige de gedenkplaat in de muur van de herberg.

 

 

   Dag 5: Stonethwaite – Penrith

 

Derwent WaterVandaag schijnt de zon aan een hemelsblauwe hemel. Via weggetjes door de laaglanden van Borrowdale klimmen we langzaam wat hoger en stuiten plots op een prachtig uitzicht op Derwent Water. Vruchteloos proberen we dit onvergetelijk panorama te vangen in foto’s.

 

Het pad langs dit meer brengt ons in Keswick, een toeristisch stadje met talloze outdoorwinkels.

 

 

We stopper er even aan ‘The Lakeland Pedlar’: een bikeshop die tegelijkertijd een wholefood café is. Da’s nog eens een combinatie! Via een lange, maar niet zo moeilijke klim verlaten we Borrowdale, en bereiken een immense hooggelegen vallei tussen twee bergtoppen: de Skiddaw en de Saddleback.

Hier maant de gids ons tot voorzichtigheid aan: de singletrack langs de bergwand is soms erg technisch zodat een valpartij tot de mogelijkheden behoort, terwijl de helling aan de rechterkant zeer steil is. Soms fietsen we echt op het randje!

 

 

 

Tijdens één van de verschillende technische afdalingen langs dit pad blokkeert het voorwiel van Chris op een grote steen en kantelt hij met fiets en al voorover en opzij. Hij is de laatste die deze hindernis neemt, en we staan er met z’n allen op te kijken hoe hij gedurende een lange seconde balanceert, en tenslotte aan de kant van de steile helling valt. We zien hem een ongelooflijke duik nemen, en plots spat het water hoog op: hij is pardoes in één of andere ondiepe, grassige kuil gevallen, waarin water staat. Als Chris daarna beteuterd en druipend van het water weer naar boven klautert en teken doet dat hij OK is, brult iedereen het uit van het lachen terwijl de gids een lange zucht van verlichting slaakt…

 

 

 

lunch in open luchtWe eten onze sandwiches vandaag in de buitenlucht op, en genieten ondertussen van het weidse landschap.

 

singletrack door de MoorOm het af te leren fietsen we daarna langs een prachtige singletrack door deze uitgestrekte moor, waar we ons heel klein voelen, maar intens genieten.

 

 

Het einde van het vijfdaagse bikefestijn nadert. We rijden de bergen uit, en fietsen de laatste kilometers naar Penrith over een gewone weg, lekker uitbollend.

’s Avonds in de pub nemen we afscheid van de gids en drinken we nog een stevige Engelse pint – tot de rand gevuld - op de goede afloop van ons bijzonder geslaagd mtb avontuur.

’s Anderendaags vat ik met m’n hoofd vol mooie herinneringen de tocht naar huis aan.

 

Het klinkt wellicht wat cliché, maar de Lakeland Epic is het mooiste mtb avontuur dat ik tot nog toe heb meegemaakt. Alhoewel het de eerste dagen regende, en we dikwijls de fiets moesten dragen of duwen, was dit één lange aaneenschakeling van technisch en avontuurlijk mountainbiken, waar zowat alles inzit wat deze sport te bieden heeft, en waarbij de afgelegde afstand nauwelijks van belang is. Ik ben zowat visueel verdronken in de talloze weergaloze landschappen.The Lake District zal ongetwijfeld nog lang blijven nazinderen in mijn mooie herinneringen…

Met dank aan (van links naar rechts)

Chris, Judith, Barry, Liam, Paul, Dave, (ikke), Julian, Chris
voor 5 onvergetelijke mtb dagen, en de moeite die ze zich getroost hebben om mij de Engelse eet en drinkcultuur (...) bij te brengen.

 

Guido Vandroemme

 

 

Terug naar boven