s'Morgens dus vroeg opgestaan (want de zee is niet bij de deur) en wanneer we (mijn madam en ik) om 7u30 met de auto vertrekken is het nog serieus mistig buiten. Mijn madam ging ook mee naar de zee, niet om te biken maar om te shoppen (ocharme mijn Visa kaart). Uiteindelijk bleek de zee toch niet zo ver want na een 1u15 bollen stonden we al veel te vroeg in Knokke op de parking van de GB waar de vertrekplaats was.

Vanaf een uur of 9 beginnen de lintjes stilaan toe te stromen en al snel blijkt het te gaan om een klein maar fijn groepke: Peter De Baerdemaker, Pieter Jan Guns, Kris Bertels, Jan en Piet Van Marcke, Geert Biesmans, Beny Mergaerts, Thierry Parduyns en ikzelf. Pedebe geeft een snelle briefing over het parcours en dan zijn we klaar voor de groepsfoto en het vertrek.

Het weer ziet er hier aan de zee in ieder geval beter uit dan in Vilvoorde want de zon begon stilaan door de grijze wolken te breken. Een schoon vooruitzicht en we rijden de parking van de GB af langs de achterkant. Maar na 300m moet er al eentje terug: Piet is "zijn pulle" vergeten (lol). Wachten dan maar tot Piet zijn drinkebus is gaan halen. De lintjes bibberen want het is wel serieus fris zo vroeg op de morgen. Wanneer Piet terug is loods Pedebe ons over de markt in Kokke. Gelukkig is er niet te veel volk op de markt anders hadden hier zeker ongelukken gebeurd. Hierna mogen we genieten van de betere villa-wijken van Knokke om na een km of 3 op de baan offroad op een breed pad te draaien.

Peter gids ons naar het Koningsbos. Amai, diegenen die dachten dat het plat was aan de zee hadden zich toch wel vergist. Het bos ligt vol met kronkelende singletracks die stevig op een af gaan. De lintjes blazen, de Pedebe grinnikt en loods ons een aantal keer over hetzelfde hellingske. Als opwarming mag dat tellen. We draaien en keren in het bos, af en toe ferm schuivend want onder de bladeren liggen er soms dikke takken en vaak veel los zand. Dat is alvast een zeer verassend begin.

We steken de baan over rijden tussen de appartementsblokken omhoog en voor we het goed en wel beseffen staan we op den dijk en staren vol bewondering naar de zee. Het strand op dan maar. Het eerste stuk op het strand is absoluut niet te berijden want het zand is veel te los. Maar daar waar de zee het zand nat gemaakt heeft is de ondergrond heel wat harder en kan je - tot menigs verbazing - wel goed rijden. Heel eigenaardig trouwens dat rijden op het strand. Afhankelijk van de strook die je kiest is het zeer veranderlijk. Soms rijd je precies op de baan, de volgende meter zit je dan plots vast in het mulle zand en is het ferm stoempen. Als het zand nog muller is val je ineens stil en val je schuin.

Ook de golfbrekers zijn bijzonder verraderlijk. Grote brede glibberige stenen waar je met je voorwiel net niet tussen blijft steken. Op de tweede golfbreker ga ik al onderuit: erover en voorwiel raakt het mulle zand en zit plots vast. Maar het zand van het strand is zacht, dus zo'n valpartij is niet zo erg. Ik heb wel pas een kilometerke verder in de mot dat ik mijn teller ben kwijtgeraakt tijdens deze val. Terug dan maar en ik moet efkes op mijn tanden bijten want nu is het tegen de wind in. Gelukkig vind ik mijn tellerke terug. Snel opnieuw draaien en keihard trappen om terug te keren. Maar de lintjes wachten geduldig en hijgend geraak ik terug bij de rest van de groep.

We vervolgen nog even het strand en komen zo bij het natuurgebied "het Zwin". We biken nu een tijdje door de duinen. Hier worden hardere stukken ondergrond met duingras afgewisseld met mul zand. In de eerste bocht heb ik opnieuw prijs: voorwiel te schuin gedraaid, de voorband grijpt zich vast in het zand en hoppa, opnieuw onderuit. Den Benny moet alle moeite van de wereld doen om niet bovenop mij te eindigen en gaat zelf ook onderuit. De voorband (Scorpion tubeless) had toch net iets teveel profiel op deze ondergrond. Achteraan had ik een Python gestoken en die was met weinig druk heel wat beter.

Eenmaal de duinen door gaan we richting Cadzand door een modderige veldweg met veel kleine putten. Ferm dokkeren en dat is mijn ding niet want ik zit al snel een honderd meter achterop de rest. We vervolgen de duinenkam op en af en wanneer PJ plat rijdt is dit een ideale gelegenheid voor een eerste break (allez, voor de rest van het groepke want PJ moet hard werken om een nieuwe band te steken).

Terug het strand op en we rijden een heel aantal kilometers vlak naast de zee. Enkel de palen van de golfbrekers hinderen hier. Vaak staan ze zo dicht bij elkaar dat je de fiets moet opheffen om het stuur erover te tillen. En dan is het wringen om je lichaam tussen de paalkes door te murwen. Den ene moet al wat harder wringen dan den andere en af en toe blijft er iemand met zijn camelbak tussen twee paalkes steken.

Veel vissers ook op het strand hier. We zien er eentje ferm aan zijn vislijn trekken, die heeft een grote gevangen. Voor de rest is er quasi geen volk te bespeuren hier. Af en toe een wandelaar of een hond. Den Thierry wordt achterna gezeten door twee kleine keffers en hij moet een ferme extra trap geven om die beesten te snel af te zijn.

Het zonneke is ondertussen weg, de lucht wordt wat grijzer en even miezert het zelfs een kort tijdje. We blijven nog zo'n 10 km op het strand rijden tot Breskens en nog wat verder tot de Scheldemonding. We stellen ons uit de wind voor een uitgebreide lunchpauze.

Daarna gaat het terug over de duinen met wind op kop. Een felle koude wind (want ondertussen is de zon weg) en zo hoog op de duinen is het toch bibberen. Af en toe rijden we de duinenkam af om er wat verder weer op te rijden. Soms op duinengras (waar je schuin moet oprijden omdat het anders te steil is), soms op een stukje verhard tussen twee trappen. Op zo'n stuk gaat het echt steil omhoog en je moet goed voorover op het stuur leunen om erop te geraken. Gelukkig is er hier meer dan voldoende grip maar het steile is toch zo juist op de limiet tussen rijden, schuin links of rechts vallen of voorwiel dat steigert. Een aarzeling en het is gedaan (zoals Jan mocht ondervinden).

De stukskes op en af beginnen te pikken. De Pedebe trekt hier dan af en toe nog eens ferm door en ik krijg het wat moeilijk. En ik ben de enige niet blijkbaar want we zitten al boven 50 km en een aantal beginnen dit te voelen. Pedebe had een toerke van 100 km voorzien maar het is duidelijk dat we dit niet gaan halen vandaag. Het is ook winter he en de meesten zijn overgeschakeld naar toertocht niveau. Pedebe doet een ingewikkelde uitleg over allerlei paadjes, modder, verkortingen en verlengingen. Uiteindelijk besluiten we over de gravelpaden en schelpenpaadjes van Retranchement terug naar Knokke te rijden. Ook hier houdt Pedebe de snee er goed in.

Aan de Damse Vaart doet Peter nog een poging om een extra lus in te lassen. Er staan nu 65 km op de teller en voor de grote meerderheid is dit toch wel "voldoende". Als straf voor deze verkorting loods Pedebe ons nog langs een brede modderige veldweg met plassen en vettige asmodder. De laatste kilometers (een stuk of 8) rijden we terug via de baan. Bertels en Pedebe op kop. Ik nestel me samen met den Thierry achteraan, goed uit de wind die ondertussen koud en snedig aanvoelt.

Zo rijden we na 74.5 km terug de parking van de GB op. Een aantal lintjes trekt nog naar een nabij gelegen carwash om de fiets af te spuiten. Ik wacht nog even tot mijn madam terug is van haar shop-dagje. Snel warme kleren aan, fiets in de auto en terug naar huis.

Conclusie: Een geslaagde en vaak verassende toer. Vooral zo op het lege strand rijden was toch wel een belevenis. Maar ook de stukken in de duinen en het achterland zijn echt wel de moeite. Pedebe spreekt al van het toerke nog eens te organizeren in het voorjaar en dan zal ik zeker opnieuw van de partij zijn.

Statistiek: 74.52 km, 195 hm, 4u28 rijtijd.