Ik had afgesproken met Frank (Blades) om samen te rijden en s'morgens stond ik al om 8u30 aan Frank's deur te bonken. Die was blijkbaar nog ni goed wakker want moest enkele keren op en af terug naar binnen omdat hij vanalles en nog wat had vergeten. Enfin, na wat gesukkel steken de velo's en ander gerief in den otto en kunnen we vertrekken naar Paal. Na een klein uurke bollen zien we afrit 26 Beringen en de plaats van afspraak (carpoolparking) ligt vlak naast de afrit van de autostrade.

Enkel PJ Guns en Peter Luxem zijn reeds gearriveerd. PJ toont met enige trots zijn nief wipmachien, een of andere Duitse fully waarvan het frame slechts enkele luttele honderden euro's heeft gekost inclusief demper. Het machien wordt gewogen, gekeurd en goedbevonden. Ondertussen stromen er andere lintjes toe en uiteindelijk blijken we met een groepje van 10 bikers te zijn: Thierry Parduyns, Jos Decuyper, Walter Verheyen, Peter Verstraeten, Peter Luxem, Pieter Vuylsteke, Philip Rademakers, Frank Jacobs, Pieter Jan Guns en Benny Mergaerts. Een schoon groepke.

De voorbije week had ik nog geen meter gefietst en ik keek er dus naar uit.
Het weerbericht voorspelde koud weer en dus was de kans dik dat er een harde bevroren ondergrond zou liggen. En koud was het ook. Na de groepsfoto was iedereen blij te vertrekken.

We steken de baan over en draaien direct het veld in. In tegenstelling tot wat ik had verwacht was de grond niet geheel bevroren maar het ergens een toestand tussen vriezen en net niet vriezen. Het gevolg was dat er al snel heel variabele stukken door de weide waren. Sommige hard, andere half verhard en op enkele plaatskes voelde je de natte ondergrond onder het wiel.
En verdorie, het is inderdaad ferm koud. De eerste 5 km slaag ik er niet in om het warm te krijgen, niettegenstaande het toch wel ferme tempo dat Peter erin brengt.

En ik ben blijkbaar niet de enige. Ik zie de meesten in hun handen klappen als we efkes op asfalt komen. Maar het is vooral Frank die echt zware last heeft van de kou; zo erg zelfs dat we regelmatig moeten stoppen. Na een km of 7 heeft Frank het dan zo koud aan zijn handen dat hij quasi niet meer verder kan rijden. Maar Zoenker Jokke brengt redding: hij heeft nog een setje ski-handschoenen in den otto liggen. Dit dwingt ons wel om via de baan naar Paal terug te rijden. Daar aangekomen trekt Frank de ski-handschoenen en nog een extra trui aan en we zijn weer vertrokken.

Na enkele veldweggeskes duiken we voor de eerste keer den bos in. Enkele stevige hellingskes worden voor de wielen geschoven. En makkelijk rijden is het niet want onder het dun bevroren bovenlaagje bladeren liggen verraderlijke losse stukken zand en modder, af en toe zelfs een (diepe) plas zoals Pieter (overmoedig) mocht ondervinden.

Sommige van de klimmekes zijn verdomd pittig en steil en op een ervan moet quasi iedereen bovenaan van de fiets. Ja ja, we zitten in "de Limburg" maar wie dacht dat het hier allemaal compleet plat was zal zijn mening nu wel snel herzien. Via veldwegels en heel korte stukskes asfalt rijden we van het ene bos in het andere en het is verassend om vast te stellen hoe de ondergrond telkens weer verandert: soms hard door de vrieskou, soms half bevroren en modderig en op een enkele plaats gewoon nat (daar waar de zon het ijslaagje ontdooit heeft).

De bergskes volgen elkaar nu snel op: Klitsberg, Busselenberg, Hooilands berg, Rauwberg, Hertenrodeberg; allemaal namen waar ik nog nooit van heb gehoord. Sommige van die bergskes bevatten best wel steile stukken en voor "de Limburg" trekken de hoogtemeters aardig aan. Peter houdt er af en toe ferm de pees in en het groepje wordt herhaaldelijk uit elkaar getrokken. We rijden nu richting Geeneinde en Geenrode. Bospaden (vaak vrij breed) en veldwegen wisselen elkaar in snel tempo af en voor we het goed beseffen zitten we al halfweg.

Echt leuk biken is het hier en vooral op de bredere paden zakt het tempo en wordt er rustig twee aan twee gebabbeld en geleuterd (dat laatste vooral door de Pieter die op en neer van voor naar achter in het groepje overal eens komt piepen).

Maar het is (voor mij dan toch) vooral de koude die het in het tweede deel van de tocht lastig maken. De groep is een beetje een jo-jo geworden en er wordt vrij vaak gewacht en dan krijg je het snel kou. De zon is ondertussen schraler en minder nadrukkelijk aanwezig en dat maakt het koudegevoel iets groter. Ook anderen krijgen het stilaan lastig: Walter heeft problemen met krampen en Peter Luxem heeft alle kracht uit de benen verloren. Maar we biken rustig verder en via Meldert gaat het stilaan naar de Willekesberg.

Aan het einde doen we nog een hele lus (5 km) van het bos aan de Willekesberg. Walter ziet het niet meer zitten en besluit de lus van 5 km niet mee te rijden maar te wachten om fotokes te trekken. Een in dit bos ligt het op sommige paden serieus zwaar en vettig. Draaien en keren, op en af op een bemodderde ondergrond die half bevroren is. Makkelijk rijden is wat anders en bij elke klim voel ik dat er in feite niet echt kracht in de benen meer zit.

We geraken heelhuids de lus rond, steken de baan over en vervolgen in het bos. Veldwegen brengen ons daarna stilaan terug richting Paal. Gelukkig ligt er hier wat minder modder en gat het tempo terug wat vlotter. We rijden door het mooie natuurgebied van de Gestelse Heide. Via een laatste stuk asfalt bereiken we uiteindelijk de carpool. Ik heb de indruk dat iedereen content is dat we aan den arrivee zijn want met dit soort temperatuur is 4 uur fietsen toch wel ruim voldoende. We nemen afscheid van onze gids Peter en de andere lintjes en moe maar zeer voldaan keren we snel huiswaarts.

Conclusie: Een machtig schoon toerke dat ons weer eens een heel ander aspect van "de Limburg" liet zien dan datgene wat we op RL11 (Walter/Thierry) voorgeschoteld kregen. Merci aan Peter voor al het gidswerk.

Statistiek: 66 km, 480 hm.