De tweede rode lintjes tocht is een feit, deze tocht is eerder toevallig gekomen, Adri en Bram wilden beiden eens de 70km van de Grand Raid Godegroy rijden, en er waren duidelijk nog kandidaten op de lijst die ook meewilden. Hier volgt het verslag van Adri.

Rode Lintjes Tocht in Bouillon, 11 augustus 2001
Het zonnetje schijnt als we om 08u00 die zaterdagmorgen de autosnelweg E411 oprijden in de richting van de Ardennen. Het heeft de vorige week overvloedig geregend, maar voor deze Rode Lintjes afspraak hebben de weergoden beslist dat de zomer eindelijk weer van de partij mag zijn.
Als we de Ardennentoppen naderen verdwijnen we soms nog in de mist maar eens de afdaling naar Bouillon aan de Semois aangevat is de zon al sterk genoeg om de laatste flarden nevel te verdampen. Het stadje maakt zich op voor de jaarlijkse "Fetes Mediévales" en wij parkeren ons op de ruime parking aan de "Moulin de la Falize" . Voor hen die het nog niet moesten weten, de "Moulin" is het startpunt van de permanent bepijlde circuits waarop jaarlijks de hoogmis van het Belgische-amateur mountainbike gebeuren gezongen wordt, oftewel. de Grand Raid Godefroy (GRG). Er zijn hier, overigens zeer degelijk van markering voorziene, circuits van 40, 70 en 90 kilometer die men naar hartelust kan kombineren. Tijdens de eigenlijke GRG zijn er aldus brevetten te halen op 40, 70 , 90, 130 en 160 kilometers!

Het idee om hier vandaag met enkele mensen samen te komen om 1 der routes, die van 70 km met 1250 positieve hoogtemeters, te verkennen, is ontstaan uit een afspraak die Bram Van Hoyweghen en mezelf gemaakt hadden om samen die route eens te rijden . Bram omdat hij tijdens de GRG deze afstand wil aanpakken, en ikzelf omdat de 70 kilometer het eerste gedeelte is van de 160km, de afstand waarvoor ik dit jaar gekozen heb. We wilden beiden eens rustig dit circuit komen rijden, om de moeilijke punten in ons geheugen te prenten. Omdat wij ons hart op de juiste plaats dragen, besloten wij om op MTB Belgian, de mailinglist van de Rode Lintjes, het idee aan de man te brengen, om zodoende nog wat mensen enthousiast (of zot genoeg ?) te krijgen om mee te doen. En voorwaar, er waren er een paar die toehapten ! Alles samen stonden we vanmorgen met z'n tienen om 10u30 klaar om de tocht aan te vatten. Een echte Rode Lintjes tocht dus !

Vanaf de eerste meters over de camping van de Moulin de la Falize merken we dat het hier de week ervoren ook stevig geregend heeft. We zouden het later nog genoeg ondervinden ! Het parkoers begint met een zacht vals plat over een pad dat zich even later voor een eerste keer naar de Semois stort. Hier komen we op het eigenlijke parkoers van de GRG, de wedstrijd start in het centrum van Bouillon, en we klimmen rustig over asfalt. Dan verdwijnen we in de bossen en beginnen aan een lange, gelijkmatige en niet te steile beklimming. Onderweg kunnen we genieten van de prachtig begroeide hellingen, en naast ons is het soms steil bergaf, langs wanden die met mos en dennen begroeid zijn, hier en daar doorspekt met rotsen in alle maten en vormen . De ondergrond van de wegen varieert van grind over aarde, soms met wortels en stenen, soms op de naakte rots. In de afdalingen, die evenals de klimmen vrij lang zijn, is het opletten geblazen. Alles is hier nat, en natte wortels en rotsen kunnen je zonder pardon onderuit laten glijden. Gelukkig zijn er tijdens onze tocht geen ernstige valpartijen te vermelden. We zijn allemaal redelijk bij machte om een mountainbike in bedwang te houden. Dit is zeker geen parkoers voor neofieten. Het hoogteprofiel ziet eruit als een hartslagcurve; op en neer, op en neer,... Na een kleine vijfentwintig kilometers slaat het noodlot echter zwaar toe voor 1 van de bikers! Op zijn splinternieuwe (!) fiets breekt de bout die de rechter traparm op de trapas moet houden, finaal in twee. We zitten hier al een paar kilometer te zwoegen over zeer zwaar terrein, vals plat in de moddersmurrie die gemaakt is door de grote traktoren waarmee men de bomen hier uit de bossen trekt. Het huilen staat de arme biker nader dan het lachen wanneer hij te voet met in zijn hand de traparm met de 3 kettingbladen , zijn wachtende kollegas vervoegt. Hier zal een hartig woordje met de fietsenzaak moeten gewisseld worden, maar het kan niet anders of dit is een garantiegeval. Tezamen met 2 van zijn reisgenoten gaat hij te voet verder naar het dorpje Dohan. De andere 7 negertjes (we zien er nu ook letterlijk uit als negertjes; met al dat slijk) zetten hun tocht onverdroten verder.

Het ergste modderbad hebben we nu gelukkig achter de rug, maar het blijft toch overal vrij vochtig, met plassen in alle formaten, soms zelfs kleine meren, waardoor we de kant in moeten met de fiets aan de hand over bomen en takken klauterend. In het dorpje Dohan, na 28 kilometer de eerste bevoorradingsplaats tijdens de GRG , zien we onze vriend met de kapotte trapas rustig in het zonnetje zitten. Zijn twee collegas zijn naar Bouillon gereden en komen hem later met de wagen oppikken. Oef, dat loopt nog goed af. Alleen jammer dat hij de rest van de tocht moet missen.

Na Dohan maken we een grote lus, met weeral prachtige klimmen, die wel steeds steiler beginnen te lijken. Na ongeveer 36 kilometer moeten we kiezen tussen de 40 en de 70 kilometers (de beide routes lopen tot hier gelijk) en we draaien naar rechts, terug richting Dohan. We maken nu een lus langs Les Hayons. Het karakter van de tocht begint nu toch te veranderen. Waar de klimmen eerst nog vrij goed te doen waren, en de afdalingen relatief goed lopend, begint het nu toch steviger omhoog te gaan, en de afdalingen bieden slechts weinig kans op recuperatie, daar ze vrij technisch en soms zelfs ronduit gevaarlijk zijn. Hier en daar zit er nog een kort stukje asfalt in, en soms loopt de weg zelfs een tijdje over een plateau, zodat er toch wat op adem kan gekomen worden. Het laat zich aanzien dat sommigen het bij elke klim moeilijker beginnen te krijgen, wat gezien de aard en de toestand van het parkoers best te begrijpen valt. Bij de "Moulin Hideux" , na zo'n 58 kilometer, slaan we rechtsaf naar een stenenbezaaide helling die zich als een bek vol grijnzende tanden voor ons omhoog strekt. Hier valt dus inderdaad niet op te rijden. Te voet dan maar, tot we de stenen gepasseerd zijn en het op bosgrond terug mogelijk wordt omhoog te rijden.
Onze kuiten werden gemarteld door het lange stappen, temeer daar het hier heel steil was, en de voeten door de stenen heel voorzichtig neergezet moesten worden. De fiets is op dat moment verandert in een lomp dood gewicht inplaats van een magnifiek ros. Het is al de derde keer dat we te voet staan. Een tiental kilometer voordien moesten we na een passage door een riviertje (er is iets ervoor een gladde houten brug voor diegenen die hun voeten niet nat willen maken !) ook al van de fiets voor de steile helling erachter, en even hierna gaat het ook weer heel steil, met een soort trappen gevormd door wortels , naar rechts omhoog.
Een paar kilometers na de grijnzende-stenen klim vervoegen we weer het parkoers van de 40 kilometer, en er wachten ons nu nog een paar zeer steile klimmen, die maar net te rijden zijn. Je moet soms echt helse toeren uithalen om de fiets aan het rijden te houden tijdens de klimmen, vermits er soms maar 1 berijdbare kant is van de weg en als je van dit pad afraakt, rijdt je hopeloos vast in wortels, geulen of een kombinatie hiervan. Ook moeten we nog een heel eind langs wegen die bezaaid zijn met wortels van dennenbomen, plassen in alle maten en grote stenen. Het is net of de uitpijlers van deze tocht op de laatste tien kilometers iedereen nog kapot willen krijgen. De afstand en het relief beginnen nu toch voor iedereen serieus door te wegen. Als we langs een maisveld aan de brug over de N89 komen, weten we echter dat het niet ver meer is. Doch opgelet, na de brug gaat het nog gemeen naar beneden, de steilste afdaling tot nu toe, en met zijn wortels en rotsblokken technisch zeer moeilijk. Het is hier zaak om de snelheid niet te hoog te laten oplopen, de afdaling kronkelt naar beneden en eens de weg terug recht wordt, kan je de remmen wat lossen en de fiets laten lopen. Hier durfde ik vorig jaar nog niet naar beneden fietsen, maar mijn ommetje in de Pyreneëen heeft me sindsdien in dit soort situaties een stuk meer zelfvertrouwen gegeven. We denderen eindelijk Bouillon binnen, waar een grote menigte ons staat op te wachten.

Werkelijk de hele stad is op de been, toffe mensen hier !. Maar wacht, dit is niet voor ons, het zijn hier grote feesten, met steltlopers (ja, ik weet nu ook dat je tussen die mannen hun benen door kunt fietsen!), vuurspuwers, kraampjes en een hele hoop kuierende mensen die zich een hoedje schrikken als ze opeens een bende modderventjes op modderfietsen in hun midden krijgen. We moeten nog de steile 'Vielle Route de France' op en we zijn er ! Oef, het was de moeite. De eersten zijn na 4u30 rijtijd binnen en even later vervoegen de anderen moe maar tevreden de groep. Snel een beetje de modder van de leden gewassen, het fietsje opgeborgen en dan verzamelen geblazen op het terras voor een frisse drink !
Bedankt aan alle deelnemers, ik hoop dat ze er iets van opgestoken hebben en toch ook genoten hebben van de prachtige omgeving van dit stadje aan de Semois. Aan onze onfortuinlijke vriend het beste gewenst bij de fietsenmaker. En we kunnen alleen maar hopen dat hij in het vervolg nogmaals mee gaat fietsen, hier was werkelijk niets aan te verhelpen onderweg.

Bram en ik weten nu wel hoe de vork in de steel zit op deze 70km en ook Gino, die de 160km voor de 4de keer gaat rijden (!), heeft wel weer wat bijgeleerd . Bram zei "Wat ik opgestoken heb: spaar je krachten voor de laatste +-20km. (als je de 70 km rijdt)"
Voor mezelf heb ik geleerd dat dit gedeelte (het "gemakkelijke" stuk van de 160km) tijdens de GRG op reserve zal moeten gereden worden, teneinde de krachten te sparen voor de 90 kilometers en 2150 positieve hoogtemeters die er nog op volgen. Het lag er vandaag zeker zwaar bij en het is maar te hopen dat het in de weken vóor de 9e september niet of weinig zal regenen. In ons kikkerlandje misschien net iets te veel gevraagd...??..

Tekst: Adri Haine

De deelnemers waren: (in alfabetische orde)

Bruno Bakeroot,Gilles Dellaert, Adri Haine ,Gino Maes, Dirk Merckx, Frank Taelman, Luc Van Dessel, Bram Van Hoyweghen Jan Vanmarcke, Piet Vanmarcke

Post Scriptum: ik hoorde vandaag dat de kapotte trapasbout onder garantie vervangen werd. Eind goed al goed dus.