Aangekomen om 9u45 aan het station, lekker fris maar niet echt koud vond ik. Er waren al verschillende mensen aanwezig, effe kort voorgesteld, ik probeer mensen te herkennen van de foto's die ik op de website zet, maar dat lukt niet goed. In de loop van de dag probeer ik zoveel mogelijk mensen te leren kennen, om gezichten te associeren met een email-adres, maar ik besef dat dit niet voor mij is weggelegd, ik kan al die namen en gezichten niet onthouden.

Een beetje later vertrekken we en het begint al goed voor mij. Mijn hartslagmeter wilt niet reageren, de contacten waren te droog blijkt later, wanneer ik storing gaf bij Dirk Merckx.
De klim is niet al te zwaar, maar toch voel ik dat ik niet al te best in conditie ben. Dus doen we het wat rustiger aan, het zijn per slot van rekening toch 60 kilometers. Na een kleine pause boven vertrekken we terug naar beneden, het eerste gedeelte langs dezelfde weg en dan wijken we toch af van deze route en volgen mooie stukjes downhill tot er na ongeveer 15km iets krak zegt vanachter, ik dacht eerst mijn ketting, maar die hangt er nog aan, dit is raar. Een beetje later stop ik en merkt ik op dat ik zoveel mag trappen als ik wil en niet vooruit geraak. Body kapot dus. Na wat overleg besluit ik er maar het beste ervan te maken.

Al bij al is alles nog goed meegevallen. De stukken die downhill gingen waren goed te rijden (zo weinig mogelijk remmen!). Sommige stukken singletrack heb ik gelopen, wat soms niet veel trager bleek dan het te fietsen, andere stukken krijg ik duwtjes van hier en daar. Regelmatig mag ik aan de schouders hangen van sommige (Peter Syryn en Mike Michels zijn echte stoomtreinen). Wie me allemaal geduwt heeft weet ik niet, maar ik ben jullie allemaal dankbaar dat jullie me hebben thuis gebracht. Vooral het laatste stuk asfalt naar Theux ging verrassend vlot. Terug aangekomen, was ik wel een beetje verkleumd van de laatste kilometers waar ik niet veel heb moeten doen, maar ik was blij dat ik er geraakt ben.

Fiets afkuizen, Jan en zijn companen op de trein gezet en uitgewuift. Daarna nog effe iets gedronken en terug huiswaarts. Het was een fijne dag en goed georganiseerd. Hup naar de volgende rode lintjes tocht

Wat we kunnen besluiten van de langste downhill is, is dat het geen freewheel downhill is. Het is wel een hele mooie tocht en wil deze tocht in de zomer nog eens rijden.

Peter Luxem