Op weg naar Koersel is er ontzettend veel mist en eenmaal in de Limburg is het nog maar 0 graden. Dat belooft.

Wanneer ik om 9u30 arriveer in Koersel zijn er al een aantal lintjes ter plaatse. Gelukkig is ondertussen de zon beginnen schijnen en het begint al aardig op te warmen. Fietsen klaarmaken dan maar en ondertussen blijven er bikers toekomen. Uiteindelijk zullen we met een groep van 25 lintjes vertrekken.

We vertrekken met een kort stukje op de baan maar duiken al snel het bos in. De toon voor de tocht wordt al snel gezet: singletracks. De komende 80 km wordt een aaneengestrengeld parcours van singletracks, af en toe afgewisseld met een breder pad in het bos, soms een heel kort stukje asfalt. Maar het merendeel van de tocht gaat over schitterende smalle paadjes die kronkelen en draaien. Op de smallere stukken moet je behendig tussen de bomen laveren, op andere tracks is het opletten geblazen voor uitstekende boomstronken, nog andere stukken singletrack hebben dan weer een zanderige en moeilijk berijdbare ondergrond.

In deze streek zijn er natuurlijk geen grote hoogtemeters te rijden. De tocht verloopt dus bijna geheel vlak. Hier en daar zijn er een paar bultjes die de kuiten prikkelen. Sommige ervan echt wel steil en af en toe wordt je verplicht om de voet aan de grond te zetten, zeker als je voorligger even hapert en er niet voldoende afstand was.

Af en toe houden we halt want zo'n grote groep werkt precies als een harmonica. Vaak dicht op elkaar, soms uitgerekt en met vele gaten ertussen. Zeker in den beginne ligt het tempo redelijk strak. Maar dat vermindert naarmate we de kilometers wegmalen.

Na een dikke 20 km (en ook na 60 km) houden we halt op een plek aan het bos. Hier heeft Walter zijn auto staan en iedereen die wou kon er zijn eten of drank in kwijt. Zeker na 60 km (wanneer we daar een tweede maal passeren) rusten we uit om nieuwe krachten op te doen.

We passeren door een aantal mooie natuur- en heidegebieden en een aantal keren zijn er ietwat technischere stukjes: een bultje met een aantal trapjes aan de andere kant die je van tevoren niet zag, een moeilijk stukje omlaag door compleet los zand, een bochtige singletrack met korte bochten en kort bij elkaar staande bomen.

Op een spectaculair stukje met een aantal bultjes op en af houden we opnieuw halt voor een aantal fotos. Op een van die bultjes moet ik eenmaal boven plots hevig remmen voor iemand die boven in de weg staat. Maar ik rem iets te hevig want het voorwiel blokkeert en ik ga spectaculair overkop. Peter Luxem heeft alles op zijn fototoestel gefilmd! Efkes groggie dus en mijn achterderailleur is verbogen. Steven merkt dat het de pat is en na enig wringen krijgen we het ding terug recht.

In het laatste deel van de tocht rijden we door het militair domein van Leopoldsburg en volgen een tijd het stuk van het permanente MTB parcours aldaar. We zitten nu aan het kamp van Beverlo en er staan toch ruim 70 km op de teller. Hier besluit de groep om het laatste stukje af te snijden en langs de baan terug te keren naar Koersel. De laatste kilometers werken we af aan een gezapig tempo en arriveren opnieuw op het kerkplein van Koersel.

Moeten er nog singletracks zijn? Ja ja ... maar niet vandaag alstublieft! Enne, fiets kuisen ... absoluut niet nodig!

Conclusie: Een schitterende toch in een mooie bosrijke omgeving; zonder modder en zonder asfalt. Dank aan de gidsen Walter Verheyen en Thierry Parduyns.

Statistiek: 80 km, 4u30 rijtijd, 17.5 gemiddeld, 160 hm, steilste klim: 15%, steilste daling: 23%.