29 juni 2002. Om 08u00 komt Werner Van Eylen me oppikken. We hebben vandaag afspraak in het dorpje Mirwart in de provincie Luxemburg. Daar aangekomen vinden we tot onze verbazing niet minder dan 20 deelnemers voor deze tocht. De bedoeling is dat we naar Saint-Hubert fietsen over het asfalt, en daar inpikken op de Transardennaise, afgekort TA, een volledig bewegwijzerd traject dat La Roche met Bouillon verbindt. Jan Beyens, de initiatiefnemer voor deze tocht, Kurt Beyers en mezelf zullen trachten van al deze bikers in goede wegen te leiden over de 57 km die we berekend hadden. Kurt heeft de tocht al gereden, en ikzelf heb er grote stukken van gedaan op de LCMT. Beiden hebben we het roadbook bij, dus let's GO !

Het stuk asfalt tussen Mirwart en Saint-Hubert is al behoorlijk pittig, en het tempo is vrij strak (mea culpa heren). Aangekomen in Saint-Hubert staan er voorwaar al 200 hoogtemeters en 11 km op de tellers. We pikken in op de TA en klimmen al direct via asfalt en later grindweg naar en in de uitgestrekte bossen ten noorden van Saint-Hubert. Het zonnetje schijnt, alhoewel er nu en dan nogal dikke en zwarte wolken voor kruipen, en het is zo'n 18 graden, ideaal fietsweer dus.

In het begin rijden we puur op roadbook want de markeringen (gele en witte strepen) zijn hier niet zichtbaar aanwezig. Via een brede brandgang stijgen we een 50tal hoogtemeters en zo komen we op asfalt en wat later aan het monument van Koning Albert I. Hier volgt een eerste leuke afdaling, steil, bezaaid met wortels, stenen en ander lekkers. Zaak is hier geen ogenblik met je ogen te knipperen, zeker niet met de snelheden die onze groep erop nahoudt. De groep vond ik trouwens vrij homogeen , OKE er waren sterkere klimmers en iets minder sterke klimmers, maar ik denk dat het ritme toch vrij goed lag. Maar ik wijk af, na de leuke en snelle afdaling gaat het nog even wat verder downhill op asfalt , terwijl we de Masblette diep in haar bedding naar beneden volgen. We zitten hier in een enorm loofwoud, en de natuur is hier werkelijk prachtig. Na dalen komt klimmen en via een grind/asfaltweg stijgen we eerst een paar kilometer tot op 390m hoogte alvorens dan linksop een singletrack in te draaien voor de volgende 125 hoogtemeters . Major genieten hier, vrij steil omhoog en links en rechts rijen bomen die zich tot honderd meters boven ons op de hellingen verheffen. Doch, niet te veel rondkijken liefst want de steile helling verplicht de biker goed uit te zien waar hij zijn slick plaatst. Het ligt hier nu vrij droog maar een paar maanden geleden toen ik hier met de LCMT passeerde, en ook toen de tocht van Tellin hier langskwam lag het iets vettiger. Bovenaan wacht ons weer een eindje asfalt,gevolgd door een snelle afdaling op onverharde grindweg die ons in no-time weer 200 meter lager brengt. Ja, u raadt het al, al snel klimmen we weer een serieus eind (was het geen 3 km?) omhoog langs de Chemin de la Diglette , om die 200 hoogtemeters weer terug te winnen. Aan een bank rusten we even tot iedereen boven is. Op de snelle stenige afdaling erachter , afdaling die begon via een reeks kronkelpaadjes door het woud die telkens weer van elkaar wegliepen om wat later toch weer samen te komen, sneuvelt er 1 binnenband, gelukkig de enige vandaag ! De bewegwijzering is nu wel goed aanwezig en het roadbook is enkel nodig om snel te verifieren. Nog een bijwijlen zeer steile klim later rijden we Nassogne al binnen. Tijdens deze laatste klim (of was het al in de afdaling ervoor ?) stelt een bijna-kapotte velg zijn eigenaar voor de keuze, doorrijden of niet? Het valt allemaal nog redelijk mee, en de tocht kan door iedereen vervolmaakt
worden.

Na Nassogne word het allemaal net wat minder, behalve het gedeelte asfalt, dat toch toenam, vooral de klimmen waren meestal op het asfalt. Tijdens de steile klim uit Masbourg heeft 1 der Van Marcke brothers nog een kettingbreuk. Onze McGyver van dienst (ha ja Luc, er is al een vervanger gevonden ;+) heeft dit echter in no-time gefikst. Nog een leuke passage langs bos en wei, met heerlijk geurende bloemen langs de kant, en we klimmen en dalen (2km aan een stuk, heerlijk) tot in het dorpje Awenne. Hier wijken we af van het roadbook en volgen de Transardennaise 'te voet' verder. Ons wacht immers een prachtig stuk singletrack afdaling dat ons langs een riviertje en schitterende passages over wortels en stenen (remember Pieter, het was hier dat Luc lek reed in de Tellin tocht) tot aan het kruispunt brengt van de baan Saint-Hubert/Mirwart. Het laatste stuk is jammer genoeg het asfalt dat we vanmorgen bij de start in omgekeerde richting reden, terug naar Mirwart. Het roadbook had ons nog enkele
kilometers verder langs verharde en onverharde wegen gebracht, maar die singletrack afdaling had ik toch niet willen missen.

Ik denk dat het een leuke tocht was, misschien iets te kort, maar dit werd dan toch ruimschoots goedgemaakt door de extra hoogtemeters, of vergis ik me? Uiteindelijk zouden we 55 km en 1320 hoogtemeters (of daaromtrent) maken en 3uur57 onderweg zijn, met een effectieve rijtijd van 3u17, toch niet slecht hoor! Proficiat aan elk en ieder.

Er kon hier en daar wat minder asfalt ingezeten hebben maar de stukken onverhard waren dan weer om van te smullen. Ik heb er in ieder geval van genoten en deze prachtige streek zal me zeker nog terug zien, wie weet om de ganse TA eens te rijden.

Adri Haine