Het is wat grijsjes en het miezert als we Leuven verlaten richting Brussel en de kust. Rond Gent begint het zelfs te regenen. Maar Sabine stelt ons gerust 'opklaringen vanaf de kust'. En inderdaad als we via Veurne en Calais het kleine dorpje Peuplingues (Pas de Calais, Frankrijk) naderen, schijnt de zon volop. Op de parkeerplaats merken we dat er al aardig wat volk staat. Kennismakingen worden hernieuwd of gelegd, iedereen heeft er duidelijk zin in. In totaal zouden 18 bikers zich aanmelden. We moesten nog even wachten op Frank Jacobs, die zich blijkbaar van afrit vergist had, maar om 10u30 zijn we ermee weg. We nemen al direct de GR120 en kunnen de kuiten al opwarmen aan een eerste klim over onverhard. Het landschap is door de zon en de wind vandaag zeer helder, en we kunnen letterlijk kilometers ver zien. De ondergrond is gravel of gruis, en dat het hier al lang niet meer geregend heeft merken we aan het stof dat we in ons zog doen opwaaien. We volgen de GR120 'Le Boulonnais' een tijdje en klimmen langs bosjes en struiken rustig tot boven de 130 meter. Onverwachte hoogte aan de kust, zou men denken, maar deze streek heeft een paar aangename verrassingen in huis voor diegene die haar niet kent. Aan 'Le Mont Roty' , met zicht op de befaamde Cap Blanc Nez, stelt Guido Vandroemme, onze gids voor vandaag, een kleine extra lus voor.

Eerst via een singletrack steil naar boven klimmen, en dan via een steile afdaling naar beneden denderen, voor de echte durvers is er zelfs een parallelle afdaling voorzien, waar er ook nog een paar technische stukken inzitten. Guido had gelijk, die steile klim kwam inderdaad niemand op. Alsof de steilte op zich nog niet genoeg was, kwam men ook nog in een geul terecht en zij die hierna nog fietsten, moesten er finaal af toen in die geul ook nog eens grote stenen lagen. Boven koos eenieder de afdaling die hem het
best lag, ik koos de iets snellere die steil was, en ook nog even door het losse zand met daarin rode keien best wel verraderlijk lag. Er gebeurden gelukkig geen ongelukken, we zijn met ervaren bikers onderweg, zoals ook later nog vaak zou blijken. Luc Vanrutten kwam zichzelf een eerste keer tegen op de klim, misschien moet hij toch wat meer gaan trainen, en niet alleen downhill ?

We fietsen nu verder over prachtig kronkelende wegen, soms even een streepje asfalt maar meestal onverhard, en zien aan onze rechterkant de 'White Cliffs of Dover' , zo helder alsof ze slechts een paar kilometer uit de kust liggen. In feite bedraagt de afstand meer dan 30 kilometer! Ook naar het binnenland toe ontvouwt zich een prachtig glooiend landschap, doorsneden door grintwegen,en een lappendeken van weiden die zich tegen de wanden van de heuvels aanvleien. De wegen zijn bepijld want er zijn hier talrijke vaste routes die men aan elkaar kan knopen al naargelang het niveau en de goesting. Guido heeft echter voor vandaag een combinatie van de GR120 en enkele pittige stukken uit de andere routes gekozen. De zon brandt genadeloos op onze huid, en de wind maakt dat je eigenlijk niet merkt dat je verbrand. Via de gehuchtjes Sombre en Tardinghen draaien en keren, klimmen en dalen we door het Parc Naturel Regional Du Nord Pas de Calais Le Boullonais. Het is genieten geblazen !

Soms doen de wegen en vooral de afdalingen sterk denken aan bvb Theux in onze Ardennen, en de venijnige klimmetjes, met geulen, stenen, en singletracks doen het aantal positieve hoogtemeters fluks oplopen. Op een snelle stenenbezaaide afdaling krijgt Jeroen de enige platte band van de dag. Via Audembert naderen we nu de Mont du Couple, die we met zijn 163 meter al een tijdje het landschap zagen domineren. En ja, we moeten helemaal tot boven! De grote kuiten worden bovengehaald en iedereen rijdt op zijn eigen tempo deze steile rotsige klim omhoog. Bovenaan wacht ons een prachtig uitzicht bij de "Table d'Orientation" , waarop de belangrijkste steden alsook dichterbij gelegen oorden met hun afstand tot genoemde tafel vermeld staan. We komen echt ogen te kort om de verbluffende pracht van het landschap in ons op te nemen. Fotoapparaten worden bovengehaald, diep onder ons zien we bussen en speelgoedwagentjes op de kustweg rijden, in het Kanaal wemelt het van de boten, ferrys, cargo's en noem maar op. En de kliffen van Dover lijken nog dichterbij te liggen dan daarnet. Zeer mooi is ook de snelle en steile afdaling naar Hervelinghen, een mens waant zich hier zowaar even in Alpen of Pyreneeen! In Hervelinghen volgt dan een zeer steile, stenige klim die ons in dik een kilometer van 47 naar 147 meter hoogte brengt. Pieter is hier als eerste boven en slaat op zijn gemak een praatje met een Franse mountainbiker als wij 1 na 1 , de ene al met hogere hartslag als de andere, ook de top halen. Luc krijgt het na een goed middenstuk terug erg moeilijk, maar hij bijt dapper door. Een snelle afdaling en weer een flinke klim gevolgd door een zalig stuk langzaam dalende veldweg brengen ons terug in Peuplingues. Met 55 kilometer op de teller en 925 hoogtemeters kan men gerust stellen dat dit een zeer pittige tocht was. Als ik later merk dat ik een rijgemiddelde had van 18.4 km/u wordt duidelijk dat wij deze tocht ondanks het vrij zware relief toch aan een behoorlijk tempo hebben afgewerkt. Rest mij nog Guido nog eens extra te bedanken voor deze tocht, die voor velen allicht een ontdekking was van een prachtige streek met enorme mogelijkheden om te biken. De dorpjes zijn hier bovendien nog vrij rustig zodat een verblijfsvakantie zeker ook de moeite waard moet zijn. Na het biken kaarten we nog wat na bij een fris drankje in een cafe dat L'Agriculture' heet.

De nodige afspraken worden gemaakt om de foto's en verslagen te bundelen en via
Peter Luxem op de website te zetten. Tot de volgende Rode Lintjes tocht !

Adri Haine, 31 augustus 2002