Men gaf de ganse week al in de weerberichten aan dat zaterdag 17 mei wel eens in het water zou kunnen vallen. Maar al bij al hebben wij onze Rode Lintjes traditie van droge ritten alweer eens eer aan gedaan. Het was droog vanaf donderdagmorgen tot en met de ganse zaterdag. Het plan was dus om het grote Accro Bike parkoers te gaan rijden, een kleine 53 km en zo’n 850 hoogtemeters met vertrek en aankomst in Grez-Doiceau, een kleine gemeente zo’n 10km over de taalgrens en al jaren de thuisbasis van 1 der grootste Belgische Mountainbikeclubs, de “Blancs Gilets” . Ik ben al een paar jaar lid van deze bende en ken aldus het parkoers uit mijn hoofd. Het is een van mijn lievelingsparkoers omdat er zowat alles in zit, steile en technische klimmetjes, snelle en technische afdalingen, wat vals plat en varierende ondergrond van zand over bosgrond, kiezel en een klein beetje beton en asfalt.
Eind oktober wordt hier een chrono georganiseerd en diegenen die vandaag meereden zullen wel onderkennen dat die chrono geen sinecure is.

Voor hen die het net een beetje langer willen had ik een start gepland aan de Zoete Waters in Oud-Heverlee. Daar is parking genoeg en de extra 15 km (enkele rit) zouden het totaal vlotjes over de 80 km brengen en de hoogtemeters in de buurt van de 1100.

Het is droog als we omstreeks 10u45 vertrekken naar Grez toe. We moesten even wachten op Jo Baets die zich wat verslapen had. Via een stuk BLOSO parkoers in het Meerdaalwoud vlot het goed richting Nethen, waar ik een leuke singletrack meepikte, en dan over de velden via Bossut en Archennes naar Grez toe. Hier stonden een 5-tal rijders die geopteerd hadden enkel de Accro Bike te rijden, ons op te wachten. In totaal vatten een 20 bikers de uitdaging aan, onder hen ook een drietal Blauwe Lintjes, die natuurlijk altijd welkom zijn.

Het begint nog vrij rustig via een singletrack achter de huizen in Grez door maar dan klimt het al direct stevig over een slechte kasseiweg naar het kerkje van Biez toe. Sommigen zetten er al direct goede vaart in en ik vraag mij stillekes af of ze zichzelf onderweg niet zullen tegenkomen.
Een afdaling over trappen is een mooie gelegenheid voor sommigen om hun techniek te demonstreren. Helmpje af, ik doe het ze niet na. Hierna gaat het weeral wat rustiger naar de volgende klim, terug over kasseien, toe. Nu gaan we de velden in voor een extra lus naar Cocrou. Hier en daar zijn enkele plassen, maar in de afdaling door de bossen ligt het lekker droog , zodat de snelheid hoog oploopt. Wat naar beneden gaat, moet terug omhoog en inderdaad, we draaien via een weide terug naar het zuiden en via een lastige klim met een stenige ondergrond gaat het terug naar de velden richting Longueville.

De wind laat zich voelen en we rusten even aan de “Chapelle du Cheneau” waar een korte eet en drinkpauze ons op krachten brengt. We zullen het nog nodig hebben. Via een lange afdaling met wind in de rug gieren we terug richting Héze. Hier vervoegen we het korte Accro parkoers (43km). In het bos van Glabais doe ik de lus in tegenrichting omdat de zanderige afdaling, mét steps , te moeilijk ligt om op te rijden. We lussen nu terug richting Longueville waar de weg even weg was. Iemand had doodleuk een stuk van de veldweg weggegraven om er een uitbreiding van zijn huis op te zetten, of een extra parking. Gelukkig ken ik hier mijn weg en inderdaad, even later vlammen we alweer naar beneden, en direct daarna wordt er serieus gekreund op de klim die volgt. Een diepe geul met enkel rechts een gootje van een 20-tal cm waar je moet op rijden wil je tot boven gaan. Halverwege is het gootje weg en ben je verplicht in de geul te rijden, en moet je handig tussen de losse stenen door laveren. Een beetje terreinkennis doet hier wonderen, maar de meesten gaan hier te voet omhoog.

We lussen terug naar het Bois de Glabais en krijgen natte voeten als we door het beekje moeten, dat eigenlijk de weg is, of is het omgekeerd? Verderop ligt serieus wat modder en het knarsen der tanden (van de kettingbladen en in de mond) wordt even wat grimmiger. We passeren aan het roze (!) gebouw van de viskwekerij en draaien links op voor een vals plat klim naar het Bois de Bonlez toe. Maar halt, er wordt geroepen dat er iemand plat staat en we wachten een 10-tal minuten tot de band geplakt is. In het Bois de Bonlez krijgen we weer een flinke zandstrook te verwerken, omhoog dan nog wel en wat later zitten we in de gladde afzink in Les Bruyères. De klim langs de muur die hierop volgt wordt door niemand gereden, het is te steil en de geulenvorming maakt het onmogelijk om te blijven rijden. Via goedlopende zanderige boswegen en een stenige afdaling komen we terug op asfalt maar niet lang want het gaat alweer bergaf langs de weiderand. Wat later zitten we weer op de 34/34 voor een steile klim. In een holle weg omhoog en vrij lang maar goedlopend. Boven scherp naar rechts en door de bossen naar Bonlez toe.

Nu volgt een recuperatiestuk op asfalt (jammer genoeg weer zachtjes omhoog) en dan gaat het via een veldweg razendsnel naar de bossen van Bercuit. Hier zit een heel tricky afdaling in een zanderige geul met halverwege een boomstam waar PJ Guns vlotjes oversprong, ik zweer het, dat is de eerste die ik dat zie doen! Het is wat zoeken in de vele geulen om een droge te vinden maar dit lukt me deze keer niet. Steil omhoog en even wachten op de rest van de groep. Er beginnen toch stilaan wat verschillen te ontstaan en ik probeer het tempo wat te laten zakken. We kruisen een grote weg en iedereen kan op zijn ritme beginnen aan de lange klim naar de 2 kapellekes in het Bois de Neulettes. Daar houden we even halt om wat te eten en te drinken, en iedereen de kans te geven weer op adem te komen.

Via een lange afdaling passeren we onder de snelweg en op grintwegen gaat het omlaag tot het na een korte snok naar rechts in iemands hofke steil terug omhoog gaat in een holle weg-geul. No way dat iemand hier vandaag oprijdt, de grond ligt er wat te vochtig bij en zuigt je wielen vast. Om van de 20+ % hellingsgraad nog maar te zwijgen. . Maar neen , er is er toch eentje die erin gelukt is ! Peter De Baerdemaeker doet zijn reputatie als berggeit alle eer aan en rijdt op de piccolo tot boven, proficiat! Wat later passeren we via een tunnel terug de snelweg en klimmen parallel langs die snelweg (expressweg eigenlijk) tot boven aan een holle weg die we al snel afgieren. Opgepast want beneden staat een grote modderplek grijnzend op ons te wachten. Errond sturen en hopen dat je voorwiel niet vastgezogen wordt. Mijn drinken is ondertussen reeds op en ik ben niet de enige. Er worden krampen gesignaleerd en na even gerust te hebben dalen we verder richting Dion Le Val. Hier krijgen 2 rijders af te rekenen met een platte band en weer dient er wat gewacht te worden. Even rondvragen bij de plaatselijke bewoners maar neen, er is geen cafe of shop in de buurt die ons aan drank kan helpen. Ok, de banden worden geplakt en we klimmen de Chemin des Chasseurs op, draaien naar rechts en beginnen aan een lange klim naar het golfterrein van Bercuit toe. We volgen de asfaltbaan en draaien dan een verloren wegje in, waar een snelle maar gevaarlijke afdaling ons in een paar tellen weer de gewonnen hoogtemeters doet verliezen. Maar niet getreurd want we zijn er bijna, een laatste steile klim en het is bergaf tot op het plein van Grez. Oef, de bikers die in Grez vertrokken, zijn er al klaar mee voor vandaag. Even wat foto’s genomen van de groep en we nemen afscheid, bedankt jongens dat jullie erbij waren. Wij hebben echter nog een paar kilometer te rijden tot aan de Zoete Waters.

Het begint nu echt zwaar te worden en regelmatig moet het tempo gedrukt worden zodat iedereen kan volgen. De kam van Bossut neem ik deze keer langs onverhard en even later klimmen we Hamme-Mille uit langs de Naamsesteenweg. Niet voor lang want ik ken hier nog een leuk wegske dat ons parallel aan de steenweg tot aan de Weerste Dreef brengt. Vandaar slingeren we zachtjes stijgend en dalend terug naar de Zoete Waters. Met zo’n 87 km op de teller en 1150 hoogtemeters is het welletjes geweest. Ik neem afscheid van een toffe groep en wens elk van hen te bedanken voor zijn gezelschap en inzet tijdens deze toch wel zware rit. Even wat tanken en ik kan de resterende 5 km naar huis aanvatten. Het was een mooie dag, zonnig en vrij warm en ik heb veel plezier beleefd aan de rit en aan het gezelschap. Het gemiddelde van 18.8 op mijn teller duidt aan dat we met een zeer homogene groep onderweg waren. Tot de volgende RL tocht!

Adri Haine 17 Mei 2003