|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
| Zevende rode lintjes tocht | |
|
|
|
|
|
| |
Verslag door Philip Rademakers |
De 7e Rode Lintjes Tocht werd uiteindelijk een feit op 17 mei 2003.
De bedoeling was om het (lange) parcours van de Accro Bike (chrono)
te fietsen waarvan het vertrek in Grez Doiceau ligt. Dit parcours
is ongeveer een 52 km lang.
Omdat we er echter een langere tocht van wilden maken besloten de
Rode Lintjes te vertrekken aan de Zoete waters in Oud Heverlee om
van daaruit naar Grez Doiceau te fietsen, dan het parcours van de
Accro Bike te rijden en dan terug naar Oud Heverlee. Dat zou al bijeen
toch een meer dan dikke 80 km moeten opleveren. De tocht zou worden
gegids door Adri Haine.
Een klein groepje bikers verkoos om te vertrekken in Grez en de kortere
tocht van 52 km te maken.
Rond een uur of 10 stond ik vertrekkensklaar aan het frietkot naast
de Zoete Waters. Andere bikers verschenen druppelsgewijs. Er werd
wat gepraat, wat fotos getrokken en natuurlijk werden elkaars fietsen
eens deftig gekeurd en geinspecteerd. Ook werd getracht om de voorderailleur
van Kurt Beyers af te regelen want zijn ketting wilde maar niet correct
op het middenblad terecht komen. Uiteindelijk was het nog even wachten
op Jo De Baets om te kunnen vertrekken. Na de obligate groepsfoto
vertrokken we met 15 bikers aan de Zoete Waters.
Het weer lijkt dreigend en belooft niet veel goeds ... maar als snel
zal blijken dat we niet hoeven te vrezen.
Als opwarming duiken we onmiddellijk het Meerdaelwoud in en er volgt
al direct een redelijk lang maar niet steil doch vrij technische stuk
vals plat. De toon is gezet en er wordt toch al een vrij strak tempo
gereden, we hebben immers al een pak vertraging en willen de bikers
in Grez niet nodeloos langer laten wachten.
Na enkele kilometers verlaten we het Meerdaelwoud en rijden via asfalt
en veldwegen richting Hamme Mille en verder naar Grez Doiceau. Het
landschap verandert, wordt glooiender en het gaat al wat meer op en
neer. Maar dit alles is slechts een voorbode van de hoofdschotel die
ons te wachten staat (het parcours van de Accro Bike). Na zo'n dikke
16 km arriveren we in het centrum van Grez Doiceau waar we na enig
zoekwerk de bikers aantreffen die enkel het parcours van de Accro
rijden.
Vertrekken doen we door het centrum van Grez en een aardig paadje
tussen de bomen leidt ons naar de eerste hoogtemeters. Tussen de huizen
klimmen we via een veldweg naar de bossen achter Grez.
Na enige kilometers in de bossen op en af krijgen we het eerste serieuze
obstakel: een serie trapjes. Hier moet je een beetje moed hebben om
eraf te rijden en sommige verkiezen wijselijk te voet af te dalen.
Een paar van de "jongere gasten" (lol) wil nog spectaculair op de
foto verschijnen: ze klimmen opnieuw de trapjes op en rijden met een
ongelooflijk grote snelheid terug naar beneden. Enfin ... rijden ...
het is meer kunst en vliegwerk. De durvers worden duidelijk geapprecieerd
om hun lef.
We zitten nu volop op het Accro parcours en hier is het puur MTB plezier:
lange klimmen, korte en steile klimmen (sommige dienen noodgedwongen
te voet worden genomen omdat het zand losgereden door motors en quads
het niet mogelijk maakt om te rijden), een paar mooie technische afdalingen
met stenen, wortels en groeven, hier en daar afgewisseld met een streepje
asfalt dat voor de nodige recuperatie zorgt. Alhoewel het de voorbije
dagen zeer veel geregend heeft ligt het parcours er al bij al goed
bij. Er zijn wel plassen, er ligt hier en daar wel een streepje modder
(wat zeker de afdalingen aan hoge snelheid bemoeilijkt) maar al bij
al valt het heel goed mee. De wolken zijn ondertussen ook minder dreigend
en af en toe komt de zon zelfs tevoorschijn.
Het tempo is redelijk maar na een uur of twee verbrokkeld de groep
toch en moet er af en toe gestopt worden om iedereen terug bijeen
te brengen. Een goede gelegenheid om wat extra fotos te maken. Maar
toch valt het me op dat de groep vrij homogeen is samengesteld.
Onderweg hebben we natuurlijk de gebruikelijke pech: lekke banden
(4 in totaal als ik goed geteld heb). Maar met wat hulp en de glimlach
wordt alles snel gerepareerd en kunnen we vervolgen. Het parcours
blijft boeien: veldwegen, bossen, een aantal zeer snedige klimmetjes
(in het losse zand of de modder), een aantal technische passages met
diepe gleuven, een aantal mooie en langere afdalingen en kleinere
verbindingsstukjes op het asfalt. Dit is duidelijk het beste en het
mooiste wat in deze contreien te vinden is.
Na een dikke 52 km en 850 hm staan we terug in Grez Doiceau. De vermoedheid
laat zich bij iedereen toch duidelijk voelen. De bikers die gestart
zijn aan de Zoete Waters hebben er ondertussen toch al 68 km opzitten.
Doordat het ook een heel pak zonniger is geworden dan we oorspronkelijk
dachten had iedereen zich blijkbaar wat mispakt aan de hoeveelheid
drank en velen haastten zich in Grez naar de lokale kruidenier om
wat extra drank in te slaan. Hier werden we bediend door een lokale
schone (en voor een aantal duurde het toch opmerkelijk lang voor ze
de winkel hadden verlaten). Een meisje van de plaatselijke giro-afdeling
neemt nog een groepsfoto. De mensen die in Grez vertrokken waren nemen
afscheid en de andere 15 dapperen maken zich klaar voor de laatste
16 km terug naar Oud Heverlee.
Het tempo blijft vrij aanzienlijk alhoewel iedereen de km's toch begint
te voelen. Het landschap is nu opnieuw glooiender en de klimmetjes
worden minder steil. Via Archennes rijden we stilaan terug naar het
Meerdaelwoud alwaar we het laatste stukje van de tocht afwerken op
een iets meer gezapig tempo.
Na welgeteld 4:47 (en 87 km) op mijn teller staan we terug aan het
frietkot aan de zoete waters. Omdat iedereen op een verschillende
plaats zijn wagen geparkeerd heeft wordt er snel afscheid genomen.
Iedereen is moe maar zeer voldaan. Met een applaus voor de gids (Adri
Haine) wordt deze tocht dan in schoonheid beeindigd.
De cijfers: 4:47, 87 km, 18.15 gemiddeld, 1100 hm, gemiddelde stijging
6%, gemiddelde daling 6%, maximale stijging 25%, maximale daling 26%.
Philip Rademakers, 17 mei 2003 |