Roel en ik besloten om er ook nog een stuk Overijse/Huldenberg aan toe te voegen om de tocht wat pittiger te maken. Zodoende kwamen we op een afstand van ongeveer 75 km en ongeveer 1000 hoogtemeters.

Roel en ik waren een paar maal samen gaan rijden en uiteindelijk waren we er toch in geslaagd om zowat de beste MTB paadjes uit de streek aan elkaar te rijgen tot een mooie tocht.

Origineel waren er 26 deelnemers ingeschreven maar op het laatste moment haakten nogal wat bikers af. Na maanden van droogte was het weer immers gisteren compleet omgeslagen: bakken water kwamen uit de hemel en het was al snel duidelijk dat het parcours niet meer droog zou zijn. Vermoedelijk heeft dit een aantal mensen afgeschrikt.

Maar goed, de tocht was georganizeerd en vanmorgen was het dan uiteindelijk zover. Een beetje voor 10u arriveer ik op de parking achter de toeristische dienst van Tervuren en druppelsgewijs komen de rode lintjes opdagen. Iedereen maakt zich klaar. Windstoppers en regenvesten worden voor alle zekerheid aangetrokken want ook vandaag beloven ze nog fikse buien alhoewel een schamel waterzonnetje ons vergezelt bij het vertrek. Omstreeks 10u20 staat een groep van 17 bikers vertrekkensklaar voor de tocht (groepsfoto en deelnemerslijst hieronder).

Als opwarmer vertrekken we voor een toerke op de baan rond de vijvers in het Warandepark van Tervuren maar al snel draaien we het Zonienwoud in voor een eerste kennismaking met de "groene long" ten zuiden van Brussel. Een lange singletrack met boomwortels en putten brengt ons op een krispunt van brede wegen in het woud. Hier maken we eerst een lokale ronde op een stuk prive-terrein waar men normaliter niet mag biken. Maar het bordje met "prive terrein" is verdwenen (weet ik) en dus doen we alsof onze neus bloed. Een korte moeilijke klim met diepe klei-achtige modder brengt ons in een mooi stukje berkenbos (vrij zeldzame begroeiing in het Zonienwoud).

Alhoewel het niet regent is de ondergrond duidelijk van genoeg water voorzien tijdens de neerslag die gisteren viel. Binnen de kortste keren zijn de bikers en de fietsen bedolven onder de modder. Een aantal grote plassen die over de gehele breedte van het pad liggen zorgen al snel voor natte voeten. Maar niemand schijnt zich hieraan te storen en de stemming is opperbest.

We verlaten het stuk prive terrein en draaien over een breed golvend pad terug naar het punt waar we een kwartiertje geleden stonden. We kiezen nu voor het andere pad op de splitsing. Dit brengt ons via een klim en een vrij glibberige afdaling richting Overijse. Er volgt een heel moeilijk stukje veldweg dat bezaaid is met dikke steenslag die de bike proberen uit zijn lijn te trekken.

Uiteindelijk krijgen we dan toch een serieuze bui. De lucht was al een tijdje dreigend maar plots valt het met bakken water uit de hemel. We schuilen onder wat struiken en de regenjasjes worden aangetrokken. Na een kwartiertje besluiten we toch maar verder te rijden alhoewel het nog zacht regent. Een lastige klim brengt ons naar de veldwegen tussen Overijse en Terlaenen. Hier stroomt het water letterlijk naar beneden. Is dit nu kajaken of MTBen? Binnen de korste keren is iedereen kletsnat en is de modder die van de fiets hing weggespoeld door het water.

We rijden nu op een aantal veldwegen richting Huldenberg. Ook hier is er heel veel modder en liggen er diepe plassen. Maar op een plasje of modderspat meer of minder wordt niet gekeken.

Wanneer we het centrum van Huldenberg binnenrijden komt plots een grote duitse herdershond uit een tuin gelopen en ik zie nog net hoe de hond Kris Bertels in zijn been probeert te bijten. Kris springt bijzonder snel van zijn fiets en positioneert de fiets tussen hemzelf en de hond om de hond op afstand te houden. Gelukkig komen er twee kinderen de tuin uitgelopen en slagen erin om de hond weg te lokken. Pfff.

We biken verder over enkele bijzonder modderige veldwegen en even later krijgen we een korte maar steile afdaling over kasseien voor de wielen geschoven. Dit is een stukje van het BLOSO parcours van Overijse. Stephane mist in de afdaling een bocht en rijd recht de struiken in. Gelukkig niks ergs.

Vlak na Huldenberg komen we in een heel mooi stukje natuurgebied waar een bepaald soort wilde schapen wordt geteeld. De schapen hebben we niet gezien maar de klim aan het begin van dit natuurgebied is beslist de moeite. Zomaar even een stijgingspercentage van 35% en de klim is bezaaid met dikke stenen. Amai, dit kost echt wel heel veel moeite en ik zie mijn hartslag ei zo na niet het maximum bereiken (was trouwens de eerste keer dat ik er zelf volledig kon oprijden). Zo ongeveer de helft van de groep moet halverwege afstappen en te voet verderkomen. In het natuurgebied volgen we een aantal mooie singletracks en we verlaten dit gebied om terug uit te komen op groene BLOSO route van Overijse die we een klein stukje in omgekeerde richting volgen. Net voor het centrum van Overijse krijgen we een moeilijke afdaling te verwerken met een aantal drops, grote stenen en brokken hout.

We rijden een klein stukje door Overijse en via een aantal pittige klimmetjes bereiken we uiteindelijk het parcours waar morgen het XC kampioenschap van Brabant en Vlaanderen wordt georganizeerd. We volgen even op het parcours en er komt hier nog een heel steile klim waar niemand compleet tot boven rijdt. Via een aantal veldwegen tussen de druivenserres biken we daarna richting Hoeilaart om opnieuw in het Zonienwoud binnen te treden. Jeroen heeft hier prijs: eerst voorband en later achterband plat. Snel binnenbandje vervangen en weer verder.

Ondertussen is de zon opnieuw beginnen te schijnen een steile klim gevolgd door een al even steile afdaling brengt ons tot net aan het station. We steken de drukke steenweg over die van Hoeilaart naar Terhulpen loopt en vervolgen op een breed golvend pad door het bos. Een mooie singletrack door hoge varens gevolgd door een klimmetje brengen ons dicht in de buurt van het kasteel van Solvay. Yves Cabooter krijgt een lekke band en de latex binneband blijkt een scheur te hebben die bijna zo groot is als de helft van de band. Even verder zal ook zijn voorband lek geraken door een doorn. Gelukkig zijn er genoeg bikers die reservebanden bijhebben we kunnen snel verder rijden.

We passeren vlak voor het kasteel en een steile klim brengt ons opnieuw op een brede weg in het woud. Een lange singletrack met hier en daar wat overhangende netels loopt tot net over de taalgrens. We zitten nu bijna op het grondgebied van Waterloo. Onder de ring draaien we terug richting Watermael. De grootste obstakels zijn nu achter de rug en tegen een aanzienlijtempo suizen we zachjes bergaf richting Groenendaal.

Een mooie lange bochtige singletrack met een aantal hoogteverschilletjes en boomwortels brengt een klein beetje richting Ukkel. De groep geraakt nu stilaan meer en meer uiteengerekt en een aantal mensen krijgen het nu toch stilaan wel een beetje moeilijk. Kortste weg terug dus maar naar Tervuren want ik schat dat het toch nog wel bijna 15 km rijden is. Aan de boskapel in Hoeilaart moeten we opnieuw onder de ring, door een tunneltje dat begint met een korte reeks trapjes. Het stuk tussen Hoeilaart en Jezus Eik leggen we af over de weg en door het drukke centrum van Jezus Eik komen we uiteindelijk opnieuw in het stuk Zonienwoud dat aan Tervuren grenst.

Het laatste stuk gaat via een breed pad in het terug richting Duisburg en verder naar Tervuren. Het daalt hier heel zachtjes en dus is het tempo op het eind nog vrij hoog. Uiteindelijk bereikt iedereen moe maar voldaan de parking waar we s'morgens vertrokken.

Bij aankomst stond er 77 km en 1010 hoogtemeters op mijn teller. We waren net iets meer dan 6 uur onderweg geweest met een effectieve rijtijd van 4:12. Dat bracht het gemiddelde toch op een mooie waarde van 18.3 km/u, al bij al niet slecht gezien de omstandigheden en de grootte van de groep. Sterkste stijging: 35%, sterkste daling: 24%.

Er wordt nog wat nagepraat en een voor een verdwijnen de deelnemers huiswaarts. Iedereen heeft zich goed geamuseerd en is bijzonder tevreden over deze tocht. Eind goed al goed ... en dus op naar de 9e Rode Lintjes tocht!

Philip Rademakers, 31 augustus 2003

Foto's

Enkele reacties van de deelnemers

Yves Cabooter: Hierbij ook mijn woordje van dank aan Philip en Roel voor de perfecte organisatie, voor de prachtige tocht en aan iedereen voor de ambiance die er in de groep was. Verder ook een woordje van dank aan allen die mij geholpen hebben bij het herstellen van mijn 2 lekke banden. Ik zal diene Latex binnenband aan mijn fietsmaker laten zien. Die was dus over 1/5-de van zijn omtrek open gescheurd. Met dank aan Jan die mij depanneerde met zijn binnenband. Door mijn val daar op die beklimming (Philip, heeft dat bergske een naam ?) heb ik mijn rechter pols serieus bezeerd. Ik kon nog net mijn stuur blijven vasthouden maar remmen en schakelen met die hand ging niet meer. Ik heb dan telkens met mijn linkerhand moeten schakelen. Maar niet te min ben ik verder van die ongelooflijke tocht blijven genieten, zelfs na mijn twee lekke banden. Na de tocht moest ik nog 17 km verder naar huis fietsen. Tegen dat ik thuis kwam was mijn hand volledig gezwollen. Gisteren werkelijk niets kunnen doen met die hand, vandaag is het al iets beter. Vanavond laat ik wellicht foto's nemen. Voor mij was het mijn tweede deelname aan een RL tocht (mijn eerste was RL1), en hopelijk niet de laatste want het was dus ongelooflijk plezant.

Olivier d'Amour: Bikers bedankt voor het mooie gezelschap. Ik heb zeer intens genoten van deze tocht al moet ik toegeven dat ik sinds de Hagelandse chronorit niet meer gebold had uitgenomen een weekje Bouillon en omstreken twee weken geleden. Als gewone zondagse TT rijder was 78 km voor mij toch niet te onderschatten. De overgang van de droge parcours naar die vettige kleimodder de eerste 40 km vond ik toch wel vrij zwaar. Ik was dan ook opgelucht eens we terug in het Zoniënwoud waren. Na goed 60 km begon bij mij het licht uit te gaan en had ik de chance in het gezelschap te mogen fietsen van de Pieter die steeds in de weer was om de achtergebleven bikers op te wachten en desnoods naar voor raasde om de gids aan te manen het tempo wat te milderen. Van ne superfijnen gast geproken zeg, maar we hadden ook niets anders van hem verwacht natuurlijk. Als bij toeval vond ik nog een zevende en laatste energiereep in mijn kamelenzak en enkele ogenblikken later kon ik zelfs vooraan met de Philip meerijden. Kwestie dat zo een reep toch wel nuttig kan zijn. Naar mijn gevoel lag het tempo in de groep toch wel een stuk hoger dan op RL 7 zodat ik in het begin toch wel het ergste vreesde. Pijnlijk moment vond ik inderdaad die afdaling op kasseien waar mijn schoonbroer (Stef) rechtdoor de struiken in reed zoals Philip al aangaf. Spijtig ook dat mijne maat Christophe de strijd na 25 km moest staken wegens kapot derailleurwieltje.

Roel Bergiers: Hallo rode lintjes, blij te lezen dat iedereen zich goed geamuzeerd heeft! Deze tocht bevatte enkele van de allermooiste stukjes die je in de streek kan biken, paadjes waar je nooit komt bij toertochten, verborgen hellingen, singletracks, hoekjes in het Zoniënwoud....Ikzelf heb ervan genoten om samen met Philip de tocht uit te tekenen en te gidsen, en is kennis te maken met een aantal "gezichten" van de lijst. Tot op RL9! Wat de Rohloff van Yves betreft; één halve milliseconde heb ik iets gedacht in de aard van "alé, zo ne schone fiets, en daar staan geen vitessen op!" ;--) @ iedereen, ik vond dat het tempo voor een groepstocht vrij hoog lag, waardoor het plezierig rijden was en wat er op duidt dat we onderweg waren met een homogene groep.

Guido Vandroemme: Hi, iedereen bedankt voor de leuke rit. Ik wou al lang eens met de mtb door het Zoniënwoud rijden, en alhoewel de TT van Tervuren wel leuk is, is deze RL8 toch stukken beter: véél mooiere paadjes, véél pittiger, en aangenaam gezelschap!

Kurt Thierens: Ook van mij een dank aan onze twee begeleiders. Ik heb ervan genoten. Voor mij was het een eerste kennismaking met deze streek en het smaakt naar meer. Ik was verrast door de eenvoud waarmee de verschillende rustige gebieden aan elkaar gekoppeld konden worden. De tocht bevatte veel variatie en naast de mooie hellingen was het ook de diverse ondergrond die me verbaasde en soms een beetje verraste. Dit ongekende terrein was soms even wennen. Op die ene plensbui na is het weer ook nog geweldig meegevallen. Kortom een geslaagde dag.

Jan Vanmarcke: Roel en Philip, tevens bedankt voor het gidswerk vandaag op een wederom geslaagd Rode Lintjes Event. Tijdens de pauzes onderweg heb ik een aantal foto's gemaakt die (tijdelijk) te bezichtigen zijn op http://users.pandora.be/janvanmarcke/RodeLintjes/ Door condens en gebrekkige flits en te weinig fototalent zijn ze wel niet zo super, maar misschien toch wel goed voor ons Rode Lintjes archief.

Jan Beyens: Roel en Philip THX voor de mooie organisatie. Fantastische tocht. Rudi THX voor de vele duwtjes ( het was nodig). Guido THX voor de lift naar huis, ik zou het station van etterbeek niet gehald hebben. En iedereen THX voor het gezelschap.

Philip Rademakers: Ik vond het persoonlijk niet echt zwaar. Mijn conditie is terug in orde na mijn farce in den Bataille. Daarnaast ken ik natuurlijk ook het parcours wat toch een heel verschil maakt, ik weet immers waar het moeilijk is en waar je kan recupereren. Het is ook zo'n beetje mijn "trainingsparcours"; meestal een klein beetje ingekort. Het is niet evident om zo vanvoor te rijden ... en zeker niet als daar ook andere rappe mannen rijden zoals Kris, Yves of Roel ... je hebt dan de neiging om ervoor te blijven en dus ga je bijna automatisch nog wat rapper rijden en je ziet dus niet wat er achter je aan het gebeuren is. Maar ik vond dat al bij al de gehele groep toch wel goed volgde. Normaal was het parcours nog zo'n kleine 15 km langer ... daar aan de kapel op het eind hadden we normaliter nog een lus gemaakt richting Oudergem en dan via het Leonardkruispunt terug. Ik wist niet dat het zo ver was hoor. Oorspronkelijk was de tocht 80 km (met dat stuk van 15 km erbij) maar op het laatst hadden Roel en ik er nog wat stukjes in Overijse bijgelapt. Indien we echt het volledige traject hadden gedaan hadden we net over de 90 km gekomen! Ik heb me daar wel een klein beetje op misrekend. Enfin, gelukkig ken ik het zonienwoud goed genoeg om ten allen tijde te kunnen afsnijden. De overgang van maandenlang droog naar modder en water vergde efkes een mentale draai aan de knop. Toen we dat stukje prive-terrein naar boven opreden dacht ik echt: "bweeeuuuk". Maar even verder: compleet onder de modder, natte voeten en natte broek ... dan dacht ik: "what the hell, biken maar ... we zijn nu toch al nat en vuil". Het gaf een extra kick voor mij.

Groepsfoto

Niet op de foto: Philip Rademakers